Shloka 28
Akrūra’s Journey to Vraja and His Devotional Vision of Kṛṣṇa and Balarāma
ददर्श कृष्णं रामं च व्रजे गोदोहनं गतौ । पीतनीलाम्बरधरौ शरदम्बुरुहेक्षणौ ॥ २८ ॥ किशोरौ श्यामलश्वेतौ श्रीनिकेतौ बृहद्भुजौ । सुमुखौ सुन्दरवरौ बलद्विरदविक्रमौ ॥ २९ ॥ ध्वजवज्राङ्कुशाम्भोजैश्चिह्नितैरङ्घ्रिभिर्व्रजम् । शोभयन्तौ महात्मानौ सानुक्रोशस्मितेक्षणौ ॥ ३० ॥ उदाररुचिरक्रीडौ स्रग्विणौ वनमालिनौ । पुण्यगन्धानुलिप्ताङ्गौ स्नातौ विरजवाससौ ॥ ३१ ॥ प्रधानपुरुषावाद्यौ जगद्धेतू जगत्पती । अवतीर्णौ जगत्यर्थे स्वांशेन बलकेशवौ ॥ ३२ ॥ दिशो वितिमिरा राजन्कुर्वाणौ प्रभया स्वया । यथा मारकत: शैलो रौप्यश्च कनकाचितौ ॥ ३३ ॥
dadarśa kṛṣṇaṁ rāmaṁ ca vraje go-dohanaṁ gatau pīta-nīlāmbara-dharau śarad-amburahekṣaṇau
ତାପରେ ଅକ୍ରୂର ବ୍ରଜରେ ଗୋଦୋହନ ପାଇଁ ଯାଉଥିବା କୃଷ୍ଣ ଓ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିଲା। କୃଷ୍ଣ ପୀତାମ୍ବର, ବଳରାମ ନୀଳାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିଲେ; ତାଙ୍କ ନୟନ ଶରଦ୍କାଳୀନ ପଦ୍ମ ପରି। ଦୁଇ କିଶୋର—ଏକ ଶ୍ୟାମ, ଅନ୍ୟ ଶ୍ୱେତ—ଶ୍ରୀନିକେତ, ବୃହଦ୍ଭୁଜ, ସୁମୁଖ ଓ ସର୍ବସୁନ୍ଦର; ତାଙ୍କ ଗତି ବଳବାନ ହାତୀ ପରି। ଧ୍ୱଜ, ବଜ୍ର, ଅଙ୍କୁଶ, ପଦ୍ମ ଆଦି ଚିହ୍ନଯୁକ୍ତ ତାଙ୍କ ପାଦଚିହ୍ନ ବ୍ରଜଭୂମିକୁ ଶୋଭାୟିତ କରୁଥିଲା; କରୁଣାମୟ ହସ-ଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ସେମାନେ ଚାରିଦିଗ ଦେଖୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଲୀଳା ଉଦାର ଓ ରୁଚିର; ହାର ଓ ବନମାଳାରେ ଭୂଷିତ, ପୁଣ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଲେପିତ, ସ୍ନାନକୃତ ଓ ନିର୍ମଳ ବସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଥିଲେ। ସେମାନେ ଆଦ୍ୟ ପୁରୁଷ, ଜଗତର କାରଣ ଓ ପତି; ପୃଥିବୀର ହିତ ପାଇଁ ସ୍ୱାଂଶରେ ବଳ ଓ କେଶବ ରୂପେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲେ। ହେ ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ! ନିଜ ପ୍ରଭାରେ ଦିଗମାନଙ୍କ ଅନ୍ଧକାର ହଟାଇ, ସୁବର୍ଣ୍ଣାଳଙ୍କୃତ ମରକତ ପର୍ବତ ଓ ରୌପ୍ୟ ପର୍ବତ ପରି ଦିଶୁଥିଲେ।