Adhyaya 18

Verse 1

श्रीशुक उवाच इत्थं विरिञ्चस्तुतकर्मवीर्य: प्रादुर्बभूवामृतभूरदित्याम् । चतुर्भुज: शङ्खगदाब्जचक्र: पिशङ्गवासा नलिनायतेक्षण: ॥ १ ॥

ଶ୍ରୀଶୁକ ଉବାଚ—ବ୍ରହ୍ମା ଏଭଳି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ କର୍ମ ଓ ବୀର୍ୟକୁ ସ୍ତୁତି କରିବା ପରେ, ଅମୃତସ୍ୱରୂପ ଅବିନାଶୀ ଭଗବାନ୍ ଅଦିତିଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତ ହେଲେ। ସେ ଚତୁର୍ଭୁଜ; ଶଙ୍ଖ, ଗଦା, ପଦ୍ମ ଓ ଚକ୍ର ଧାରଣ କରିଥିଲେ; ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ନୟନ ଫୁଟିଥିବା ପଦ୍ମପତ୍ର ପରି ଥିଲା।

Verse 2

श्यामावदातो झषराजकुण्डल- त्विषोल्ल‍सच्छ्रीवदनाम्बुज: पुमान् । श्रीवत्सवक्षा बलयाङ्गदोल्ल‍स- त्किरीटकाञ्चीगुणचारुनूपुर: ॥ २ ॥

ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କ ଦେହ ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା ଏବଂ ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ମଦରୁ ମୁକ୍ତ ଥିଲେ। ଝଷରାଜ ସଦୃଶ କୁଣ୍ଡଳର ଦୀପ୍ତିରେ ତାଙ୍କ କମଳମୁଖ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଦିଶୁଥିଲା; ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଥିଲା। କଳାଇରେ ବଳୟ, ଭୁଜାରେ ଅଙ୍ଗଦ, ମସ୍ତକରେ କିରୀଟ, କଟିରେ କାଞ୍ଚୀ, ବକ୍ଷରେ ଯଜ୍ଞୋପବୀତ ଏବଂ ପାଦରେ ମଧୁର ନୂପୁର ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।

Verse 3

मधुव्रतव्रातविघुष्टया स्वया विराजित: श्रीवनमालया हरि: । प्रजापतेर्वेश्मतम: स्वरोचिषा विनाशयन् कण्ठनिविष्टकौस्तुभ: ॥ ३ ॥

ହରି ନିଜ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ଶ୍ରୀବନମାଳାରେ ବିରାଜିତ ଥିଲେ; ପୁଷ୍ପମାନଙ୍କ ତୀବ୍ର ସୁଗନ୍ଧରେ ମଧୁମକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଝୁଣ୍ଡ ସ୍ୱାଭାବିକ ଗୁଞ୍ଜନରେ ଗୁଞ୍ଜିଉଠିଲା। କଣ୍ଠରେ କୌସ୍ତୁଭମଣି ଧାରଣ କରି ପ୍ରଭୁ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ଦୀପ୍ତିରେ ପ୍ରଜାପତି କଶ୍ୟପଙ୍କ ଗୃହର ଅନ୍ଧକାର ନଶ୍ଟ ହେଲା।

Verse 4

दिश: प्रसेदु: सलिलाशयास्तदा प्रजा: प्रहृष्टा ऋतवो गुणान्विता: । द्यौरन्तरीक्षं क्षितिरग्निजिह्वा गावो द्विजा: सञ्जहृषुर्नगाश्च ॥ ४ ॥

ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲା; ନଦୀ-ସମୁଦ୍ରାଦି ଜଳାଶୟମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ପ୍ରଜାମାନେ ହର୍ଷିତ ହେଲେ। ଋତୁମାନେ ନିଜ ନିଜ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ ହେଲେ। ସ୍ୱର୍ଗ, ଅନ୍ତରିକ୍ଷ ଓ ପୃଥିବୀର ସଜୀବମାନେ ଉଲ୍ଲସିତ ହେଲେ; ଦେବ, ଗାଈ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ପର୍ବତମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।

Verse 5

श्रोणायां श्रवणद्वादश्यां मुहूर्तेऽभिजिति प्रभु: । सर्वे नक्षत्रताराद्याश्चक्रुस्तज्जन्म दक्षिणम् ॥ ५ ॥

