Adhyaya 58

Verse 1

विष्णुरुवाच । क्रीडाप्रयुक्तासु वनं प्रविष्टा वैश्यस्य भार्या सुकला सुतन्वी । ददर्श सर्वं गहनं मनोरमं तामेव पप्रच्छ सखीं सती सा

ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ— କ୍ରୀଡାର ପ୍ରେରଣାରେ ବୈଶ୍ୟର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସୁତନ୍ବୀ ସୁକଳା ଅରଣ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲା। ସେ ଘନ ଓ ମନୋହର ବନକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେଖି, ସେଇ ସତୀ ନିଜ ସଖୀକୁ ଏହି ବିଷୟରେ ପଚାରିଲା।

Verse 2

अरण्यमेतत्प्रवरं सुपुण्यं दिव्यं सखे कस्य मनोभिरामम् । सिद्धंसुकामैः प्रवरैः समस्तैः पप्रच्छ हर्षात्सुकला सखीं ताम्

“ହେ ସଖୀ! ଏହି ଅରଣ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅତିପୁଣ୍ୟ ଓ ଦିବ୍ୟ; ଏହି ମନୋହର ଉପବନ କାହାର?”—ଏଭଳି କହି, ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସିଦ୍ଧ ଓ ମନୋକାମନା-ସିଦ୍ଧମାନେ ସେବିତ କରୁଥିବା ସେଇ ସ୍ଥାନ ବିଷୟରେ ସୁକଳା ହର୍ଷରେ ସଖୀକୁ ପଚାରିଲା।

Verse 3

क्रीडोवाच । एतद्वनं दिव्यगुणैः प्रयुक्तं सिद्धस्वभावैः परिभावनेन । पुष्पाकुलं कामफलोपयुक्तं विपश्य सर्वं मकरध्वजस्य

କ୍ରୀଡା କହିଲା— “ଏହି ବନ ଦିବ୍ୟ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ଓ ସିଦ୍ଧସ୍ୱଭାବ ମହାତ୍ମାମାନଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏହା ପୁଷ୍ପରେ ପରିପ୍ଳୁତ ଏବଂ କାମନାର ଫଳ ଦେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ; ଦେଖ, ଏ ସମସ୍ତ ମକରଧ୍ୱଜ (କାମଦେବ) ଙ୍କର।”

Verse 4

एवं वाक्यं ततः श्रुत्वा हर्षेण महतान्विता । समालोक्य महद्वृत्तं कामस्य च दुरात्मनः

ସେହି ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ସେ ମହାହର୍ଷରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ଦୁରାତ୍ମା କାମ ଦ୍ୱାରା ଘଟିଥିବା ଗମ୍ଭୀର ପରିଣାମ ଦେଖି ସେ ସମସ୍ତ ବୃତ୍ତାନ୍ତ ବୁଝିଲା।

Verse 5

वायुना नीयमानं तं समाघ्राति न सौरभम् । वाति वायुः स्वभावेन सौरभेण समन्वितः

ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ବହି ନିଆଯାଇଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ନିଜେ ସୁଗନ୍ଧ ଆସ୍ୱାଦନ କରେନାହିଁ। ବାୟୁ ସ୍ୱଭାବବଶତଃ ବହେ, ସୁଗନ୍ଧରେ ଯୁକ୍ତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ।

Verse 6

तद्बाणो विशतेनासां यथा तथा सुलीलया । सा गंधं नैव गृह्णाति पुष्पाणां च वरानना

ତାହାର ବାଣ କ୍ରୀଡାଭାବେ କେବେ ଏଭଳି କେବେ ସେଭଳି ତାଙ୍କ ନାସାରନ୍ଧ୍ରରେ ପ୍ରବେଶ କରେ; ତଥାପି ସେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ ପୁଷ୍ପମାନଙ୍କ ସୁଗନ୍ଧ କିଛିମାତ୍ରେ ଗ୍ରହଣ କରେନାହିଁ।

