कर्णवधार्थं धनञ्जयस्य प्रतिज्ञा — Arjuna’s resolve for Karṇa’s defeat
न्यवधीच्च ततो योधान् वासवि: परवीरहा । तदनन्तर शत्रुवीरोंका संहार करनेवाले इन्द्रपुत्र अर्जुनने अपने बाणोंकी वर्षसे उनकी भारी अस्त्र-वृष्टिका निवारण करके उन योद्धाओंका संहार आरम्भ कर दिया
nyavadhīc ca tato yodhān vāsaviḥ paravīrahā | tadanantaraṁ śatruvīrāṇāṁ saṁhāra-karaṇevale indraputra arjunena svabāṇa-vṛṣṭyā teṣāṁ gurvīṁ astravṛṣṭikāṁ nivārya tān yodhānāṁ saṁhāra ārabdhaḥ |
ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ—ତାପରେ ପରବୀରହନ୍ତା ବାସବି (ଇନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ର) ଅର୍ଜୁନ ସେଇ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କୁ ନିହତ କଲେ। ନିଜ ବାଣବର୍ଷାଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରବର୍ଷାକୁ ନିବାରଣ କରି, ପରେ ସେଇ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ସଂହାର ଆରମ୍ଭ କଲେ।
संजय उवाच
The verse highlights the kṣatriya ideal of steadfastness and tactical mastery in battle—meeting force with disciplined counter-force—while the epic context frames such victory as morally heavy, reminding readers that even ‘necessary’ violence in a dharmic war carries grave human cost.
Sañjaya narrates that Arjuna, described with Indra-related epithets, wards off the enemy’s intense missile-shower by a rain of his own arrows and then begins cutting down the opposing warriors.