Shloka 37
राजन्! तदनन्तर धृष्टद्युम्नने प्रजलित अग्निके समान तेजस्वी द्रोणपुत्रको तिरसठ बाणोंसे बींध डाला ।। सारथिं चास्य विंशत्या स्वर्णपुड्खै: शिलाशितै: । हयांश्व चतुरो<विध्यच्चतुर्भिनिशितै: शरै:
sañjaya uvāca |
rājan! tadanantaraṃ dhṛṣṭadyumnena prajvalitāgnisama-tejasvinā droṇaputro triṣaṣṭibhir bāṇair viddhaḥ ||
sārathiṃ cāsya viṃśatyā svarṇapuṅkhaiḥ śilāśitaiḥ |
hayāṃś ca caturo ’vidhyac caturbhi niśitaiḥ śaraiḥ ||
ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ—ହେ ରାଜନ୍! ତାପରେ ଅଗ୍ନିସମ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ତେଜରେ ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ତ୍ରିଷଷ୍ଟି ବାଣରେ ଦ୍ରୋଣପୁତ୍ରକୁ ବିଦ୍ଧ କଲା। ସୁବର୍ଣ୍ଣପୁଛ ଓ ଶିଳାରେ ଶାଣିତ ବିଶଟି ବାଣରେ ତାହାର ସାରଥିକୁ ମଧ୍ୟ ଆଘାତ କଲା, ଏବଂ ଚାରି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶରରେ ଚାରିଟି ଘୋଡ଼ାକୁ ବି ଘାୟଲ କଲା।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-dharma as expressed in war: decisive action, tactical targeting (warrior, charioteer, horses), and unwavering engagement in one’s assigned duty, even when it entails harsh violence.
Dhrishtadyumna attacks Aśvatthāmā (Droṇa’s son), piercing him with sixty-three arrows, then striking his charioteer with twenty gold-adorned, stone-sharpened arrows, and finally wounding the four horses with four sharp shafts—an attempt to weaken his opponent’s fighting capacity and mobility.