Shloka 12
तदवस्थान् सुतान् सर्वानिपसृत्यातिवत्सला । स्वजमानावदच्छोकातू् तत्तद् विलपती बहु,उस अवस्थामें उन सभी पुत्रोंके निकट पहुँचकर कुन्तीके हृदयमें अत्यन्त वात्सल्य उमड़ आया। वे उन्हें हृदयसे लगाकर शोकवश बहुत विलाप करती हुई बोलीं
tadavasthān sutān sarvān upasṛtyātivatsalā | svajamānāv adac chokāt tat-tad vilapatī bahu ||
ସେହି ଅବସ୍ଥାରେ ଥିବା ନିଜ ସମସ୍ତ ପୁଅମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ କୁନ୍ତୀ ଅତ୍ୟଧିକ ମାତୃବାତ୍ସଲ୍ୟରେ ଆବେଶିତ ହେଲେ। ସେମାନଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଶୋକରେ ପୁନଃପୁନଃ ବିଲାପ କରି କହିଲେ।
वैशमग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how powerful natural compassion (vātsalya) can be even within a dharma-governed royal world: ethical life is not only rule-bound but also tested by human vulnerability, grief, and care for others.
Kuntī approaches her sons in their distressed condition, embraces them, and speaks while repeatedly lamenting in sorrow; Vaiśaṃpāyana narrates her emotional response.