Adhyaya 322

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे पाशुपतशान्तिर्नामैकविंशत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः असाध्यमपीति ख अथ द्वाविंशत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः षडङ्गान्यघोरास्त्राणि ईश्वर उवाच ॐ ह्रूं हंस+इति मन्त्रेण मृत्युरोगादि शास्यति लक्षाहुतिभिर्दूर्वाभिः शान्तिं पुष्टिं प्रसाधयेत्

ଏହିପରି ଅଗ୍ନି ମହାପୁରାଣରେ ‘ପାଶୁପତ-ଶାନ୍ତି’ ନାମକ ଅଧ୍ୟାୟ ୩୨୧ତମ। ପରେ ୩୨୨ତମ ଅଧ୍ୟାୟ—‘ଅଘୋରାସ୍ତ୍ରର ଷଡ଼ଙ୍ଗ’। ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—‘ଓଂ ହ୍ରୂଂ ହଂସ’ ମନ୍ତ୍ରେ ମୃତ୍ୟୁ, ରୋଗାଦି ଦମିତ ହୁଏ। ଦୂର୍ବାଦ୍ୱାରା ଏକ ଲକ୍ଷ ଆହୁତି ଦେଇ ଶାନ୍ତି ଓ ପୁଷ୍ଟି ସାଧନ କରିବା ଉଚିତ।

Verse 2

अथ वा प्रणवेनैव मायया वा षडानन दिव्यान्तरीक्षभौमानां शान्तिरुत्पातवृक्षके

କିମ୍ବା, ହେ ଷଡାନନ! କେବଳ ପ୍ରଣବ (ଓଂ) ଦ୍ୱାରା, କିମ୍ବା ମାୟା (ରକ୍ଷାମନ୍ତ୍ର) ଦ୍ୱାରା, ଦିବ୍ୟ, ଅନ୍ତରୀକ୍ଷ ଓ ଭୌମ—ଏହି ତିନି ମଣ୍ଡଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଉତ୍ପାତମାନଙ୍କର ଶାନ୍ତି ହୁଏ; ଯଥା ଉତ୍ପାତ-ଲକ୍ଷଣ ପ୍ରକରଣରେ କୁହାଯାଇଛି।

Verse 3

ॐ नमो भगवति गन्ङे कालि महाकालि मांसशोणितभोजने रक्तकृष्णमुखि वशमानय मानुषान् स्वाहा ॐ लक्षं जप्त्वा दशांशेन हुत्वा स्यात् सर्वकर्मकृत् वशं नयति शक्रादीन्मानुषेष्वेषु क कथा

“ଓଂ। ଭଗବତୀ ଗଙ୍ଗେ, କାଳି, ମହାକାଳିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର—ଯିଏ ମାଂସ ଓ ଶୋଣିତ ଭୋଜନକାରିଣୀ, ରକ୍ତ-କୃଷ୍ଣମୁଖୀ—‘ମାନୁଷମାନଙ୍କୁ ବଶ କରି ଆଣ’—ସ୍ୱାହା। ଓଂ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଏକ ଲକ୍ଷ ଜପ କରି, ତାହାର ଦଶାଂଶ ହୋମ କଲେ ସାଧକ ସର୍ବକର୍ମସମର୍ଥ ହୁଏ; ଶକ୍ରାଦିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ବଶ କରେ—ତେବେ ମାନୁଷଙ୍କ କଥା କ’ଣ?”

Verse 4

अन्तर्धानकरी विद्या मोहनी जृम्भनी तथा वशन्नयति शत्रूणां शत्रुबुद्धिप्रमोहिनी

ଅନ୍ତର୍ଧାନ କରାଇବା ଭିଦ୍ୟା, ମୋହିନୀ ଭିଦ୍ୟା ଓ ଜୃମ୍ଭଣୀ (ସ୍ତମ୍ଭନ/ଜଡତା ସୃଷ୍ଟିକାରୀ) ଭିଦ୍ୟା ଅଛି; ଏବଂ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ବଶ କରି, ଶତ୍ରୁବୁଦ୍ଧିକୁ ମୋହିତ-ଭ୍ରମିତ କରୁଥିବା ଭିଦ୍ୟା ମଧ୍ୟ ଅଛି।

