Adhyaya 0: Opening Benediction and Invocation of Narayana, Sarasvati, and Vyasa
आरम्भमङ्गलम् (Ārambhamaṅgalam)
Invocatory Introduction
ଏହି ପୁରାଣର ଆରମ୍ଭରେ ମଙ୍ଗଳାଚରଣ କରାଯାଏ। ନାରାୟଣ, ବାଣୀଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀ ଓ ବେଦବ୍ୟାସଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ନମସ୍କାର କରି, ଶ୍ରୋତାମାନଙ୍କ କଲ୍ୟାଣ ଏବଂ ଗ୍ରନ୍ଥର ନିର୍ବିଘ୍ନ ସମାପ୍ତି ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରାଯାଏ।
Divine Beings
Celestial Realms
Key Content Points
Focus Keywords
Shlokas in Adhyaya 0
Verse 1
यद्योगिभिर्भवभयार्तिविनाशयोग्यम् आसाद्य वन्दितमतीव विवक्तचित्तैः । तद्वः पुनातु हरिपादसरोजयुग्मम् अविर्भवत्क्रमविलङ्घितभूर्भुवः स्वः ॥
ହରିଙ୍କ ପଦ୍ମପାଦଯୁଗଳ ଆପଣମାନଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରୁ—ଗାଢ଼ ସମାଧି ଓ ବିବେକଯୁକ୍ତ ଯୋଗୀମାନେ ସଂସାରଭୟଜନିତ ଦୁଃଖନାଶକ ବୋଲି ଏହାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ପୂଜନ୍ତି; ଏବଂ ଏହା ପ୍ରକଟ ହୋଇ ପଦକ୍ଷେପରେ ଭୂଃ, ଭୁବଃ, ସ୍ୱଃ ଲୋକକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରେ।
Verse 2
पायात् स वः सकलकल्मषभेददक्षः क्षीरोदकुक्षिफणिभोगनिविष्टमूर्तिः । श्वासावधूतसलिलोत्कणिकाकरालः सिन्धुः प्रनृत्यमिव यस्य करोति सङ्गात् ॥
ସେ ଆପଣମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ—ଯିଏ ସମସ୍ତ ପାପକୁ ବିଦାରଣ କରିବାରେ ନିପୁଣ, କ୍ଷୀରସାଗରର ଗର୍ଭରୂପ ସମୁଦ୍ରମଧ୍ୟରେ ଶେଷଶୟ୍ୟାରେ ଶୟନ କରନ୍ତି; ତାଙ୍କ ଶ୍ୱାସରେ ଜଳବିନ୍ଦୁ ଛିଟି ସମୁଦ୍ର ଭୟଙ୍କର ହୁଏ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶମାତ୍ରେ ସମୁଦ୍ର ଯେନ ନୃତ୍ୟ କରେ।
Verse 3
नारायणं समस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् । देवीं सरस्वतीं व्यासं ततो जयमुदीरयेत् ॥
ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ନରୋତ୍ତମ ନରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ; ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀ ଓ ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କରି, ତାପରେ ‘ଜୟ’ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ପାଠ ଆରମ୍ଭ କରିବା ଉଚିତ।
Frequently Asked Questions
Rather than posing a narrative question, this adhyāya establishes the ethical and soteriological premise: Purāṇic discourse is framed as a purifier of kalmaṣa (moral impurity) and a support for yogic clarity that overcomes bhava-bhaya (existential fear).
It does not yet enter Manvantara chronology; it prepares the reader for later analytical sections by sanctifying the text and grounding authority in the Nārāyaṇa–Vyāsa transmission line.
Direct Devi Māhātmya content is not present here; the only Shākta-adjacent element is the conventional invocation of Devī Sarasvatī as the presiding deity of speech and learning, authorizing the forthcoming discourse.