Bhaṅgāśvanopākhyāna — On comparative affection in strī–puruṣa union (भङ्गाश्वनोपाख्यानम्)
इष्टस्त्रिदशशार्टूल तत्र मे क्षन्तुमरहसि । इन्द्रको देखकर वे स्त्रीरूपधारी राजर्षि उनके चरणोंमें सिर रखकर बोले--'सुरश्रेष्ठ आप प्रसन्न हों। मैंने पुत्रकी इच्छासे वह यज्ञ किया था। देवेश्वर! उसके लिये आप मुझे क्षमा करें!
iṣṭas tridaśaśārṭūla tatra me kṣantum arhasi |
ହେ ତ୍ରିଦଶଶାର୍ଦୂଳ! ଏହି ବିଷୟରେ ମୋତେ କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ। ପୁତ୍ରକାମନାରେ ମୁଁ ସେଇ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲି; ହେ ଦେବେଶ୍ୱର! ତେଣୁ ମୋତେ କ୍ଷମା କରି ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତୁ।
भीष्म उवाच
The verse highlights moral responsibility and humility: even when one performs a sanctioned ritual, motives rooted in personal craving should be acknowledged, and one should seek forgiveness and correction from higher dharmic authority.
A speaker addresses Indra with reverence, asking pardon for having performed a sacrifice motivated by the desire for a son, framing the act within a plea for divine forgiveness.