Verse 5

कामधेनुरियं विद्या सप्तधा परिकीर्तिता मन्त्रराजं प्रवक्ष्यामि शत्रुचौरादिमोहनम्

ଏହି ବିଦ୍ୟା କାମଧେନୁ ସମାନ ସର୍ବକାମପ୍ରଦା ଏବଂ ସପ୍ତଧା ପ୍ରକୀର୍ତ୍ତିତ। ଏବେ ଶତ୍ରୁ-ଚୋରାଦିକୁ ମୋହିତ କରୁଥିବା ରାଜମନ୍ତ୍ର ମୁଁ କହୁଛି।

Verse 6

महाभयेषु सर्वेषु स्मर्तव्यं हरपूजितं लक्षं जप्त्वा तिलैर् होमः सिद्ध्येदुद्धरकं शृणु

ସମସ୍ତ ମହାଭୟରେ ହର (ଶିବ) ପୂଜିତ ସେହି ମନ୍ତ୍ର/ବିଧି ସ୍ମରଣୀୟ। ଏକ ଲକ୍ଷ ଜପ କରି ତିଳରେ ହୋମ କଲେ ସିଦ୍ଧି ହୁଏ; ଏବେ ଉଦ୍ଧାରକ ଶୁଣ।

Verse 7

ॐ हले शूले एहि ब्रह्मसत्येन विष्णुसत्येन रुद्रसत्येन रक्ष मां वाचेश्वराय स्वाहा दुर्गात्तारयते यस्मात्तेन दुर्गा शिवा मता ॐ चण्डकपालिनि दन्तान् किटि क्षिटि गुह्ये फट् ह्रीं अनेन मन्त्रराजेन क्षालयित्वा तु तण्डुलान्

ॐ। ହଲେ-ଶୂଲେ ଧାରିଣୀ ଦେବୀ, ଏହି। ବ୍ରହ୍ମସତ୍ୟେନ, ବିଷ୍ଣୁସତ୍ୟେନ, ରୁଦ୍ରସତ୍ୟେନ ମାଂ ରକ୍ଷ; ବାଚେଶ୍ୱରାୟ ସ୍ୱାହା। ଯେହେତୁ ସେ ଦୁର୍ଗତିରୁ ତାରେ, ତେଣୁ ସେ ଦୁର୍ଗା, ଶୁଭା ଶିବା ମତା। ॐ। ଚଣ୍ଡକପାଲିନି—ଦନ୍ତାନ୍ ପାଇଁ ‘କିଟି କ୍ଷିଟି’; ଗୁହ୍ୟେ ‘ଫଟ୍’; ‘ହ୍ରୀଂ’। ଏହି ମନ୍ତ୍ରରାଜେନ ଚାଉଳ ଦାଣା ଧୋଇ କର୍ମରେ ଯୋଜନ କର।

Verse 8

त्रिंशद्वारानि जप्तानि तच्चौरेषु प्रदापयेत् दन्तैश्चूर्णानि शुक्लानि पतितानि हि शुद्धये

ତିରିଶ ଦ୍ୱାରରେ ଜପ କରି ତାହାକୁ ଚୋରମାନଙ୍କ ବିରୋଧରେ ପ୍ରୟୋଗ କରିବା ଉଚିତ। ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ, ଅଶୁଦ୍ଧତାରେ ପତିତ ହେଲେ ଦନ୍ତଜ ଶ୍ୱେତ ଚୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ।

Verse 9

अपिलजटाभारभास्वर विद्रावण त्रैलोक्यडामर दर भ्रम आकट्ट तोटय मोटय दह पच एवं सिद्धिरुद्रो ज्ञापयति यदि ग्रहोपगतः स्वर्गलोकं देवलोकं वा आरामविहाराचलं तथापि तमावर्तयिष्यामि वलिं गृह्ण ददामि ते स्वहेति क्षेत्रपालबलिं दत्वा ग्रहो न्यासाध्रदं व्रजेत् शत्रवो नाशमायान्ति रणे वैरगणक्षयः

