Previous Verse

Shloka 28

Adhyaya 22 — शिवानुग्रहः, ब्रह्मतपः, एकादशरुद्राः तथा प्राणतत्त्वम्

ततो विस्मयमापन्नः प्रणिपत्य मुहुर्मुहुः उवाच वचनं शर्वं सद्यादित्वं कथं विभो

tato vismayamāpannaḥ praṇipatya muhurmuhuḥ uvāca vacanaṃ śarvaṃ sadyāditvaṃ kathaṃ vibho

ତାପରେ ସେ ବିସ୍ମୟାକୁଳ ହୋଇ, ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ ପ୍ରଣିପାତ କରି ଶର୍ବଙ୍କୁ କହିଲେ—“ହେ ବିଭୋ! ଆପଣ ‘ସଦ୍ୟାଦି’ କିପରି—ଆଦିଠାରୁ ତତ୍କ୍ଷଣ ପ୍ରକଟ ଓ ସଦା ସନ୍ନିହିତ?”

tataḥthen
tataḥ:
vismayamastonishment, wonder
vismayam:
āpannaḥhaving attained, having fallen into
āpannaḥ:
praṇipatyahaving prostrated, bowing down
praṇipatya:
muhuḥ-muhuḥagain and again
muhuḥ-muhuḥ:
uvācasaid, spoke
uvāca:
vacanamwords, speech
vacanam:
śarvamto Śarva (Śiva, the Destroyer/All-pervading)
śarvam:
sadyāditvamthe state of being immediate and primordial (ever-present from the outset)
sadyāditvam:
kathamhow?
katham:
vibhoO mighty one, O omnipresent Lord
vibho:

An unnamed devotee/inquirer addressing Shiva (Śarva) within Suta’s narration