Adhyaya 107

Verse 1

कुंजल उवाच । अथासौ नारदः स्वर्गादायुराजानमागतः । आगत्य कथयामास कस्माद्राजन्प्रशोचसे

କୁଞ୍ଜଳ କହିଲେ—ତାପରେ ନାରଦ ମୁନି ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଅବତରି ଆୟୁରାଜଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି, ଆସି କହିଲେ—“ହେ ରାଜନ୍, କାହିଁକି ଶୋକ କରୁଛ?”

Verse 2

पुत्रापहरणं तेऽद्य क्षेमं जातं महामते । देवादीनां महाराज एवं ज्ञात्वा तु मा शुचः

ହେ ମହାମତେ, ଆଜି ତୁମ ପୁତ୍ର-ଅପହରଣର ଘଟଣା କ୍ଷେମରେ ସମାଧାନ ହୋଇଛି। ହେ ମହାରାଜ, ଦେବାଦିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯାହା ଘଟିଛି ଜାଣି ଶୋକ କରନି।

Verse 3

सर्वज्ञः सगुणो भूत्वा सर्वविज्ञानसंयुतः । सर्वकलाभिसंपूर्ण आगमिष्यति ते सुतः

ସର୍ବଜ୍ଞ, ସଦ୍ଗୁଣସମ୍ପନ୍ନ, ସମସ୍ତ ବିଜ୍ଞାନରେ ଯୁକ୍ତ ଓ ସମସ୍ତ କଳାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ—ଏମିତି ପୁତ୍ର ତୁମ ପାଖରେ ଜନ୍ମିବ।

Verse 4

येनाप्यपहृतस्तेऽद्य बालो देवगुणोपमः । आत्मगेहे महाराज कालो नीतो न संशयः

ହେ ମହାରାଜ, ଦେବତୁଲ୍ୟ ଗୁଣଧାରୀ ସେଇ ବାଳକକୁ ଆଜି କେହି ଅପହରଣ କରିଛି; ନିଶ୍ଚୟ ତାକୁ କିଛି ସମୟ ନିଜ ଘରେ ରଖାଯାଇଛି।

Verse 5

तस्याप्यंतं स वै कर्त्ता महावीर्यो महाबलः । स त्वामभ्येष्यते भूप शिवस्य सुतया सह

ମହାବୀର୍ଯ୍ୟ ଓ ମହାବଳ ଥିବା ସେଇ କର୍ତ୍ତା ତାହାର ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତ କରିଦେବ। ହେ ଭୂପ, ସେ ଶିବଙ୍କ କନ୍ୟା ସହିତ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବ।

Verse 6

इंद्रोपेंद्रसमः पुत्रो भविष्यति स्वतेजसा । इंद्रत्वं भोक्ष्यते सोऽपि निजैश्च पुण्यकर्मभिः

ନିଜ ସ୍ୱତେଜରେ ତୁମ ପୁତ୍ର ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଉପେନ୍ଦ୍ର ସମାନ ହେବ; ନିଜ ପୁଣ୍ୟକର୍ମ ଦ୍ୱାରା ସେ ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରତ୍ୱର ରାଜ୍ୟ ଭୋଗ କରିବ।

Verse 7

एवमाभाष्य राजानमायुं देवर्षिसत्तमः । जगाम सहसा तस्य पश्यतः सानुगस्य ह

ଏଭଳି ରାଜା ଆୟୁଙ୍କୁ କହି ଦେବର୍ଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସେ ଋଷି, ରାଜା ଓ ତାଙ୍କ ଅନୁଚରମାନେ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ହଠାତ୍ ସେଠାରୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ।

Verse 8

गते तस्मिन्महाभागे नारदे देवसंमिते । आयुरागत्य तां राज्ञीं तत्सर्वं विन्यवेदयत्

ଦେବସମ୍ମତ ମହାଭାଗ ନାରଦ ଚାଲିଗଲା ପରେ, ଆୟୁଷ ଆସି ସେଇ ରାଣୀଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କଥା ଯଥାର୍ଥରେ ନିବେଦନ କଲା।

