पुण्यतीर्थ सुसलिलं कुरुक्षेत्रं प्रकीर्तितम् । सिंधूत्तमं तपोदानं जम्बूमार्गमथापि च
puṇyatīrtha susalilaṁ kurukṣetraṁ prakīrtitam | sindhūttamaṁ tapodānaṁ jambūmārgam athāpi ca ||
କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ସୁଶୁଦ୍ଧ ଜଳରେ ଭରପୂର ପରମ ପୁଣ୍ୟତୀର୍ଥ ବୋଲି ପ୍ରକୀର୍ତ୍ତିତ; ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସିନ୍ଧୁ, ତପସ୍ୟା ଓ ଦାନର ପଥ, ଜମ୍ବୂମାର୍ଗ ମଧ୍ୟ (ସ୍ମରଣୀୟ)।
भीष्म उवाच
The verse elevates sacred places and dharmic disciplines as means of purification and protection: remembering Kurukṣetra as a puṇyatīrtha and honoring tapas (self-discipline) and dāna (generosity) reinforces a life oriented toward merit and righteousness.
Bhīṣma is reciting a praise/invocation that enumerates holy places and dharmic supports. This line introduces Kurukṣetra and related sacred referents as part of a broader litany meant to sanctify, invoke auspiciousness, and secure protection through remembrance.