Shloka 29
Akrūra’s Journey to Vraja and His Devotional Vision of Kṛṣṇa and Balarāma
ददर्श कृष्णं रामं च व्रजे गोदोहनं गतौ । पीतनीलाम्बरधरौ शरदम्बुरुहेक्षणौ ॥ २८ ॥ किशोरौ श्यामलश्वेतौ श्रीनिकेतौ बृहद्भुजौ । सुमुखौ सुन्दरवरौ बलद्विरदविक्रमौ ॥ २९ ॥ ध्वजवज्राङ्कुशाम्भोजैश्चिह्नितैरङ्घ्रिभिर्व्रजम् । शोभयन्तौ महात्मानौ सानुक्रोशस्मितेक्षणौ ॥ ३० ॥ उदाररुचिरक्रीडौ स्रग्विणौ वनमालिनौ । पुण्यगन्धानुलिप्ताङ्गौ स्नातौ विरजवाससौ ॥ ३१ ॥ प्रधानपुरुषावाद्यौ जगद्धेतू जगत्पती । अवतीर्णौ जगत्यर्थे स्वांशेन बलकेशवौ ॥ ३२ ॥ दिशो वितिमिरा राजन्कुर्वाणौ प्रभया स्वया । यथा मारकत: शैलो रौप्यश्च कनकाचितौ ॥ ३३ ॥
dadarśa kṛṣṇaṁ rāmaṁ ca vraje go-dohanaṁ gatau pīta-nīlāmbara-dharau śarad-amburahekṣaṇau
ଅକ୍ରୂର ବ୍ରଜରେ ଗୋଦୋହନ ପାଇଁ ଯାଉଥିବା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। କୃଷ୍ଣ ପୀତାମ୍ବରଧାରୀ, ବଳରାମ ନୀଲାମ୍ବରଧାରୀ; ତାଙ୍କ ନୟନ ଶରଦ୍କାଳୀନ ପଦ୍ମ ପରି। ସେମାନେ କିଶୋର, ବୃହଦ୍ଭୁଜ, ଶ୍ରୀ(ଲକ୍ଷ୍ମୀ)ନିକେତ—ଏକ ଶ୍ୟାମ, ଅନ୍ୟ ଶ୍ୱେତ; ସୁମୁଖ, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯୁବ ହାତୀ ପରି ଗତିଶୀଳ। କରୁଣାମୟ ସ୍ମିତଦୃଷ୍ଟିରେ ଚାହିଁ, ଧ୍ୱଜ, ବଜ୍ର, ଅଙ୍କୁଶ, ପଦ୍ମ ଚିହ୍ନିତ ପାଦମୁଦ୍ରାଦ୍ୱାରା ବ୍ରଜକୁ ଶୋଭାୟମାନ କରୁଥିଲେ। ରତ୍ନହାର ଓ ପୁଷ୍ପମାଳାରେ ଅଲଙ୍କୃତ, ପୁଣ୍ୟସୁଗନ୍ଧ ଲେପିତ, ସ୍ନାତ ଓ ନିର୍ମଳ ବସ୍ତ୍ରଧାରୀ ସେଇ ଦୁଇ ପ୍ରଭୁ ଆଦିପୁରୁଷ, ଜଗତ୍ର କାରଣ ଓ ପତି; ପୃଥିବୀର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ କେଶବ-ବଳରାମ ରୂପେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ। ହେ ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ, ସ୍ୱପ୍ରଭାରେ ଦିଗମାନଙ୍କ ଅନ୍ଧକାର ହଟାଇ ସେମାନେ ସୁବର୍ଣ୍ଣଖଚିତ ପନ୍ନା ଓ ରୌପ୍ୟର ଦୁଇ ପର୍ବତ ପରି ଲାଗୁଥିଲେ।