Shloka 8
Sanatsujāta–Dhṛtarāṣṭra Saṃvāda: Pramāda as Mṛtyu
Chapter 42
तदर्थमुक्ते तप एतदिज्या ताभ्यामसौ पुण्यमुपैति विद्वान । पुण्येन पापं विनिहत्य पश्चात् संजायते ज्ञानविदीपितात्मा
tad-artham ukte tapa etad-ijyā tābhyām asau puṇyam upaiti vidvān | puṇyena pāpaṁ vinihatya paścāt sañjāyate jñāna-vidīpitātmā ||
ସେଇ ପରମ ଲାଭ ପାଇବା ପାଇଁ ବେଦରେ ତପ ଓ ଯଜ୍ଞାରାଧନାର ବିଧାନ ଅଛି। ଏହି ଦୁଇଟି ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୋତ୍ରିୟ ବିଦ୍ୱାନ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ। ପରେ ସେଇ ନିଷ୍କାମ କର୍ମରୂପ ପୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ; ପାପ ନଶ୍ଟ ହେଲେ ତାଙ୍କର ଅନ୍ତଃକରଣ ଜ୍ଞାନରେ ଦୀପ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
सनत्सुजात उवाच
Educational Q&A
Austerity (tapas) and sacrificial worship (ijyā/yajña), as taught in the Veda, generate purifying merit. When performed in a selfless spirit, that merit removes sin and prepares the inner instrument for the arising of illuminating knowledge.
Sanatsujāta is instructing his listener on the spiritual progression endorsed by scripture: disciplined practice and worship lead to merit; merit cleanses moral impurity; and, once purified, the person’s inner self becomes fit for the dawn of liberating knowledge.