Shloka 31
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
स्थिर: स्थाणु: प्रभुर्भीम: प्रवरो वरदो वर: । सर्वात्मा सर्वविख्यात: सर्व: सर्वकरो भव:
sthiraḥ sthāṇuḥ prabhur bhīmaḥ pravaro varado varaḥ | sarvātmā sarvavikhyātaḥ sarvaḥ sarvakaro bhavaḥ ||
ବାୟୁଦେବ କହିଲେ— ସେ ସ୍ଥିର, ଅଚଳ, ସର୍ବାଧିପତି ପ୍ରଭୁ; ସଂହାରକ ହେବାରୁ ଭୟଙ୍କର; ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ; ବରଦାତା; ପରମ ଏବଂ ସର୍ବାଧିକ ବରଣୀୟ। ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଅନ୍ତରାତ୍ମା, ସର୍ବତ୍ର ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ସେ ସର୍ବ—ବିଶ୍ୱରୂପେ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ; ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ କର୍ତ୍ତା; ଏବଂ ସେଇ ‘ଭବ’—ଯାହାଠାରୁ ସମସ୍ତ ଭୂତର ଉତ୍ପତ୍ତି।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches contemplation of the Divine through a litany of names that express stability, sovereignty, awe-inspiring power, beneficence, omnipresence, and creatorship—encouraging reverence and ethical alignment with the cosmic source and support of all beings.
Vāyu-deva speaks a hymn-like description, enumerating exalted epithets of the Supreme (with Śiva/Bhava resonances), presenting the deity as the world’s support, the granter of boons, the indwelling Self, and the origin of all existence.