Verse 7

न चास्वादयते सा तु सुरसान्सा महासती । स सखा कामदेवस्य रममाणो विनिर्जितः

କିନ୍ତୁ ମହାସତୀ ସୁରସାଂସା ତାହା ଆସ୍ୱାଦନ କଲା ନାହିଁ। ଏବଂ କାମଦେବଙ୍କ ସେହି ସଖା, ରମଣ କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପରାଜିତ ହେଲା।

Verse 8

लज्जितः पराङ्मुखो भूत्वा भूं पपात लवच्छदैः । फलेभ्यो हि सुपक्वेभ्यः पुष्पमंजरिसंस्कृतः

ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ ସେ ମୁହଁ ଫେରାଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା; ତାହାର ଦେହ କୋମଳ ପତ୍ରରେ ଆବୃତ, ପୁଷ୍ପମଞ୍ଜରୀରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ସୁପକ୍ୱ ଫଳରେ ସଂଯୁକ୍ତ ଥିଲା।

Verse 9

लवरूपोपतद्भूमौ रसस्त्वेष तया जितः । मकरंदः सुदीनात्मा फलाद्भूमिं ततः पुनः

ବିନ୍ଦୁରୂପେ ରସ ଭୂମିରେ ପତିତ ହେବା ସହିତ ସେ ତାହାର ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହେଲା। ତାପରେ ହୃଦୟେ ଦୁଃଖିତ ମକରନ୍ଦ ଫଳରୁ ପୁନର୍ବାର ଭୂମିକୁ ପଡ଼ିଲା।

Verse 10

भक्ष्यते मक्षिकाभिश्च यथामृतो रणे तथा । मक्षिकाभक्ष्यमाणस्तु प्रवाहेन प्रयाति सः

ସେ ମକ୍ଷିକାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ଷିତ ହୁଏ, ଯେପରି ରଣରେ ହତ ନର। ମକ୍ଷିକା ଭକ୍ଷଣ କରୁଥିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ସେ ପ୍ରବାହରେ ବହିଯାଏ।

Verse 11

मंदंमंदं प्रयात्येव तं हसंति च पक्षिणः । नानारुतैः प्रचलंति सुखमानंदनिर्भरैः

ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଆଗେଇଯାଏ, ଏବଂ ପକ୍ଷୀମାନେ ତାହାକୁ ହସନ୍ତି। ନାନା ରବରେ ଡାକିଡାକି ସେମାନେ ସୁଖ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଉଡ଼ିବୁଲନ୍ତି।

Verse 12

प्रीत्या शकुनयस्तत्र वनमध्यनगस्थिताः । सुकलया जितो ह्येष निम्नं पंथानमाश्रितः

ସେଠାରେ ବନମଧ୍ୟର ପର୍ବତରେ ବସୁଥିବା ପକ୍ଷୀମାନେ ପ୍ରୀତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ସତ୍ୟକୁହିଲେ ସୁକଳା ଦ୍ୱାରା ଜିତାଯାଇ ସେ ନିମ୍ନ ପଥକୁ ଆଶ୍ରୟ କଲା।

Verse 13

प्रीत्या समेता रतिः कामभार्या गत्वाब्रवीत्सा सुकलां विहस्य । स्वस्त्यस्तु ते स्वागतमेव भद्रे रमस्व प्रीत्या नयनाभिरामम्

କାମଙ୍କ ପ୍ରିୟା ପତ୍ନୀ ରତି ପ୍ରୀତିସହ ସୁକଳାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ହସିହସି କହିଲେ— “ଭଦ୍ରେ, ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ; ତୁମକୁ ସତ୍ୟ ସ୍ୱାଗତ। ନୟନମନୋହର ଏହି ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରୀତିରେ ରମଣ କର।”

Verse 14

ते रूपमिष्टममलमिंद्रस्यापि महात्मनः । यदेष्टं ते तदा ब्रूहि समानेष्ये न संशयः

ତୁମର ଏହି ଇଷ୍ଟ ଓ ନିର୍ମଳ ରୂପ ମହାତ୍ମା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ। ତେଣୁ ଏବେ ତୁମର ଯାହା ଅଭୀଷ୍ଟ, କୁହ; ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ତାହା ଆଣିଦେବି—ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

