नमो<स्त्वृषिभ्य: परमं परेषां देवेषु देवं वरदं वराणाम् सहस्रशीर्षाय नम: शिवाय सहस्ननामाय जनार्दनाय
bhīṣma uvāca |
namo 'stv ṛṣibhyaḥ paramaṃ pareṣāṃ deveṣu devaṃ varadaṃ varāṇām |
sahasraśīrṣāya namaḥ śivāya sahasranāmāya janārdanāya ||
vṛṣākapiś ca śambhuś ca havano 'theśvaras tathā |
ekādaśaite prathitā rudrās tribhuvaneśvarāḥ ||
ajai kapād ahirbudhnyaḥ pinākī aparājitaḥ |
ṛtaḥ pitṛrūpas tryambako maheśvaro vṛṣākapiḥ śambhur havana īśvaraḥ ||
ପରମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପରମ ଋଷିମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବ, ବରଦାତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବରଦାତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସହସ୍ରମସ୍ତକ ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ସହସ୍ରନାମଧାରୀ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ବୃଷାକପି, ଶମ୍ଭୁ, ହବନ ଏବଂ ଈଶ୍ୱର—ଏମାନେ ତ୍ରିଭୁବନେଶ୍ୱର ଭାବେ ପ୍ରଥିତ ଏକାଦଶ ରୁଦ୍ର।
भीष्म उवाच
The verse teaches reverential devotion through divine praise: recognizing the supreme lordship and many epithets/forms of Rudra-Śiva (the eleven Rudras), and honoring the seers as transmitters of sacred knowledge.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on dharma and religious duties; here he offers a hymn-like salutation, naming and affirming the famed eleven Rudras as rulers of the three worlds.