Shloka 37
एते प्रशमने योगा महास्त्रस्थ परंतप । सर्वथा पीडितो हि स्यादवध्यान् पीडयन् रणे,'शत्रुओंको संताप देनेवाले द्रोण! युद्धभूमिमें रथ छोड़कर उतर जाना, अपने अस्त्र- शस्त्र रख देना, अभयकी याचना करना और शत्रुकी शरण लेना--ये इस महान् अस्त्रको शान्त करनेके उपाय हैं। जो रणभूमिमें इस अस्त्रके द्वारा अवध्य मनुष्योंको पीड़ा देता है, वह स्वयं भी सब प्रकारसे पीड़ित हो सकता है”
ete praśamane yogā mahāstrasya parantapa | sarvathā pīḍito hi syād avadhyān pīḍayan raṇe ||
ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ— ହେ ପରନ୍ତପ! ଏହି ମହାସ୍ତ୍ରକୁ ଶାନ୍ତ କରିବାର ଉପାୟ ଏହିମାନେ: ରଣଭୂମିରେ ରଥରୁ ଓହ୍ଲାଇବା, ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ପରିତ୍ୟାଗ କରିବା, ଅଭୟ ଯାଚନା କରିବା ଏବଂ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଶରଣ ନେବା। କାରଣ ଯେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଏହି ମହାସ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ଅବଧ୍ୟଙ୍କୁ ପୀଡ଼ା ଦେଉଛି, ସେ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇପାରେ।
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid war, dharma imposes limits: a ‘great weapon’ should be restrained and pacified, and using it to harm those deemed ‘avadhya’ (not to be slain) rebounds as suffering upon the aggressor.
Sañjaya describes to the listener the recognized procedures for calming a powerful astra—dismounting, laying down weapons, requesting safety, and taking refuge—while warning that tormenting protected persons with such a weapon can lead to severe consequences for the user.