Droṇa-pātana-paripṛcchā (Inquiry into the Fall of Droṇa) | द्रोणपातनपरिपृच्छा
एवं रुक्मरथ: शूरो हत्वा शतसहस्रश: । पाण्डवानां रणे योधान् पार्षतेन निपातित:,इस प्रकार सुवर्णमय रथवाले शूरवीर द्रोणाचार्य रणक्षेत्रमें पाण्डवपक्षके लाखों योद्धाओंका संहार करके अन्तमें धृष्टद्युम्नके द्वारा मार गिराये गये
evaṁ rukmarathaḥ śūro hatvā śatasahasraśaḥ | pāṇḍavānāṁ raṇe yodhān pārṣatena nipātitaḥ ||
ଏହିପରି ସୁବର୍ଣ୍ଣଶୋଭିତ ରଥଧାରୀ ଶୂର ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ଯ୍ୟ ରଣଭୂମିରେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଯୋଧାମାନଙ୍କୁ ଶତସହସ୍ର ହିସାବରେ ସଂହାର କରି ଶେଷରେ ପାର୍ଷତ (ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ) ଦ୍ୱାରା ନିପାତିତ ହେଲେ।
संजय उवाच
The verse highlights the ethical gravity of war: extraordinary prowess and mass killing do not confer moral immunity or permanence. Even a revered teacher-warrior like Droṇa, after immense destruction, meets an inevitable end—suggesting that actions in war carry consequences and that victory and defeat unfold within a larger moral and fated order.
Sañjaya summarizes that Droṇa, fighting fiercely from his splendid (gold-adorned) chariot, slaughtered vast numbers of Pāṇḍava warriors, but was ultimately brought down by Pārṣata—Dhṛṣṭadyumna, the Pāñcāla prince and commander of the Pāṇḍava forces.