Shloka 19
Jājali–Tulādhāra-saṃvāda: Yajña, Vṛtti, and Ātma-tīrtha (जाजलि-तुलाधार-संवादः)
प्रपितामह ब्रह्माके कुपित होनेपर उनके क्रोधके महान् वेगसे सभी स्थावर-जजड़म प्राणी दन्ध होने लगे ।। ततो<थध्वरजट: स्थाणुर्वेदाध्वरपति: शिव: । जगाम शरण देवो ब्रह्माणं परवीरहा,तब यज्ञ ही जिनकी जटाएँ हैं तथा जो वेदों और यज्ञोंके प्रतिपालक हैं, वे शत्रुवीरोंका संहार करनेवाले कल्याणकारी भगवान् शिव ब्रह्माजीकी शरणमें गये
tataḥ śmaśrujaṭaḥ sthāṇur vedādhvarapatiḥ śivaḥ | jagāma śaraṇaṃ devo brahmāṇaṃ paravīrahā ||
ନାରଦ କହିଲେ—ତାପରେ ଯଜ୍ଞ-ସ୍ୱରୂପ ଜଟାଧାରୀ, ବେଦ ଓ ଯଜ୍ଞର ପାଳକ, ଶତ୍ରୁବୀର-ସଂହାରକ, କଲ୍ୟାଣମୟ ଭଗବାନ ଶିବ ‘ସ୍ଥାଣୁ’ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। ସେ ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କ୍ରୋଧ ମହାବେଗରେ ଜ୍ୱଳିଉଠିଥିଲା; ତାହାର ଦାହରେ ସ୍ଥାବର-ଜଙ୍ଗମ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଦଗ୍ଧ ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତେଣୁ ଲୋକହିତାର୍ଥେ ଏବଂ ସେହି ବିନାଶକ କ୍ରୋଧପ୍ରବାହ ଶମନ ପାଇଁ ଶିବ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ।
नारद उवाच