Shloka 12
अध्याय १२२ — कृष्णस्य दुर्योधनं प्रति नीत्युपदेशः
Kṛṣṇa’s Ethical Counsel to Duryodhana
बहुवर्षसहस्रान्तं प्रजापालनवर्धितम् | अनेकक्रतुदानौधैरर्जितं मे महत् फलम्
bahuvarṣasahasrāntaṁ prajā-pālana-vardhitam | aneka-kratu-dānaughair arjitaṁ me mahat phalam | kathaṁ tat sarvaṁ alpa-kālena naṣṭaṁ mayā saha | yena aham iha-sthānād adhaḥ pātitaḥ | bhagavan mahādyute mama sat-karmabhiḥ prāptān sanātanān lokān tvam jānāsi | tat me puṇyaṁ sahasā kathaṁ naṣṭam abhavat ||
ବହୁ ସହସ୍ର ବର୍ଷ ଧରି ଅନେକ ଯଜ୍ଞ ଓ ଦାନର ପ୍ରବାହଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଯେ ମହାନ୍ ପୁଣ୍ୟଫଳ ଅର୍ଜନ କରିଥିଲି, ଏବଂ ପ୍ରଜାପାଳନ-ଧର୍ମଦ୍ୱାରା ଯାହାକୁ ଉତ୍ତରୋତ୍ତର ବଢ଼ାଇଥିଲି—ସେ ସବୁ ଅଳ୍ପ ସମୟରେ କିପରି ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା, ଯେ ମୋତେ ଏହି ସ୍ଥିତିରୁ ପତିତ କରାଗଲା? ଭଗବନ୍, ମହାତେଜସ୍ବୀ! ମୋ ସତ୍କର୍ମଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ ସନାତନ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଆପଣ ଜାଣନ୍ତି; ତେବେ ମୋର ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟ ହଠାତ୍ କିପରି କ୍ଷୟ ହୋଇଗଲା?
नारद उवाच
Educational Q&A
Even vast merit accumulated through sacrifice, charity, and righteous governance can be exhausted or nullified; the verse highlights the fragility of reward-based virtue and prompts inquiry into what causes the loss of puṇya (e.g., ethical lapse, pride, or some counteracting act).
Nārada, having been cast down from a higher state, addresses a radiant divine figure and asks why the great merit he earned over thousands of years—through yajñas, gifts, and protection of subjects—was suddenly destroyed, resulting in his fall.