Verse 15

सूत उवाच । वदंत्यौ ते स्त्रियौ दृष्ट्वा श्रुत्वोवाच सुभाषितम् । रतिं प्रतिगृहीत्वा मे गतो भर्त्ता महामतिः

ସୂତ କହିଲେ—ସେଇ ଦୁଇ ନାରୀଙ୍କୁ କଥାହୁଏ ଦେଖି ଓ ସୁଭାଷିତ ଶୁଣି ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ମୋର ରତି (ପ୍ରେମ) ଗ୍ରହଣ କରି ମୋର ପତି—ମହାମତି—ସେଠାରୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ।

Verse 16

यत्र मे तिष्ठते भर्त्ता तत्राहं पतिसंयुता । तत्र कामश्च मे प्रीतिरयं कायो निराश्रयः

ମୋର ପତି ଯେଉଁଠି ରହନ୍ତି, ସେଠି ମୁଁ ପତିସଂଯୁକ୍ତା। ସେଠି ମୋର କାମନା ଓ ସେଠି ମୋର ପ୍ରୀତି; ନହେଲେ ଏହି ଦେହ ନିରାଶ୍ରୟ।

Verse 17

द्वे अप्युक्तं समाकर्ण्य रतिप्रीती विलज्जिते । व्रीडमाने गते ते द्वे यत्र कामो महाबलः

ଏହି କଥା ଶୁଣି ରତି ଓ ପ୍ରୀତି ଦୁହେଁ ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ। ଲଜ୍ଜାଭାବରେ ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ମହାବଳୀ କାମଦେବ ଯେଉଁଠି ଥିଲେ ସେଠାକୁ ଗଲେ।

Verse 18

ऊचतुस्तं महावीरमिंद्रकाय समाश्रितम् । चापमाकर्षमाणं तं नेत्रलक्ष्यं महाबलम्

ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରରୂପ ଆଶ୍ରୟ କରିଥିବା ସେଇ ମହାବୀରଙ୍କୁ କହିଲେ। ସେ ମହାବଳୀ ଧନୁଷ ଟାଣି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ହିଁ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ଅଚଳ ଭାବେ ଧରିଥିଲା।

Verse 19

दुर्जयेयं महाप्राज्ञ त्यज पौरुषमात्मनः । पतिकामा महाभागा पतिव्रता सदैव सा

ହେ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ, ଏହି ନାରୀ ଅଜେୟ; ନିଜ ଅହଂକାରମୟ ପୌରୁଷ ତ୍ୟାଗ କର। ସେ ମହାଭାଗା ସଦା ପତିବ୍ରତା, କେବଳ ପତିକୁ ହିଁ କାମନା କରେ।

Verse 20

काम उवाच । अनया लोक्यते रूपमिंद्रस्यास्य महात्मनः । यदि देवि तदा चाहं हनिष्यामि न संशयः

କାମ କହିଲା—ଏହି ନାରୀ ଦ୍ୱାରା ଏହି ମହାତ୍ମା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରୂପ ଦେଖାଯାଏ। ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ସମ୍ମତି ଦେଲେ ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ତାଙ୍କୁ ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ କରିବି।

Verse 21

अथ वेषधरो देवो महारूपः सुराधिपः । स तयानुगतस्तूर्णं परया लीलया तदा

ତାପରେ ବେଷଧାରୀ, ମହାରୂପୀ ସୁରାଧିପ ଦେବ ସେହି କ୍ଷଣେ ପରମ ଲୀଳାଭାବରେ ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ।

Verse 22

सर्वभोगसमाकीर्णः सर्वाभरणशोभितः । दिव्यमाल्यांबरधरो दिव्यगंधानुलेपनः

ସେ ସର୍ବ ଭୋଗରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଆଭରଣରେ ଶୋଭିତ; ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଓ ବସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧରେ ଅନୁଲେପିତ ଥିଲେ।

