Shloka 11
सूतपुत्रवधार्थाय शस्त्राण्यादाय सर्वश: । प्रययु: कर्णमुद्दिश्य मृत्युं कृत्वा निवर्तनम्,युद्धमें धृष्टद्यम्नको परास्त हुआ देख अमर्षमें भरे हुए वे पांचाल और सोमक महारथी सूतपुत्र कर्णके वधके लिये सब प्रकारके अस्त्र-शस्त्र लेकर मृत्युको ही युद्धसे निवृत्त होनेकी अवधि निश्चित करके उसकी ओर चल दिये
sañjaya uvāca | sūtaputravadhārthāya śastrāṇy ādāya sarvaśaḥ | prayayuḥ karṇam uddiśya mṛtyuṃ kṛtvā nivartanam ||
ରଣରେ ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ପରାଜିତ ହୋଇଥିବା ଦେଖି କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇଥିବା ପାଞ୍ଚାଳ ଓ ସୋମକ ମହାରଥୀମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଧରି ସୂତପୁତ୍ର କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ବଧ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆଗେଇଲେ। ଯୁଦ୍ଧରୁ ଫେରିବାର ସୀମା ଭାବେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ନିଶ୍ଚିତ କରି—ମୃତ୍ୟୁକୁ ହିଁ ନିବୃତ୍ତି ମାନି—ସେମାନେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଦିଗକୁ ଧାଇଲେ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a wartime ethic of uncompromising resolve—fighters bind themselves to a vow-like determination where retreat is acceptable only through death. It also shows how anger and revenge can intensify violence, narrowing moral choices to a single destructive aim.
After Dhṛṣṭadyumna is seen defeated, the Pāñcāla and Somaka mahārathas, filled with indignation, arm themselves and march toward Karṇa, targeting him for death and deciding not to withdraw from the fight unless they die.