ଭାଦ୍ର ଶୁକ୍ଳ ଦ୍ୱାଦଶୀରେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଶ୍ରବଣ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଥିବାବେଳେ, ଅଭିଜିତ୍ ମୁହୂର୍ତ୍ତର ପରମ ଶୁଭ କ୍ଷଣରେ ପ୍ରଭୁ ଏହି ବିଶ୍ୱରେ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତ ହେଲେ। ଏହାକୁ ମହାମଙ୍ଗଳ ଭାବି ସୂର୍ଯ୍ୟରୁ ଶନି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ଗ୍ରହ-ନକ୍ଷତ୍ର ଉଦାର ଦାନ-ଦକ୍ଷିଣା କଲେ।

Verse 6

द्वादश्यां सवितातिष्ठन्मध्यन्दिनगतो नृप । विजयानाम सा प्रोक्ता यस्यां जन्म विदुर्हरे: ॥ ६ ॥

ହେ ରାଜନ, ପ୍ରଭୁ ଯେ ଦ୍ୱାଦଶୀରେ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତ ହେଲେ, ସେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ଥିଲେ—ଏହା ପଣ୍ଡିତମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ସେଇ ଦ୍ୱାଦଶୀକୁ ‘ବିଜୟା’ କୁହାଯାଏ।

Verse 7

शङ्खदुन्दुभयो नेदुर्मृदङ्गपणवानका: । चित्रवादित्रतूर्याणां निर्घोषस्तुमुलोऽभवत् ॥ ७ ॥

ଶଙ୍ଖ ଓ ଦୁନ୍ଦୁଭି ନିନାଦିତ ହେଲା; ମୃଦଙ୍ଗ, ପଣବ ଓ ଆନକ ଏକସାଥିରେ ବାଜିଲା। ବିଭିନ୍ନ ବାଦ୍ୟ ଓ ତୂର୍ୟମାନଙ୍କ ଘୋଷ ତେବେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ତୁମୁଳ ହେଲା।

Verse 8

प्रीताश्चाप्सरसोऽनृत्यन्गन्धर्वप्रवरा जगु: । तुष्टुवुर्मुनयो देवा मनव: पितरोऽग्नय: ॥ ८ ॥

ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରୀତ ହୋଇ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗାନ କଲେ। ମୁନି, ଦେବ, ମନୁ, ପିତୃ ଓ ଅଗ୍ନିଦେବମାନେ—ସମସ୍ତେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ସ୍ତୁତି-ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ।

Verse 9

सिद्धविद्याधरगणा: सकिम्पुरुषकिन्नरा: । चारणा यक्षरक्षांसि सुपर्णा भुजगोत्तमा: ॥ ९ ॥ गायन्तोऽतिप्रशंसन्तो नृत्यन्तो विबुधानुगा: । अदित्या आश्रमपदं कुसुमै: समवाकिरन् ॥ १० ॥

ସିଦ୍ଧ, ବିଦ୍ୟାଧର, କିମ୍ପୁରୁଷ, କିନ୍ନର, ଚାରଣ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ସୁପର୍ଣ୍ଣ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାଗ ଓ ଦେବାନୁଚରମାନେ—ସମସ୍ତେ ଅଦିତିଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଉପରେ ପୁଷ୍ପବର୍ଷା କଲେ। ଭଗବାନଙ୍କୁ ଗାଇ, ଅତି ପ୍ରଶଂସା କରି, ନୃତ୍ୟ କରି ସେ ଗୃହକୁ ଫୁଲରେ ଢାକିଦେଲେ।

Verse 10

सिद्धविद्याधरगणा: सकिम्पुरुषकिन्नरा: । चारणा यक्षरक्षांसि सुपर्णा भुजगोत्तमा: ॥ ९ ॥ गायन्तोऽतिप्रशंसन्तो नृत्यन्तो विबुधानुगा: । अदित्या आश्रमपदं कुसुमै: समवाकिरन् ॥ १० ॥

ସିଦ୍ଧ, ବିଦ୍ୟାଧର, କିମ୍ପୁରୁଷ, କିନ୍ନର, ଚାରଣ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ସୁପର୍ଣ୍ଣ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାଗ ଓ ଦେବାନୁଚରମାନେ—ସମସ୍ତେ ଅଦିତିଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଉପରେ ପୁଷ୍ପବର୍ଷା କଲେ। ଭଗବାନଙ୍କୁ ଗାଇ, ଅତି ପ୍ରଶଂସା କରି, ନୃତ୍ୟ କରି ସେ ଗୃହକୁ ଫୁଲରେ ଢାକିଦେଲେ।

