ययातिपतनम् — Yayāti’s Fall and the Offer of Dharma
Nārada’s Account
स्रवन्तीनां च पुण्यानां सुरसानि शुचीनि च । पिबन्ती वारिमुख्यानि शीतानि विमलानि च
sravantīnāṃ ca puṇyānāṃ surasāni śucīni ca | pibantī vārimukhyāni śītāni vimalāni ca ||
ନାରଦ କହିଲେ—ପ୍ରବହମାନ ପବିତ୍ର ନଦୀମାନଙ୍କର ସୁଗନ୍ଧିତ ଓ ନିର୍ମଳ ସ୍ରୋତରୁ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜଳ ପାନ କରୁଥିଲା—ଯାହା ଶୀତଳ, ସ୍ୱଚ୍ଛ ଓ ପବିତ୍ର। ଏହିପରି ବୈଦୂର୍ୟମଣିର ନବ ଅଙ୍କୁର ପରି ଦୀପ୍ତିମତୀ ମାଧବୀ କୋମଳ, ମସୃଣ, ତିକ୍ତ-ମଧୁର ରସଯୁକ୍ତ ସବୁଜ ଘାସ ଚରି, ପବିତ୍ର ନଦୀର ଶୁଦ୍ଧ, ଶୀତଳ, ନିର୍ମଳ ଓ ସୁସ୍ୱାଦୁ ଜଳ ପିଇ, ମୃଗମାନଙ୍କର ଆବାସଭୂତ—ମାନବ କୋଳାହଳରହିତ, ଦାବାନଳଶୂନ୍ୟ, ନିର୍ଜନ ବନମାନେ—ମୃଗମାନଙ୍କ ସହ ବନଚାରିଣୀ ହରିଣୀ ପରି ବିଚରଣ କରୁଥିଲା। ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ପାଳନ କରି ସେ ମହାନ୍ ଧର୍ମ ଆଚରଣ କଲା।
नारद उवाच
The passage praises purity and self-restraint: living simply, seeking what is clean and wholesome, and upholding brahmacarya as a foundation for ‘great dharma’—ethical strength expressed through disciplined conduct.
Nārada describes Mādhavī’s forest life: she drinks pure, cool river-water, lives among deer in safe, solitary woods, and maintains celibate discipline while practicing exemplary righteousness.