Shloka 22
अध्याय २९ — वासुदेव–संजय संवादः
Karma, Varṇa-Dharma, and the Ethics of Governance
ये चैवान्ये कुरुमुख्या युवान: पुत्रा: पौत्रा भ्रातरश्वैव ये नः । यं यमेषां मन्यसे येन योग्यं तत् तत् प्रोच्यानामयं सूत वाच्या:,संजय! इनके सिवा और भी जो कुरुकुलके प्रधान नवयुवक हैं, जो हमारे पुत्र, पौत्र और भाई लगते हैं, इनमेंसे जिस-जिसको तुम जिस व्यवहारके योग्य समझो, उससे वैसी ही बात कहकर उन सबसे बताना कि पाण्डवलोग स्वस्थ और सानन्द हैं
ye caivānye kurumukhyā yuvānaḥ putrāḥ pautrā bhrātaraś caiva ye naḥ | yaṃ yam eṣāṃ manyase yena yogyaṃ tat tat procya nāmayaṃ sūta vācyāḥ ||
ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ—ହେ ସଞ୍ଜୟ! ଏମାନଙ୍କ ଛଡ଼ା କୁରୁବଂଶର ଅନ୍ୟ ଯେ ପ୍ରଧାନ ଯୁବକମାନେ ଅଛନ୍ତି—ଯେମାନେ ଆମ ପୁତ୍ର, ପୌତ୍ର ଓ ଭ୍ରାତାସମ—ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯାହାକୁ ଯେପରି ସମ୍ବୋଧନ ଯୋଗ୍ୟ ବୋଲି ତୁମେ ଭାବ, ତାଙ୍କୁ ସେପରି କହି କଥା କହିବୁ। ହେ ସୂତ! ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏହା ଜଣାଇଦେବୁ—ପାଣ୍ଡବମାନେ ସୁସ୍ଥ ଓ ପ୍ରସନ୍ନ।
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
Appropriate speech (yathā-yogya) is an ethical duty: even amid political tension, one should address each person according to relationship and propriety, and communicate goodwill and well-being rather than provocation.
Yudhiṣṭhira instructs the messenger to inform the leading young Kurus—who are also close relatives of the Pāṇḍavas—each in a manner suited to him, and to convey that the Pāṇḍavas are safe and content, maintaining a diplomatic and familial tone.