Dambhodbhava, Nara-Nārāyaṇa, and the Counsel to Abandon Hubris
Udyoga-parva 94
कृपानुकम्पा कारुण्यमानृशंस्यं च भारत । तथा<अथ्जवं क्षमा सत्यं कुरुष्वेतद् विशिष्यते,भारत! कुरुवंशियोंमें कृपाः5, अनुकम्पाः, करुणा5, अनृशंसतार्ं, सरलता, क्षमा और सत्य--ये सद्गुण अन्य राजवंशोंकी अपेक्षा अधिक पाये जाते हैं
kṛpānukampā kāruṇyam ānṛśaṃsyaṃ ca bhārata | tathā ārjavam kṣamā satyaṃ kuruṣv etad viśiṣyate ||
ବୈଶମ୍ପାୟନ କହିଲେ— ହେ ଭାରତ! କୁରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ସଦ୍ଗୁଣଗୁଡ଼ିକ ବିଶେଷ ଭାବେ ମିଳେ—କୃପା, ଅନୁକମ୍ପା, କରୁଣା, ଅନୃଶଂସତା (ନିର୍ଦୟତାର ଅଭାବ), ସରଳତା, କ୍ଷମା ଓ ସତ୍ୟ; ଅନ୍ୟ ରାଜବଂଶଠାରୁ ଅଧିକ।
वैशम्पायन उवाच
The verse praises a dharmic ideal for rulers: a Kuru is distinguished not merely by power or birth, but by humane virtues—mercy, compassion, non-cruelty, straightforwardness, patience, and truth. Ethical excellence is presented as the true mark of nobility.
In Udyoga Parva’s pre-war setting, Vaiśampāyana narrates and characterizes the Kuru lineage by highlighting its traditional moral qualities, implicitly setting a standard against which the coming actions of the Kurus will be judged.