Verse 11

द‍ृष्ट्वादितिस्तं निजगर्भसम्भवं परं पुमांसं मुदमाप विस्मिता । गृहीतदेहं निजयोगमायया प्रजापतिश्चाह जयेति विस्मित: ॥ ११ ॥

ଅଦିତି ନିଜ ଗର୍ଭରୁ ପ୍ରକଟିତ ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ସେ ନିଜ ଯୋଗମାୟାଦ୍ୱାରା ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ସେ ବିସ୍ମୟରେ ଭରି ପରମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ। ସେଇ ଶିଶୁକୁ ଦେଖି ପ୍ରଜାପତି କଶ୍ୟପ ମଧ୍ୟ “ଜୟ! ଜୟ!” ବୋଲି ହର୍ଷ-ବିସ୍ମୟରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।

Verse 12

यत् तद् वपुर्भाति विभूषणायुधै- रव्यक्तचिद्वय‍क्तमधारयद्धरि: । बभूव तेनैव स वामनो वटु: सम्पश्यतोर्दिव्यगतिर्यथा नट: ॥ १२ ॥

ପ୍ରଭୁ ନିଜ ମୂଳ ରୂପରେ ପ୍ରକଟିତ ହେଲେ—ଆଭୂଷଣ ଓ ହସ୍ତରେ ଆୟୁଧ ଧାରଣ କରି ଦୀପ୍ତିମାନ। ଏହି ନିତ୍ୟ ରୂପ ଭୌତ ଜଗତରେ ସାଧାରଣତଃ ଅବ୍ୟକ୍ତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ହରି ତାହାକୁ ଧାରଣ କଲେ। ପରେ ପିତା-ମାତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସେ ବାମନ ବଟୁ, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଛୋଟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପ ନେଲେ—ନଟଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଗତି ପରି।

Verse 13

तं वटुं वामनं द‍ृष्ट्वा मोदमाना महर्षय: । कर्माणि कारयामासु: पुरस्कृत्य प्रजापतिम् ॥ १३ ॥

ବଟୁ-ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ବାମନ ରୂପକୁ ଦେଖି ମହର୍ଷିମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ସେମାନେ ପ୍ରଜାପତି କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ଅଗ୍ରେ ରଖି, ଜନ୍ମକର୍ମ ଆଦି ସମସ୍ତ ବୈଦିକ କର୍ମକାଣ୍ଡକୁ ବିଧିପୂର୍ବକ ସମ୍ପନ୍ନ କରାଇଲେ।

Verse 14

तस्योपनीयमानस्य सावित्रीं सविताब्रवीत् । बृहस्पतिर्ब्रह्मसूत्रं मेखलां कश्यपोऽददात् ॥ १४ ॥

ତାଙ୍କ ଉପନୟନ ସମୟରେ ସବିତାଦେବ ସ୍ୱୟଂ ସାବିତ୍ରୀ-ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ବୃହସ୍ପତି ଯଜ୍ଞୋପବୀତ ଦେଲେ, କଶ୍ୟପ ମୁନି ମେଖଳା ଅର୍ପଣ କଲେ।

Verse 15

ददौ कृष्णाजिनं भूमिर्दण्डं सोमो वनस्पति: । कौपीनाच्छादनं माता द्यौश्छत्रं जगत: पते: ॥ १५ ॥

ଭୂମିଦେବୀ ତାଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣାଜିନ ଦେଲେ, ଏବଂ ବନସ୍ପତିର ଅଧିପତି ସୋମଦେବ ବ୍ରହ୍ମଦଣ୍ଡ ଦେଲେ। ମାତା ଅଦିତି କୌପୀନ ଆବରଣ ଦେଲେ, ଦ୍ୟୌଦେବ ଜଗତ୍ପତିଙ୍କୁ ଛତ୍ର ଅର୍ପଣ କଲେ।

Verse 16

कमण्डलुं वेदगर्भ: कुशान्सप्तर्षयो ददु: । अक्षमालां महाराज सरस्वत्यव्ययात्मन: ॥ १६ ॥

