अम्बाया रामजामदग्न्यशरणगमनम्
Ambā Seeks Refuge with Rāma Jāmadagnya
अम्बोवाच विसर्जिताहं भीष्मेण श्रुत्वैव भूगुनन्दन । शाल्वराजगतं भावं मम पूर्व मनीषितम्,अम्बा बोली--भृगुनन्दन! शाल्वराजमें मेरा अनुराग है और मैं पहलेसे ही उन्हें पाना चाहती हूँ। यह सुनते ही भीष्मने मुझे विदा कर दिया था
ambovāca visṛjitāhaṁ bhīṣmeṇa śrutvaiva bhṛgunandana | śālvārājagataṁ bhāvaṁ mama pūrva-manīṣitam ||
ଅମ୍ବା କହିଲା—ଭୃଗୁନନ୍ଦନ! ମୋ ମନ ଶାଲ୍ୱରାଜଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇଥିଲା; ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ହିଁ ବରିବାକୁ ମନେ କରିଥିଲି। ଏହା ଶୁଣିମାତ୍ରେ ଭୀଷ୍ମ ମୋତେ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲେ।
राम उवाच
The verse highlights the ethical weight of personal intention in marriage: when Ambā’s prior commitment and affection for Śālva becomes known, Bhīṣma releases her, implying that dharma must account for a person’s declared will and prior resolve, not merely external capture or claim.
Ambā recounts to Paraśurāma that she had already set her heart on King Śālva; upon hearing this, Bhīṣma dismissed her, letting her go rather than forcing a marriage arrangement contrary to her stated intention.