Shloka 21
Adhyāya 39: Śiśupāla’s Censure and Bhīma’s Contained Wrath (शिशुपाल-निन्दा तथा भीमक्रोध-निग्रहः)
स एव हि मया वध्यो भविष्यति न संशय: । “राजाओ! केशी दैत्यका वध करनेवाले अनन्त-पराक्रमी भगवान् श्रीकृष्णकी मेरे द्वारा जो पूजा की गयी है, उसे आपलोगोंमेंसे जो सहन न कर सकें, उन सब बलवानोंके मस्तकपर मैंने यह पैर रख दिया। मैंने खूब सोच-समझकर यह बात कही है। जो इसका उत्तर देना चाहे, वह सामने आ जाय। मेरे द्वारा वह वधके योग्य होगा; इसमें संशय नहीं है
sa eva hi mayā vadhyo bhaviṣyati na saṁśayaḥ |
ବୈଶମ୍ପାୟନ କହିଲେ—“ସେ ନିଶ୍ଚୟ ମୋ ହାତରେ ନିହତ ହେବ; ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ହେ ରାଜମାନେ! କେଶୀ ଦୈତ୍ୟବଧକାରୀ ଅନନ୍ତ-ପରାକ୍ରମୀ ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମୁଁ କରିଥିବା ପୂଜାକୁ ତୁମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯେମାନେ ସହିପାରୁନାହାନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ବଳବାନଙ୍କ ମସ୍ତକ ଉପରେ ମୁଁ ଏହି ପାଦ ରଖିଛି। ଭାବିଚିନ୍ତି ମୁଁ ଏ କଥା କହିଛି। ଯେ ଉତ୍ତର ଦେବାକୁ ଚାହେ, ସେ ସାମ୍ନାକୁ ଆସୁ। ସେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ବଧଯୋଗ୍ୟ; ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the gravity of a vowed response to perceived adharma: when honor and moral order are publicly violated, a kṣatriya may declare decisive punishment, yet the broader epic context invites reflection on whether anger and retaliation preserve dharma or deepen conflict.
In the tense atmosphere of the royal assembly, a speaker (reported by Vaiśampāyana) makes an unequivocal declaration that a particular offender is ‘fit to be slain’ and will be killed by him, signaling an escalation toward violence and the breakdown of restraint in the court.