ହେ ମହାରାଜ! ବେଦଗର୍ଭ ବ୍ରହ୍ମା ଅବ୍ୟୟ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ କମଣ୍ଡଲୁ ଦେଲେ, ସପ୍ତର୍ଷିମାନେ କୁଶ ଘାସ ଦେଲେ, ଏବଂ ମାତା ସରସ୍ୱତୀ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷର ଅକ୍ଷମାଳା ଅର୍ପଣ କଲେ।

Verse 17

तस्मा इत्युपनीताय यक्षराट् पात्रिकामदात् । भिक्षां भगवती साक्षादुमादादम्बिका सती ॥ १७ ॥

ଏପରି ଉପନୀତ ହେବା ପରେ ଯକ୍ଷରାଜ କୁବେର ତାଙ୍କୁ ଭିକ୍ଷାପାତ୍ର ଦେଲେ। ଏବଂ ସାକ୍ଷାତ୍ ଭଗବତୀ ଉମା—ଅମ୍ବିକା ସତୀ—ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଥମ ଭିକ୍ଷା ପ୍ରଦାନ କଲେ।

Verse 18

स ब्रह्मवर्चसेनैवं सभां सम्भावितो वटु: । ब्रह्मर्षिगणसञ्जुष्टामत्यरोचत मारिष: ॥ १८ ॥

ଏପରି ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ସେଇ ବଟୁ—ବ୍ରହ୍ମଚାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ—ନିଜ ବ୍ରହ୍ମବର୍ଚ୍ଚସରେ ଦୀପ୍ତ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ଭରିଥିବା ସେଇ ସଭାକୁ ସେ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ଅତିକ୍ରମ କଲେ।

Verse 19

समिद्धमाहितं वह्निं कृत्वा परिसमूहनम् । परिस्तीर्य समभ्यर्च्य समिद्भ‍िरजुहोद् द्विज: ॥ १९ ॥

ଶ୍ରୀ ବାମନଦେବ ଯଜ୍ଞାଗ୍ନି ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରି ଯଜ୍ଞଭୂମିକୁ ସଜାଇ, ପସାରି ପୂଜା କରି ସମିଧାଦ୍ୱାରା ହୋମ କଲେ।

Verse 20

श्रुत्वाश्वमेधैर्यजमानमूर्जितं बलिं भृगूणामुपकल्पितैस्तत: । जगाम तत्राखिलसारसम्भृतो भारेण गां सन्नमयन्पदे पदे ॥ २० ॥

ଭୃଗୁବଂଶୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରୟରେ ବଳି ମହାରାଜ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରୁଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ସର୍ବପୂର୍ଣ୍ଣ ଭଗବାନ ତାଙ୍କୁ କୃପା କରିବାକୁ ସେଠାକୁ ଗଲେ; ପ୍ରତି ପଦକ୍ଷେପରେ ତାଙ୍କ ଭାରରେ ପୃଥିବୀ ନମିଗଲା।

Verse 21

तं नर्मदायास्तट उत्तरे बले- र्य ऋत्विजस्ते भृगुकच्छसंज्ञके । प्रवर्तयन्तो भृगव: क्रतूत्तमं व्यचक्षतारादुदितं यथा रविम् ॥ २१ ॥

ନର୍ମଦା ନଦୀର ଉତ୍ତର ତଟରେ ‘ଭୃଗୁକଚ୍ଛ’ ନାମକ ବଳିଙ୍କ ଯଜ୍ଞକ୍ଷେତ୍ରରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କ୍ରତୁ ପ୍ରବର୍ତ୍ତାଇଥିବା ଭୃଗୁବଂଶୀ ଋତ୍ୱିଜମାନେ ବାମନଦେବଙ୍କୁ ନିକଟେ ଉଦିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦେଖିଲେ।

Verse 22

ते ऋत्विजो यजमान: सदस्या हतत्विषो वामनतेजसा नृप । सूर्य: किलायात्युत वा विभावसु: सनत्कुमारोऽथ दिद‍ृक्षया क्रतो: ॥ २२ ॥

ହେ ରାଜନ୍, ବାମନଦେବଙ୍କ ଦୀପ୍ତିମୟ ତେଜରେ ଋତ୍ୱିଜମାନେ, ଯଜମାନ ବଳି ଓ ସଭାସଦମାନେ ସମସ୍ତେ ନିଜ ଜ୍ୟୋତି ହରାଇଲେ। ତେଣୁ ସେମାନେ ପରସ୍ପର ପଚାରିଲେ—ଏ କି ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ? କି ଅଗ୍ନିଦେବ? ନା ଯଜ୍ଞ ଦେଖିବାକୁ ସନତ୍କୁମାର ଆସିଛନ୍ତି?

