Adhyaya 15
The Greatness of Rāma’s Name: The Courtesan and the Parrot; Yama’s Edict on Hari-bhaktas
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ବୈଷ୍ଣବ ତତ୍ତ୍ୱ ପ୍ରତିପାଦିତ—ସମଗ୍ର ଜଗତ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଅଂଶ; ହରିନାମର ନିରନ୍ତର ସ୍ମରଣ କାଳ-ଦେଶ ନିୟମ ବିନା ପାପକ୍ଷୟ କରେ। ତାପରେ ଉପଦେଶମୟ କଥା—ଏକ ଗଣିକା “ରାମ” ବୋଲିବାକୁ ଶିକ୍ଷିତ ଟିଆ ପାଏ। ସେହି ନାମୋଚ୍ଚାରଣର ପ୍ରଭାବରେ ଟିଆ ଓ ଗଣିକା ଉଭୟ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଯମଦୂତମାନେ ଧରିବାକୁ ଆସିଲେ, ବିଷ୍ଣୁଦୂତମାନେ ଅଟକାନ୍ତି; ସଂଘର୍ଷରେ ଯମଦୂତମାନେ ପରାଜିତ ହୁଅନ୍ତି। ଶେଷରେ ଯମ ନିଜ ଦୂତମାନଙ୍କୁ କଠୋର ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତି—ଯେମାନେ ରାମ, ଗୋବିନ୍ଦ, କେଶବ, ହରି, ବିଷ୍ଣୁ, ନାରାୟଣ ଆଦି ନାମ ସ୍ମରଣ କିମ୍ବା ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି, ବିଶେଷତଃ ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତଧାରୀ ଓ ବିଷ୍ଣୁପାଦଜଳ ଧାରଣକାରୀ ଭକ୍ତ, ସେମାନେ ଦଣ୍ଡନୀୟ ନୁହେଁ; ସେମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବା ନିଷିଦ୍ଧ। ଉପସଂହାରରେ ରାମନାମର ମହିମା ଗାଇଯାଏ—ମନ୍ତ୍ରଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କ୍ରିୟାକର୍ମରେ ସିଦ୍ଧିଦାୟକ, ଯାତ୍ରା ଓ ଭୟରେ ରକ୍ଷକ, ମୃତ୍ୟୁକାଳେ ପରମ ଆଶ୍ରୟ।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.