Shloka 513
उद्योगपर्व — अध्याय ९३: कृष्णस्य धृतराष्ट्रोपदेशः
Kṛṣṇa’s Counsel to Dhṛtarāṣṭra in the Assembly
अमृतस्येव नातृप्यन् प्रेक्षमाणा जनार्दनम् | सब राजा दीर्घकालके पश्चात् दशार्हकुलभूषण भगवान् जनार्दनको देखकर उन्हींकी ओर एकटक दृष्टि लगाये रहे, मानो अमृत पी रहे हों। इस प्रकार उन्हें तृप्ति ही नहीं होती थी
amṛtasyeva nātṛpyan prekṣamāṇā janārdanam |
ବୈଶମ୍ପାୟନ କହିଲେ—ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ଏକଟକ ଦେଖୁଥିବା ସେ ରାଜା ତୃପ୍ତ ହେଉନଥିଲେ; ଯେପରି ଅମୃତ ପାନ କଲେ ମଧ୍ୟ ତୃପ୍ତି ହୁଏନାହିଁ। ଦୀର୍ଘକାଳ ପରେ ଦଶାର୍ହକୁଳଭୂଷଣ ଭଗବାନ ଜନାର୍ଦନଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇ ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୃଷ୍ଟି ଅଟକାଇ ରଖିଲେ—ମନେ ହେଲା ଯେନ ଅମୃତର ଆସ୍ୱାଦ ନେଉଛନ୍ତି; ତଥାପି ତାଙ୍କର ତୃପ୍ତି ହେଲା ନାହିଁ।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical-spiritual power of darśana: the sight of a righteous, divine guide (Janārdana/Kṛṣṇa) nourishes the heart beyond ordinary pleasure, suggesting that true fulfillment arises from contact with dharma and the divine rather than from transient worldly gains.
In the Udyoga Parva’s pre-war setting, a king (contextually, a royal figure meeting Kṛṣṇa) beholds Janārdana after a long time and remains fixed in gaze, unable to feel satiated—likened to drinking nectar—showing deep reverence and emotional absorption in Kṛṣṇa’s presence.