Verse 23

इत्थं सशिष्येषु भृगुष्वनेकधा वितर्क्यमाणो भगवान्स वामन: । छत्रं सदण्डं सजलं कमण्डलुं विवेश बिभ्रद्धयमेधवाटम् ॥ २३ ॥

ଭୃଗୁବଂଶୀ ଋତ୍ୱିଜମାନେ ଓ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ନାନା ପ୍ରକାର ତର୍କ-ବିତର୍କ କରୁଥିବାବେଳେ, ଭଗବାନ ବାମନଦେବ ଛତ୍ର, ଦଣ୍ଡ ଓ ଜଳଭରା କମଣ୍ଡଳୁ ଧାରଣ କରି ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞବାଟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

Verse 24

मौञ्‍ज्या मेखलया वीतमुपवीताजिनोत्तरम् । जटिलं वामनं विप्रं मायामाणवकं हरिम् ॥ २४ ॥ प्रविष्टं वीक्ष्य भृगव: सशिष्यास्ते सहाग्निभि: । प्रत्यगृह्णन्समुत्थाय सङ्‌क्षिप्तास्तस्य तेजसा ॥ २५ ॥

ମୌଞ୍ଜୀ ମେଖଳା, ଯଜ୍ଞୋପବୀତ, ହରିଣଚର୍ମ ଉତ୍ତରୀୟ ଓ ଜଟା ଧାରଣ କରି ବ୍ରାହ୍ମଣ-ବାଳକ ରୂପରେ ଭଗବାନ ବାମନଦେବ ଯଜ୍ଞମଣ୍ଡପକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାଙ୍କ ତେଜରେ ଋତ୍ୱିଜ ଓ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଦୀପ୍ତି ମ୍ଲାନ ହେଲା; ସେମାନେ ଉଠି ପ୍ରଣାମ କରି ଯଥାବିଧି ସ୍ୱାଗତ କଲେ।

Verse 25

मौञ्‍ज्या मेखलया वीतमुपवीताजिनोत्तरम् । जटिलं वामनं विप्रं मायामाणवकं हरिम् ॥ २४ ॥ प्रविष्टं वीक्ष्य भृगव: सशिष्यास्ते सहाग्निभि: । प्रत्यगृह्णन्समुत्थाय सङ्‌क्षिप्तास्तस्य तेजसा ॥ २५ ॥

ଯଜ୍ଞମଣ୍ଡପରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରବେଶ ଦେଖି ଭୃଗୁବଂଶୀୟ ଋତ୍ୱିଜମାନେ ଶିଷ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି ସହିତ ଉଠି ଦାଁଡ଼ାଇଲେ। ତାଙ୍କ ତେଜରେ ସେମାନେ ସଙ୍କୁଚିତ ହୋଇ ପ୍ରଣାମ କରି ଯଥାବିଧି ସ୍ୱାଗତ କଲେ।

Verse 26

यजमान: प्रमुदितो दर्शनीयं मनोरमम् । रूपानुरूपावयवं तस्मा आसनमाहरत् ॥ २६ ॥

ଦର୍ଶନୀୟ ଓ ମନୋରମ, ସମସ୍ତ ଅବୟବରେ ଅନୁରୂପ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଥିବା ଭଗବାନ ବାମନଦେବଙ୍କୁ ଦେଖି ଯଜମାନ ବଳି ମହାରାଜ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରମୁଦିତ ହେଲେ ଏବଂ ସନ୍ତୋଷରେ ତାଙ୍କୁ ଆସନ ଅର୍ପଣ କଲେ।

Verse 27

स्वागतेनाभिनन्द्याथ पादौ भगवतो बलि: । अवनिज्यार्चयामास मुक्तसङ्गमनोरमम् ॥ २७ ॥

ମୁକ୍ତଜନଙ୍କୁ ସଦା ମନୋରମ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଯଥୋଚିତ ସ୍ୱାଗତ କରି ବଳି ମହାରାଜ ତାଙ୍କ କମଳଚରଣ ଧୋଇ ଆରାଧନା କଲେ।

