Shloka 77
अम्बा–राम–भीष्म संवादः
Amba–Rama–Bhishma Dialogue on Vow and Refuge
पाण्डुरं कार्मुकं गृह प्रायां भरतसत्तम । भरतश्रेष्ठ! मैंने अपने शरीरपर श्वेतवर्णका कवच धारण करके श्वेत धनुष हाथमें लेकर यात्रा की ।। पाण्डुरेणातपत्रेण प्रियमाणेन मूर्थनि,नरेश्वर! उस समय मेरे मस्तकपर श्वेत छत्र तना हुआ था और मेरे दोनों ओर सफेद रंगके चँवर डुलाये जाते थे। मेरे वस्त्र, मेरी पगड़ी और मेरे समस्त आभूषण श्वेतवर्णके ही थे
pāṇḍuraṃ kārmukaṃ gṛhya prāyāṃ bharatasattama | pāṇḍureṇātapatreṇa priyamāṇena mūrdhani naraśvara | śvetavarṇaṃ kavacaṃ dhṛtvā śvetadhanuḥ pāṇau kṛtvā yātrāṃ kṛtavān | śvetacāmarāṇi ca ubhayataḥ vījitāni | mama vastrāṇi uṣṇīṣaṃ sarvāṇi ābharaṇāni ca śvetāni eva āsan ||
ଭୀଷ୍ମ କହିଲେ—ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ! ମୁଁ ଶ୍ୱେତବର୍ଣ୍ଣ କବଚ ପିନ୍ଧି, ହାତରେ ପାଣ୍ଡୁର (ଧବଳ) ଧନୁ ଧରି ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲି। ହେ ନରେଶ୍ୱର! ସେତେବେଳେ ମୋ ମସ୍ତକ ଉପରେ ମନୋହର ଶ୍ୱେତ ଛତ୍ର ଧରାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଶ୍ୱେତ ଚାମର ଡୋଲାଯାଉଥିଲା। ମୋର ବସ୍ତ୍ର, ପାଗଡ଼ି ଓ ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣ ମଧ୍ୟ ଶ୍ୱେତବର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।
भीष्म उवाच