Verse 23

तया रत्या समायातो यत्रास्ते पतिदेवता । प्रत्युवाच महाभागां सुकलां सत्यचारिणीम्

ରତି ସହିତ ସେ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପତିକୁ ଦେବତା ଭାବେ ଭଜୁଥିବା ସ୍ତ୍ରୀ ରହୁଥିଲେ; ତେବେ ସତ୍ୟାଚାରିଣୀ, ସଦ୍ଗୁଣବତୀ ସୁକଳା ସେହି ମହାଭାଗାଙ୍କୁ ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେଲେ।

Verse 24

पूर्वं दूती समक्षं ते प्रीत्या च प्रहिता मया । कस्मान्न मन्यसे भद्रे भजंतं त्वामिहागतम्

ପୂର୍ବେ ସ୍ନେହବଶେ ତୁମ ସମ୍ମୁଖକୁ ମୁଁ ଏକ ଦୂତୀ ପଠାଇଥିଲି। ହେ ଭଦ୍ରେ, ଭକ୍ତିଭାବେ ତୁମକୁ ଭଜିବାକୁ ଏଠାକୁ ଆସିଥିବା ମୋତେ କାହିଁକି ଗ୍ରହଣ କରୁନାହ?

Verse 25

सुकलोवाच । रक्षायुक्तास्मि भद्रं ते भर्तुः पुत्रैर्महात्मभिः । एकाकिनीसहायैश्च नैव कस्य भयं मम

ସୁକଳା କହିଲା—ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ମୋ ପତିଙ୍କ ମହାତ୍ମା ପୁତ୍ରମାନେ ଓ ସହଚର ସହାୟକମାନେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି; ତେଣୁ ମୋର କାହାକୁ ଭୟ ନାହିଁ।

Verse 26

शूरैश्च पुरुषाकारैः सर्वत्र परिरक्षिता । नाति प्रस्तावये वक्तुं व्यग्रा कर्मणि तस्य च

ସେ ସର୍ବତ୍ର ଶୂର ଓ ପୁରୁଷାକାର ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ଥିଲା। କଥା କହିବାକୁ ଯଥୋଚିତ ସୁଯୋଗ ମୋତେ ମିଳିଲା ନାହିଁ, ଏବଂ ସେ ମଧ୍ୟ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବ୍ୟଗ୍ର ଥିଲା।

Verse 27

यावत्प्रस्यंदते नेत्रं तावत्कालं महामते । भवान्न लज्जते कस्माद्रममाणो मया सह

ହେ ମହାମତେ, ଯେତେଦିନ ତୁମ ନେତ୍ରରୁ ଅଶ୍ରୁ ପ୍ରସ୍ରବଣ ହୁଏ, ସେତେକାଳ ମୋ ସହ ରମଣ କରୁଥିବାବେଳେ ତୁମେ କାହିଁକି ଲଜ୍ଜା ପାଉନାହ?

Verse 28

भवान्को हि समायातो निर्भयो मरणादपि । इंद्र उवाच । त्वामेवं हि प्रपश्यामि वनमध्ये समागताम्

“ମୃତ୍ୟୁକୁ ମଧ୍ୟ ଭୟ ନକରି ଏଠାକୁ ଆସିଥିବା ତୁମେ କିଏ?” ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ—“ବନମଧ୍ୟରେ ଏଭଳି ଆସିଥିବା ତୁମକୁ ମୁଁ ଦେଖୁଛି।”

Verse 29

समाख्यातास्त्वया शूरा भर्तुश्च तनयाः पुनः । कथं पश्याम्यहं तावद्दर्शयस्व ममाग्रतः

ତୁମେ ପୁଣି ମୋ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ବୀର ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ କଥା କହିଲ। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ କିପରି ଦେଖିବି? ଦୟାକରି ମୋ ଚକ୍ଷୁସାମ୍ନାରେ ଦେଖାଅ।

Verse 30

सुकलोवाच । सनिजसकलवर्गस्याधिपत्ये निवेश्य धृतिमतिगतिबुद्ध्य्ख्यैस्तु संन्यस्य सत्यम् । अचलसकलधर्मो नित्ययुक्तो महात्मा मदनसबलधर्मात्मा सदामां जुगोप

