Shloka 10
(ततः कुरूणामथ सोमकानां शब्दो महान् प्रादुरभूत् समन्तात् | यदार्जुनं सूतपुत्रो5पराह्ने महाहवे शैलमिवाम्बुदो<र्छत् ।।
sañjaya uvāca |
tataḥ kurūṇām atha somakānāṃ śabdo mahān prādurabhūt samantāt |
yadārjunaṃ sūtaputro 'parāhṇe mahāhave śailam ivāmbudo 'rcchat ||
tadaiva cāsīd rathayoḥ samāgamo mahāraṇe śoṇitamāṃsakardame ||
udakrośan somakās tatra pārtha puraḥsarāḥ kṣipraṃ arjuna bhindhi karṇam |
chindhy asya mūrdhānam alaṃ cireṇa śraddhāṃ ca rājyād dhṛtarāṣṭrasūnoḥ ||
ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ—ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ କୁରୁ ଓ ସୋମକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମହା କୋଳାହଳ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ଯେତେବେଳେ ମହାସମରର ଅପରାହ୍ନ ସମୟରେ ସୂତପୁତ୍ର କର୍ଣ୍ଣ ପର୍ବତ ଦିଗକୁ ଧାଇଆସୁଥିବା ମେଘ ପରି ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଉପରେ ଝପଟି ପଡ଼ିଲେ। ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ରକ୍ତ ଓ ମାଂସର କାଦୁଆରେ ଭରିଥିବା ସେଇ ମହାରଣରେ ଦୁଇ ରଥର ଘୋର ଘଷାଘଷି ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ତା’ପରେ ସୋମକମାନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ି ପାର୍ଥଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ଚିତ୍କାର କରି କହିଲେ—“ଅର୍ଜୁନ! କର୍ଣ୍ଣକୁ ମାର; ଏବେ ଆଉ ବିଳମ୍ବ ନୁହେଁ। ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେ, ଏବଂ ସେଥି ସହିତ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରର ରାଜ୍ୟ-ଆଶାକୁ ମଧ୍ୟ ଛିନ୍ନ କର।”
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the war-ethic of decisive action in a dharma-conflict: allies urge Arjuna to end the threat posed by Karṇa and thereby extinguish Duryodhana’s political hope. It also underscores how political ambition (rājya-śraddhā) is tied to key champions on the battlefield, making personal duels carry collective moral and strategic weight.
In the late afternoon, Karṇa charges at Arjuna with overwhelming force, prompting a great roar from both armies. Their chariots meet and the duel begins amid a battlefield described as mire of blood and flesh. The Somakas shout to Arjuna to strike quickly—behead Karṇa and simultaneously cut off Duryodhana’s hope of winning the kingdom.