Vasiṣṭhasya śokaḥ, Vipāśā–Śatadrū-nāmākaraṇam, Kalmāṣapādasya bhaya-prasaṅgaḥ (Ādi Parva 167)
संहिताध्ययने युक्तौ गोत्रतश्चापि काश्यपौ । तारणेयौ युक्तरूपीौ ब्राह्मणावृषिसत्तमौ
saṃhitādhyayane yuktau gotrataścāpi kāśyapau | tāraṇeyau yukta-rūpau brāhmaṇāv ṛṣi-sattamau ||
ସେ ଦୁଇଜଣ ସଦା ବେଦୀୟ ସଂହିତାର ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ଜପରେ ନିୟୁକ୍ତ ଥିଲେ। ଗୋତ୍ରରୁ ସେମାନେ କାଶ୍ୟପ; ଏବଂ ‘ତାରଣେୟ’ ନାମରେ ପରିଚିତ। ଆଚରଣ ଓ ନିୟମରେ ସୁଯୁକ୍ତ, ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବଙ୍କ ଭକ୍ତ, ଏବଂ ଋଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ।
ब्राह्मण उवाच
The verse presents an ethical model of Brahmin excellence: steady commitment to Vedic learning (saṃhitādhyayana), disciplined character (yukta-rūpa), and continuity of tradition through recognized lineage (gotra).
A speaker describes two exemplary Brahmins: they are identified by their constant Vedic study, their Kāśyapa gotra, and their designation as Tāraṇeyas, praising them as foremost among sages.