ସୁକଲା କହିଲେ—ନିଜ ସମଗ୍ର ପରିବାରକୁ ଅଧିକାର-ସ୍ଥାନରେ ବସାଇ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ, ମନୋଭାବ, ଗତି ଓ ବୁଦ୍ଧି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସତ୍ୟପୂର୍ବକ ତ୍ୟାଗ କରି, ସର୍ବ ଧର୍ମରେ ଅଚଳ ଓ ନିତ୍ୟ ଯୋଗଯୁକ୍ତ ସେ ମହାତ୍ମା—କାମପ୍ରେରଣାରେ ସ୍ୱଭାବ ଉଦ୍ବେଳିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ—ସଦା ମୋତେ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।

Verse 31

मामेवं परिरक्षते दमगुणैः शौचैस्तु धर्मः सदा सत्यं पश्य समागतं मम पुरः शांतिक्षमाभ्यांयुतम् । बोधश्चातिमहाबलः पृथुयशा यो मां न मुंचेत्कदा बद्धाहं दृढबंधनैः स्वगुणजैः सांनिध्यमेवं गतः

ଏଭଳି ମୁଁ ଦମଗୁଣରେ ରକ୍ଷିତ; ଶୌଚରେ ଧର୍ମ ସଦା ସ୍ଥିର। ଦେଖ—ଶାନ୍ତି ଓ କ୍ଷମା ସହିତ ସତ୍ୟ ନିଜେ ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଛି। ଏବଂ ଅତିମହାବଳୀ, ବିସ୍ତୃତ ଯଶସ୍ବୀ ବୋଧ ମୋତେ କେବେ ଛାଡ଼େ ନାହିଁ। ମୋର ନିଜ ଗୁଣଜ ଦୃଢ ବନ୍ଧନରେ ମୁଁ ବଦ୍ଧ; ତେଣୁ ତାଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଛି।

Verse 32

रक्षायुक्ताः कृताः सर्वे सत्याद्या मम सांप्रतम् । धर्मलाभादिकाः सर्वे दमबुद्धिपराक्रमाः

ଏବେ ସତ୍ୟ ଆଦି ସମସ୍ତେ ମୋର ରକ୍ଷାଧୀନରେ ନିୟୁକ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଧର୍ମ ଓ ତାହାର ଲାଭରେ ଯୁକ୍ତ, ଦମ, ସଦ୍ବୁଦ୍ଧି ଓ ପରାକ୍ରମ ସମ୍ପନ୍ନ।

Verse 33

मामेवं हि प्ररक्षंति किं मां प्रार्थयसे बलात् । को भवान्निर्भयो भूत्वा दूत्या सार्धं समागतः

ସେମାନେ ଏଭଳି ଭାବେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି; ତେବେ ତୁମେ କାହିଁକି ବଳପୂର୍ବକ ମୋତେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛ? ତୁମେ କିଏ, ଯେ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ଏହି ଦୂତୀ ସହିତ ଏଠାକୁ ଆସିଛ?

Verse 34

सत्यं धर्मस्तथा पुण्यं ज्ञानाद्याः प्रबलास्तथा । मम भर्तुः सहायाश्च ते मां रक्षंति वेश्मनि

ସତ୍ୟ, ଧର୍ମ, ପୁଣ୍ୟ ଓ ଜ୍ଞାନ ଆଦି ନିଶ୍ଚୟ ପ୍ରବଳ। ସେମାନେ ମୋ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହାୟ, ଏହି ଗୃହରେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।

Verse 35

अहं रक्षायुता नित्यं दमशांतिपरायणा । न मां जेतुं समर्थश्च अपि साक्षाच्छचीपतिः

ମୁଁ ସଦା ରକ୍ଷିତା, ନିତ୍ୟ ଦମ ଓ ଶାନ୍ତିରେ ପରାୟଣ। ସାକ୍ଷାତ୍ ଶଚୀପତି ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ।

Verse 36

यदि वा मन्मथो वापि समागच्छति वीर्यवान् । दंशिताहं सदा सत्यं सत्यकेनैव नान्यथा

ବଳବାନ୍ ମନ୍ମଥ ମଧ୍ୟ ମୋ ସମ୍ମୁଖକୁ ଆସିଲେ—ତଥାପି ସତ୍ୟ ଏହି: ମୁଁ ସଦା ଦଂଶିତା; ତାହା କେବଳ ସତ୍ୟକ ଦ୍ୱାରା, ଅନ୍ୟ କାହାର ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ।

