Adhyaya 16
The Glory of a Śabara Devotee: Cakrīkā’s Fruit-Offering and Viṣṇu’s Grace
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ହରିଭକ୍ତିର ମହିମା ପ୍ରତିପାଦିତ। ଜାତି-କୁଳ କିମ୍ବା କର୍ମକାଣ୍ଡ ନୁହେଁ, ଭକ୍ତି ହିଁ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଶ୍ରେଷ୍ଠତାର ମାପଦଣ୍ଡ; ତେଣୁ ଭକ୍ତିହୀନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମଧ୍ୟ ହୀନ, ଏବଂ ହରିଭକ୍ତ ଅନ୍ତ୍ୟଜ ମଧ୍ୟ ପୂଜ୍ୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ତାପରେ ଦ୍ୱାପରଯୁଗର ଶବରଭକ୍ତ ଚକ୍ରୀକାଙ୍କ କଥା ଆସେ। ସେ ସରଳ ପ୍ରେମରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଫଳ ଅର୍ପଣ କରିବାକୁ ଚାହେ; ଶୁଚିତା-ନିୟମ ନଜାଣି ପ୍ରଥମେ ଫଳ ଚାଖି ତାପରେ ଅର୍ପଣ କରେ। ଗୋଟିଏ ଫଳ କଣ୍ଠରେ ଅଟକିଗଲେ, ମୁରାରିଙ୍କୁ ଦେବା ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ସେ ନିଜ ଦେହକୁ ଆହତ କରିଦିଏ। ତେବେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରକଟ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଅତୁଲ ଭକ୍ତ ବୋଲି କହି, ସ୍ପର୍ଶମାତ୍ରେ ସୁସ୍ଥ କରନ୍ତି ଏବଂ ତାଙ୍କ ସ୍ତୁତି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ଚକ୍ରୀକା କୌଣସି ଲୋକିକ ବର ମାଗନ୍ତି ନାହିଁ—କେବଳ ପ୍ରଭୁରେ ଅଚଳ ମନ ଓ ଶେଷରେ ମୋକ୍ଷ ଚାହାନ୍ତି, ଏବଂ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ଉପସଂହାର: ଧନ, ସ୍ତୋତ୍ର, ତପ, ଜପ ନୁହେଁ—କେବଳ ଭକ୍ତିରେ ହିଁ ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.