Shloka 8
तत्रादृश्यन्त ते दैत्या: कृष्णचक्रविदारिता:,कृष्णमशभ्युद्यतास्त्रं च नादं मुमुचुरुल्बणम् | उन्होंने उस जलते हुए वनको और मारनेके लिये अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्ण तथा अर्जुनको देखा। उत्पात और आर्तनादके शब्दसे उस वनमें खड़े हुए वे सभी प्राणी संत्रस्त- से हो उठे थे। उस वनको अनेक प्रकारसे दग्ध होते देख और अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्णपर दृष्टि डाल भयानक आर्तनाद करने लगे
tatrādṛśyanta te daityāḥ kṛṣṇacakravidāritāḥ | kṛṣṇam abhyudyatāstraṃ ca nādaṃ mumucur ulbaṇam ||
ବୈଶମ୍ପାୟନ କହିଲେ—ସେଠାରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚକ୍ରରେ ବିଦାରିତ ହୋଇଥିବା ଦୈତ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଲେ। ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇଥିବା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି ସେମାନେ ଘୋର ଉଲ୍ବଣ ନାଦ କଲେ। ଦହୁଥିବା ବନରେ ସେମାନଙ୍କ କ୍ରୂର କୋଳାହଳ ଓ ଭୟାକୁଳ ଚିତ୍କାର ସେଠାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତ୍ରାସ ପ୍ରସାର କଲା।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
When destructive, unrighteous forces (symbolized by the Daityas) meet resolute, divinely-backed action (Kṛṣṇa’s cakra and raised weapon), their power collapses into fear and disorder; the verse highlights the moral asymmetry between adharma’s aggression and dharma’s decisive restraint-and-force when necessary.
In the midst of a burning forest scene, Daityas are seen already torn apart by Kṛṣṇa’s discus; noticing Kṛṣṇa poised with weapon raised, they emit a terrifying roar/cry, intensifying the atmosphere of panic among the beings present.