Verse 9

दत्तात्रेयेण यो दत्तः पुत्रो देववरोत्तमः । स वै राज्ञि कुशल्यास्ते विष्णोश्चैव प्रसादतः

ଦତ୍ତାତ୍ରେୟ ଯେ ପୁତ୍ର ଦାନ କରିଥିଲେ, ସେ ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରସାଦରେ ମାତ୍ର ରାଣୀ କୁଶଲ୍ୟାଙ୍କୁ ଲଭ୍ୟ ହେଲା।

Verse 10

येनाप्यसौ हृतः पुत्रः सगुणो मे वरानने । शिरस्तस्य गृहीत्वा तु पुनरेवागमिष्यति

ହେ ବରାନନେ! ଯେ କେହି ମୋ ସଗୁଣ ପୁତ୍ରକୁ ହରଣ କରିଛି, ସେ ତାହାର ଶିର ନେଇ ପୁନର୍ବାର ଫେରି ଆସିବ।

Verse 11

इत्याह नारदो भद्रे मा कृथाः शोकमेव च । त्यज चैनं महामोहं कार्यधर्मविनाशनम्

ନାରଦ କହିଲେ—“ଭଦ୍ରେ, ଶୋକ କରନି; କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଧର୍ମକୁ ନାଶ କରୁଥିବା ଏହି ମହାମୋହକୁ ତ୍ୟାଗ କର।”

Verse 12

भर्तुर्वाक्यं निशम्यैवं राज्ञी इंदुमती ततः । हर्षेणापि समाविष्टा पुत्रस्यागमनं प्रति

ଭର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଏପରି ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ରାଣୀ ଇନ୍ଦୁମତୀ ପୁତ୍ରର ଆଗମନ ପ୍ରତି ଆଶାରେ ହର୍ଷରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।

Verse 13

यथोक्तं देवऋषिणा तत्तथैव भविष्यति । दत्तात्रेयेण मे दत्तस्तनपो ह्यजरामरः

ଦେବଋଷି ଯେପରି କହିଛନ୍ତି, ସେପରି ନିଶ୍ଚୟ ହେବ। ଦତ୍ତାତ୍ରେୟ ମୋତେ ଦିଆ ତପୋବଳ ସତ୍ୟରେ ଅଜର‑ଅମର।

Verse 14

भविष्यति न संदेहः प्रतिभात्येनमेव हि । इत्येवं चिंतयित्वा तु ननाम द्विजपुंगवम्

ଏହା ହେବ—ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ମୋତେ ଠିକ୍ ଏଭଳି ଲାଗୁଛି। ଏଭଳି ଭାବି ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲା।

Verse 15

नमोस्तु तस्मै परिसिद्धिदाय अत्रेः सुपुत्राय महात्मने च । यस्य प्रसादेन मया सुपुत्रः प्राप्तः सुधीरः सुगुणः सुपुण्यः

ଅତ୍ରିଙ୍କ ମହାତ୍ମା ସୁପୁତ୍ର, ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ସିଦ୍ଧିଦାତା ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଯାହାଙ୍କ ପ୍ରସାଦରେ ମୁଁ ସୁଧୀ, ସୁଗୁଣୀ, ସୁପୁଣ୍ୟ ସୁପୁତ୍ର ପାଇଛି।

Verse 16

एवमुक्त्वा तु सा देवी विरराम सुदुःखिता । आगमिष्यंतमाज्ञाय नहुषं तनयं पुनः

ଏଭଳି କହି ସେ ଦେବୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ନିରବ ହେଲେ। ନିଜ ପୁତ୍ର ନହୁଷ ପୁନର୍ବାର ଆସୁଛି ବୋଲି ଜାଣି।

Verse 107

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नाहुषाख्याने सप्तोत्तरशततमोऽध्यायः

ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ଭୂମିଖଣ୍ଡରେ—ବେନୋପାଖ୍ୟାନ, ଗୁରୁତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ୟ, ଚ୍ୟବନଚରିତ ଓ ନହୁଷାଖ୍ୟାନ ଅନ୍ତର୍ଗତ—ଏକଶ ସାତତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।