Shloka 6
Brāhmaṇa-vandana: Criteria for Veneration, Disciplined Speech, and Protective Kingship (अनुशासनपर्व, अध्याय ८)
संसत्सु वदतां तात हंसानामिव संघश: । मड्ुल्यरूपा रुचिरा दिव्यजीमूतनि:स्वना:
saṃsatsu vadatāṃ tāta haṃsānām iva saṃghaśaḥ | maṅgalyarūpā rucirā divyajīmūtaniḥsvanāḥ ||
ଭୀଷ୍ମ କହିଲେ—ତାତ ଯୁଧିଷ୍ଠିର! ସଭାରେ ସେମାନେ କଥା କହିଲେ ହଂସଦଳର ଧ୍ୱନି ପରି ତାଙ୍କର ବାଣୀ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ—ସୁନ୍ଦର, ମଙ୍ଗଳମୟ, ରୁଚିର, ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷାମେଘର ଗମ୍ଭୀର ନିନାଦ ପରି। ଆଚରଣରେ ବିନୀତ, ସ୍ୱାଧ୍ୟାୟରେ ନିରତ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟସଂଯମୀ, ମୃଦୁଭାଷୀ, ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞାନ ଓ ସଦାଚାରରେ ଯୁକ୍ତ, ଅବିନାଶୀ ପରମାତ୍ମାର ଜ୍ଞାତା—ଏମିତି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୋର ଆଦରଣୀୟ। ରାଜା ଯଦି ସେହି ମହାତ୍ମାମାନଙ୍କ ବଚନ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ତେବେ ସେହି ଉପଦେଶ ଇହଲୋକ ଓ ପରଲୋକ—ଦୁହିଁଠାରେ ହିତ ଓ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
A king should value and listen to learned, self-controlled, ethically grounded Brahmanas whose speech is gentle, auspicious, and well-formed; such counsel benefits both worldly governance and the afterlife.
In the Anushasana Parva, Bhishma instructs Yudhishthira on dharma and ideal social conduct; here he praises the exemplary Brahmanas whose dignified speech in assemblies resembles the pleasing, deep resonance of swans and rain-clouds.