Brahmacarya and Vānaprastha Duties; Gradual Dissolution of Bodily Identity
वाचमग्नौ सवक्तव्यामिन्द्रे शिल्पं करावपि । पदानि गत्या वयसि रत्योपस्थं प्रजापतौ ॥ २६ ॥ मृत्यौ पायुं विसर्गं च यथास्थानं विनिर्दिशेत् । दिक्षु श्रोत्रं सनादेन स्पर्शेनाध्यात्मनि त्वचम् ॥ २७ ॥ रूपाणि चक्षुषा राजन् ज्योतिष्यभिनिवेशयेत् । अप्सु प्रचेतसा जिह्वां घ्रेयैर्घ्राणं क्षितौ न्यसेत् ॥ २८ ॥
vācam agnau savaktavyām indre śilpaṁ karāv api padāni gatyā vayasi ratyopasthaṁ prajāpatau
ତାପରେ ବାକ୍ୟ ସହିତ ବାଣୀକୁ ଅଗ୍ନିରେ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ; ଶିଳ୍ପକୌଶଳ ଓ ଦୁଇ ହାତକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ; ଗତିଶକ୍ତି ସହିତ ପାଦକୁ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ; ରତି ସହିତ ଉପସ୍ଥକୁ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ; ପାୟୁ ଓ ବିସର୍ଜନଶକ୍ତିକୁ ଯଥାସ୍ଥାନ ମୃତ୍ୟୁଙ୍କୁ। ଶ୍ରବଣେନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ଶବ୍ଦକୁ ଦିଗ୍ଦେବତାମାନଙ୍କୁ; ସ୍ପର୍ଶବିଷୟ ସହିତ ତ୍ୱଚାକୁ ବାୟୁଙ୍କୁ; ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ ରୂପକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ; ବରୁଣ ସହିତ ଜିହ୍ୱାକୁ ଜଳରେ; ଏବଂ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର ସହିତ ଘ୍ରାଣକୁ ଗନ୍ଧବିଷୟ ସହ ଭୂମିରେ ନ୍ୟସ୍ତ କରିବା ଉଚିତ।
This verse describes a disciplined inner withdrawal: assigning bodily functions to their cosmic controllers and merging the senses back into their subtle sources, cultivating detachment and God-centered remembrance.
Parīkṣit was preparing for imminent death; Śukadeva instructs him in a yogic method of detachment that supports steady concentration for hearing and remembering Bhagavān.
Practice sense-discipline: reduce distraction, consciously redirect hearing and touch away from agitation and toward sādhana—especially śravaṇa (hearing) and smaraṇa (remembrance) of the Lord.