Verse 37

निरर्थकास्तस्य बाणा भविष्यंति न संशयः । त्वामेवं हि हनिष्यंति धर्मादयो महाभटाः

ତାହାର ବାଣ ନିରର୍ଥକ ହେବ—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଧର୍ମ ଆଦି ମହାଭଟମାନେ ତୁମକୁ ନିଶ୍ଚୟ ହନନ କରିବେ।

Verse 38

दूरं गच्छ पलायत्वमत्र मा तिष्ठ सांप्रतम् । वार्यमाणो यदा तिष्ठेर्भस्मीभूतो भविष्यसि

ଦୂରକୁ ଯାଅ, ଏଠାରୁ ଏମହୁର୍ତ୍ତେ ପଳାଅ; ଏବେ ଏଠି ରୁହନି। ସତର୍କ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଯେ ରହିବ, ସେ ଭସ୍ମୀଭୂତ ହେବ।

Verse 39

भर्त्रा विना निरीक्षेत मम रूपं यदा भवान् । यथा दारु दहेदग्निस्तथा धक्ष्यामि नान्यथा

ମୋ ସ୍ୱାମୀ ନଥିବାବେଳେ ଯଦି ତୁମେ ମୋ ରୂପକୁ ଦେଖ, ତେବେ ଯେପରି ଅଗ୍ନି କାଠକୁ ଦହେ, ସେପରି ମୁଁ ତୁମକୁ ଦହିଦେବି; ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ।

Verse 40

एवं श्रुत्वा सहस्राक्षो मन्मथस्यापि सम्मुखम् । पश्य पौरुषमेतस्या युध्यस्व निजपौरुषैः

ଏପରି ଶୁଣି ସହସ୍ରାକ୍ଷ ଇନ୍ଦ୍ର, ମନ୍ମଥଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ମଧ୍ୟ କହିଲେ—“ଏହାର ପୌରୁଷ ଦେଖ; ନିଜ ପୌରୁଷରେ ଯୁଦ୍ଧ କର।”

Verse 41

यथागतास्तथा सर्वे महाशापभयातुराः । स्वंस्वं स्थानं महाराज इंद्राद्याः प्रययुस्तदा

ଯେପରି ସେମାନେ ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ସମସ୍ତେ ମହାଶାପର ଭୟରେ ଆତୁର ହୋଇ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ତେବେ, ହେ ମହାରାଜ, ଇନ୍ଦ୍ରାଦି ଦେବମାନେ ନିଜ ନିଜ ଧାମକୁ ଫେରିଗଲେ।

Verse 42

गतेषु तेषु सर्वेषु सुकला सा पतिव्रता । स्वगृहं पुण्यसंयुक्ता पतिध्यानेन चागता

ସମସ୍ତେ ଚାଲିଗଲାପରେ, ପତିବ୍ରତା ସୁକଳା ପୁଣ୍ୟସଂଯୁକ୍ତା ହୋଇ, ପତିଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଆସିଲା।

Verse 43

स्वगृहं पुण्यसंयुक्तं सर्वतीर्थमयं तदा । सर्वयज्ञमयं राजन्संप्राप्ता पतिदेवता

ତେବେ, ହେ ରାଜନ୍, ପତିଦେବତା ସେ ନିଜ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ; ସେ ଘର ପୁଣ୍ୟସଂଯୁକ୍ତ ହୋଇ ସର୍ବତୀର୍ଥମୟ ଓ ସର୍ବଯଜ୍ଞଫଳମୟ ହୋଇଉଠିଲା।

Verse 58

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रेष्टपंचाशत्तमोऽध्यायः

ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ଭୂମିଖଣ୍ଡରେ ବେନୋପାଖ୍ୟାନାନ୍ତର୍ଗତ ସୁକଲା-ଚରିତ୍ରବର୍ଣ୍ଣନାର ଅଷ୍ଟପଞ୍ଚାଶତ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।