Srimad Bhagavatam — Dvadasha Skandha, Shloka 7
Mārkaṇḍeya Ṛṣi Tested by Indra and Blessed by Nara-Nārāyaṇa
प्राप्तद्विजातिसंस्कारो मार्कण्डेय: पितु: क्रमात् । छन्दांस्यधीत्य धर्मेण तप:स्वाध्यायसंयुत: ॥ ७ ॥ बृहद्व्रतधर: शान्तो जटिलो वल्कलाम्बर: । बिभ्रत् कमण्डलुं दण्डमुपवीतं समेखलम् ॥ ८ ॥ कृष्णाजिनं साक्षसूत्रं कुशांश्च नियमर्द्धये । अग्न्यर्कगुरुविप्रात्मस्वर्चयन् सन्ध्ययोर्हरिम् ॥ ९ ॥ सायं प्रात: स गुरवे भैक्ष्यमाहृत्य वाग्यत: । बुभुजे गुर्वनुज्ञात: सकृन्नो चेदुपोषित: ॥ १० ॥ एवं तप:स्वाध्यायपरो वर्षाणामयुतायुतम् । आराधयन् हृषीकेशं जिग्ये मृत्युं सुदुर्जयम् ॥ ११ ॥
prāpta-dvijāti-saṁskāro mārkaṇḍeyaḥ pituḥ kramāt chandāṁsy adhītya dharmeṇa tapaḥ-svādhyāya-saṁyutaḥ
ପିତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଧିପୂର୍ବକ ଦ୍ୱିଜାତି-ସଂସ୍କାର ପାଇ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କ୍ରମେ ବେଦଛନ୍ଦ ଅଧ୍ୟୟନ କଲେ ଏବଂ ଧର୍ମମାର୍ଗରେ ନିୟମ ପାଳନ କଲେ; ତପ ଓ ସ୍ୱାଧ୍ୟାୟରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ ସେ ଜୀବନଭରି ନୈଷ୍ଠିକ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ରହିଲେ। ସେ ଶାନ୍ତ, ଜଟାଧାରୀ, ବଲ୍କଳବସ୍ତ୍ରଧାରୀ; କମଣ୍ଡଲୁ, ଦଣ୍ଡ, ଯଜ୍ଞୋପବୀତ ଓ ମେଖଳା ଧାରଣ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ନିୟମବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ କୃଷ୍ଣାଜିନ, ଜପମାଳା ଓ କୁଶ ଘାସ ରଖୁଥିଲେ। ସନ୍ଧ୍ୟାକାଳରେ ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଗୁରୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏବଂ ହୃଦୟସ୍ଥ ପରମାତ୍ମା—ଏହି ପାଞ୍ଚ ରୂପରେ ହରିଙ୍କୁ ନିତ୍ୟ ଆରାଧନା କରୁଥିଲେ। ପ୍ରାତଃ-ସାୟଂ ଭିକ୍ଷା ଆଣି ମୌନରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରୁଥିଲେ; ଗୁରୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ ଦିନକୁ ଏକଥର ଭୋଜନ, ନ ହେଲେ ଉପବାସ। ଏଭଳି ଅସଂଖ୍ୟ କୋଟି ବର୍ଷ ହୃଷୀକେଶ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଆରାଧି ଅଜେୟ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜୟ କଲେ।