Chatra–Upānah Dāna: Origin Narrative
Jamadagni–Reṇukā–Sūrya Saṃvāda
तानाह सर्वन्ृषिमुख्यानगस्त्य: केनादत्तं पुष्करं मे सुजातम् । युष्मान् शंके पुष्करं दीयतां मे न वै भवन्तो हर्तुमर्हन्ति पद्मम्
tān āha sarvān ṛṣimukhyān agastyaḥ: kenādattam puṣkaraṃ me sujātam | yuṣmān śaṅke puṣkaraṃ dīyatāṃ me na vai bhavanto hartum arhanti padmam ||
ଭୀଷ୍ମ କହିଲେ—ତେବେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ସମସ୍ତ ମୁଖ୍ୟ ଋଷିମାନଙ୍କୁ କହିଲେ—‘ମୋର ସୁଜାତ, ସୁନ୍ଦର ପଦ୍ମ କିଏ ନେଲା? ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସନ୍ଦେହ କରୁଛି। ମୋ ପଦ୍ମ ମୋତେ ଫେରାଇ ଦିଅ; ତୁମମାନଙ୍କ ପରି ସାଧୁଜନଙ୍କୁ ପଦ୍ମ ଚୋରି କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।’
भीष्म उवाच
Even a seemingly minor act like taking a lotus without consent is ethically blameworthy; those regarded as righteous must be especially vigilant about non-stealing and integrity, since their conduct sets a standard.
Agastya confronts a gathering of eminent sages, asking who has taken his beautiful lotus and urging its return, stating that such an act is unworthy of saintly persons.