तत्र कृत्यमहं मनन््ये कोशस्य परिवर्धनम् | करमाहारयिष्यामि राज्ञ: सर्वान् नृपोत्तम,नृपश्रेष्ठ अब मैं अपने कोषको बढ़ाना ही आवश्यक कार्य समझता हूँ। मेरी इच्छा है कि समस्त राजाओंको जीतकर उनसे कर वसूल करूँ
tatra kṛtyam ahaṃ manye kośasya parivardhanam | karam āhārayiṣyāmi rājñaḥ sarvān nṛpottama ||
ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ! ଏବେ ମୁଁ କୋଷର ପରିବର୍ଧନକୁ ହିଁ ଆବଶ୍ୟକ କାର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ ମନେ କରୁଛି। ହେ ନୃପୋତ୍ତମ! ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ଅଧୀନ କରି ତାଙ୍କଠାରୁ କର-ଭେଟି ଆହରଣ କରିବାକୁ ମୋର ଇଚ୍ଛା।
अर्जुन उवाच
The verse highlights a kingly priority within rājadharma: maintaining and increasing the treasury to sustain governance. It frames revenue (kara/tribute) as a practical duty of rule, tied to political subordination of other rulers rather than private gain.
Arjuna states his policy/intention: he deems it necessary to expand the treasury and proposes collecting tribute from all kings—implying conquest or bringing them under suzerainty—addressing a superior ruler as “best of kings.”