Verse 28

तत्पादशौचं जनकल्मषापहं स धर्मविन्मूर्ध्‍न्यदधात् सुमङ्गलम् । यद् देवदेवो गिरिशश्चन्द्रमौलि- र्दधार मूर्ध्ना परया च भक्त्या ॥ २८ ॥

ଭଗବାନଙ୍କ ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନର ସେଇ ଜଳ ଲୋକଙ୍କ କଲ୍ମଷ ନାଶକ ଓ ପରମ ମଙ୍ଗଳମୟ। ଧର୍ମଜ୍ଞ ବଳି ମହାରାଜ ତାହାକୁ ନିଜ ମସ୍ତକରେ ଧାରଣ କଲେ; କାରଣ ଦେବଦେବ ଗିରୀଶ, ଚନ୍ଦ୍ରମୌଳି ଶିବ ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଦାଙ୍ଗୁଷ୍ଠରୁ ନିସ୍ସୃତ ଗଙ୍ଗାଜଳକୁ ପରମ ଭକ୍ତିରେ ଶିରେ ଧାରଣ କରନ୍ତି।

Verse 29

श्रीबलिरुवाच स्वागतं ते नमस्तुभ्यं ब्रह्मन्किं करवाम ते । ब्रह्मर्षीणां तप: साक्षान्मन्ये त्वार्य वपुर्धरम् ॥ २९ ॥

ବଳି ମହାରାଜ କହିଲେ: ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ ଏବଂ ପ୍ରଣାମ । ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ କଣ କରିପାରିବୁ? ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନଙ୍କର ସାକ୍ଷାତ ତପସ୍ୟା ବୋଲି ମନେ କରେ ।

Verse 30

अद्य न: पितरस्तृप्ता अद्य न: पावितं कुलम् । अद्य स्विष्ट: क्रतुरयं यद् भवानागतो गृहान् ॥ ३० ॥

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆଜି ଆପଣ ଆମ ଗୃହକୁ ଆଗମନ କରିଥିବାରୁ ମୋର ପିତୃପୁରୁଷମାନେ ତୃପ୍ତ ହେଲେ, ଆମର କୁଳ ପବିତ୍ର ହେଲା ଏବଂ ଏହି ଯଜ୍ଞ ସଫଳ ହେଲା ।

Verse 31

अद्याग्नयो मे सुहुता यथाविधि द्विजात्मज त्वच्चरणावनेजनै: । हतांहसो वार्भिरियं च भूरहो तथा पुनीता तनुभि: पदैस्तव ॥ ३१ ॥

ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣପୁତ୍ର, ଆଜି ଶାସ୍ତ୍ରବିଧି ଅନୁସାରେ ଯଜ୍ଞାଗ୍ନି ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହୋଇଛି । ଆପଣଙ୍କ ପାଦ ଧୋଇଥିବା ଜଳ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପାପମୁକ୍ତ ହୋଇଛି ଏବଂ ଆପଣଙ୍କ କ୍ଷୁଦ୍ର ପାଦସ୍ପର୍ଶରେ ଏହି ପୃଥିବୀ ପବିତ୍ର ହୋଇଛି ।

Verse 32

यद् वटो वाञ्छसि तत्प्रतीच्छ मे त्वामर्थिनं विप्रसुतानुतर्कये । गां काञ्चनं गुणवद् धाम मृष्टं तथान्नपेयमुत वा विप्रकन्याम् । ग्रामान् समृद्धांस्तुरगान् गजान् वा रथांस्तथार्हत्तम सम्प्रतीच्छ ॥ ३२ ॥

ହେ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ତୁମେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କରୁଛ ତାହା ମାଗିନିଅ । ଗାଈ, ସୁନା, ସୁସଜ୍ଜିତ ଘର, ସୁସ୍ୱାଦୁ ଖାଦ୍ୟପେୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣ କନ୍ୟା, ସମୃଦ୍ଧ ଗ୍ରାମ, ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ କିମ୍ବା ରଥ - ଯାହା ତୁମର ଇଚ୍ଛା ତାହା ଗ୍ରହଣ କର ।