ବସୁ–ମୋହିନୀ ସମ୍ବାଦରେ ମୋହିନୀ ପୂର୍ବ ରାମାୟଣ ପାଠକୁ ପାପନାଶକ ଓ ପୁଣ୍ୟବର୍ଦ୍ଧକ ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କରି ସେତୁର ପରମ ମାହାତ୍ମ୍ୟ ପଚାରନ୍ତି। ବସୁ କହନ୍ତି—ସେତୁର କେବଳ ଦର୍ଶନ ମାତ୍ରେ ସଂସାରସାଗରରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, କାରଣ ସେଠାରେ ଭଗବାନ ଶ୍ରୀରାମେଶ୍ୱର ବିରାଜନ୍ତି; ସଂଯମିତ ମନରେ ପୂଜା କଲେ ପରମ ପଦ ଲଭ୍ୟ ହୁଏ। ପରେ ସେତୁର ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକ—ଚକ୍ରତୀର୍ଥ, ତାଳତୀର୍ଥ, ସୀତାକୁଣ୍ଡ, ମଙ୍ଗଳତୀର୍ଥ, ଅମୃତବାପୀ, ବ୍ରହ୍ମକୁଣ୍ଡ, ଲକ୍ଷ୍ମଣତୀର୍ଥ, ଜଟାତୀର୍ଥ, ହନୁମତ୍କୁଣ୍ଡ, ଅଗସ୍ତ୍ୟତୀର୍ଥ, ରାମକୁଣ୍ଡ, ଲକ୍ଷ୍ମୀତୀର୍ଥ, ଅଗ୍ନିତୀର୍ଥ, ଶିବତୀର୍ଥ, ଶଙ୍ଖତୀର୍ଥ, କୋଟିତୀର୍ଥ, ସାଧ୍ୟାମୃତ, ସର୍ବତୀର୍ଥ, ଧନୁଷ୍କୋଟି, କ୍ଷୀରକୁଣ୍ଡ, କପିତୀର୍ଥ, ଗାୟତ୍ରୀ ଓ ସରସ୍ୱତୀ ତୀର୍ଥ, ଏବଂ ଋଣମୋଚନ—ପ୍ରତ୍ୟେକର ଭିନ୍ନ ଫଳ (ଅମରତ୍ୱ, ବ୍ରହ୍ମଲୋକ/ଶିବଲୋକ, ଯୋଗଗତି, ଆରୋଗ୍ୟ, ବିଜୟ, ସନ୍ତାନ-ଧନ, ସମୃଦ୍ଧି-ସୌନ୍ଦର୍ୟ, ବନ୍ଧନ/ଋଣମୁକ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟ ଜନ୍ମ ନିବାରଣ) କୁହାଯାଏ। ଶେଷରେ ଏହି ସେତୁ-ତୀର୍ଥ-ମାହାତ୍ମ୍ୟ ପଢ଼ିଲେ କିମ୍ବା ଶୁଣିଲେ ପାପ ନାଶ ହୁଏ ବୋଲି ଉପସଂହାର।
No shlokas available for this adhyaya yet.
Darśana is presented as immediately purifying, but disciplined worship and correctly performed snāna-rites are framed as the higher, intentional means that mature purification into stable attainment—yogic gati, desired aims, and ascent to specific lokas.
The phalas range from pāpa-kṣaya and inexhaustible merit to specific worldly and trans-worldly outcomes: health, victory, progeny, wealth, prosperity/beauty, avoidance of evil rebirth, release from debts and bondage, and attainment of Brahmaloka, Śivaloka, Sādhya-loka, or Rāma-sāyujya/sālokya-type residence.
It operates like an indexed directory: each named tīrtha is a node with a clear ritual action (primarily snāna, plus dāna/japa/homa) and an explicit result, enabling pilgrims and readers to navigate Setu as a structured soteriological landscape.