“ଜଟାଭାରେ ଭାସ୍ୱର, ବିଦ୍ରାବଣ! ତ୍ରୈଲୋକ୍ୟ ଡାମର! ଭୟ, ଭ୍ରମ—ଆକଟ୍ଟ! ତୋଟୟ! ମୋଟୟ! ଦହ! ପଚ!”—ଏଭଳି ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ସିଦ୍ଧିକୁ ରୁଦ୍ର ଜଣାନ୍ତି: ଗ୍ରହ ଯଦି ସ୍ୱର୍ଗଲୋକ, ଦେବଲୋକ, କିମ୍ବା ଆରାମ-ଉଦ୍ୟାନ, ବିହାରସ୍ଥାନ ଅଥବା ପର୍ବତକୁ ଯାଇଥାଏ, ତଥାପି ମୁଁ ତାକୁ ଫେରାଇ ଆଣିବି। “ବଲି ଗ୍ରହଣ କର; ମୁଁ ତୋତେ ଦେଉଛି—ସ୍ୱାହା!” କ୍ଷେତ୍ରପାଳଙ୍କୁ ବଲି ଦେଇଲେ, ନ୍ୟାସ ହୋଇଥିବା ସ୍ଥାନରୁ ଗ୍ରହ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରେ। ଶତ୍ରୁମାନେ ନାଶକୁ ଯାଆନ୍ତି; ରଣରେ ବୈରୀଦଳ କ୍ଷୟ ହୁଏ।

Verse 10

हंसबीजन्तु विन्यस्य विषन्तु त्रिविधं हरेत् अगुरुञ्चन्दनं कुष्ठं कुङ्कुमं नागकेशरम्

ହଂସବୀଜ ବିନ୍ୟାସ କରି ତିନି ପ୍ରକାର ବିଷ ନିବାରଣ କରିବା ଉଚିତ; ଅଗୁରୁ, ଚନ୍ଦନ, କୁଷ୍ଠ, କୁଙ୍କୁମ ଓ ନାଗକେଶର ଦ୍ୱାରା।

Verse 11

नखं वै देवदारुञ्च समं कृत्वाथ दूपकः माक्षिकेन समायुक्तो देहवस्त्रादिधूपनात्

ନଖ ଓ ଦେବଦାରୁ ସମାନ ଭାଗ କରି ଧୂପ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ଉଚିତ; ମଧୁମାଛିର ମୋମ ସହ ଯୋଗ କରି ଦେହ, ବସ୍ତ୍ର ଆଦିରେ ଧୂପନ କଲେ ଏହା ରକ୍ଷାକାରୀ ଧୂପ ହୁଏ।

Verse 12

विवादे मोहने स्त्रीणां भण्डने कलहे शुभः कन्याया वरणे भाग्येमायामन्त्रेण मन्त्रितः

ମାୟା-ମନ୍ତ୍ରରେ ମନ୍ତ୍ରିତ ହେଲେ ଏହା ବିବାଦରେ, ସ୍ତ୍ରୀମୋହନରେ, ଭଣ୍ଡନ ଓ କଲହରେ, କନ୍ୟା-ବରଣ (ବିବାହ)ରେ ଏବଂ ଭାଗ୍ୟବିଷୟରେ ଶୁଭ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ହୁଏ।

Verse 13

ह्रीं रोचनानागपुष्पाणि कुङ्कुमञ्च महःशिला ललाटे तिलकं कृत्वा यं पश्येत्स वशी भवेत्

“ହ୍ରୀଂ” ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ରୋଚନା, ନାଗପୁଷ୍ପ, କୁଙ୍କୁମ ଓ ମହଃଶିଳାରେ ଲଲାଟରେ ତିଳକ କଲେ—ଯାହାକୁ ଦେଖାଯାଏ ସେ ବଶୀଭୂତ ହୁଏ।

Verse 14

शतावर्यास्तु चूर्णन्तु दुग्धपीतञ्च पुत्रकृत् नागकेशरचूर्णन्तु घृतपक्वन्तु पुत्रकृत्

ଶତାବରୀର ଚୂର୍ଣ୍ଣ ଦୁଧ ସହ ପାନ କଲେ ପୁତ୍ରପ୍ରାପ୍ତିକର ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହିପରି ନାଗକେଶର ଚୂର୍ଣ୍ଣ ଘିଅରେ ପକାଇ ସେବନ କଲେ ମଧ୍ୟ ପୁତ୍ରପ୍ରାପ୍ତିକର ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

Verse 15

पालाशवीजपानेन लमेत पुत्रकन्तथा ॐ उत्तिष्ठ चामुण्डे जम्भय मोहय अमुकं वशमानय स्वाहा निघ्नान्त्वति ख , छ च षड्विंशा सिद्धविद्या सा नदीतीरमृदा स्त्रियम्

ପଲାଶ ବୀଜର କଷାୟ ପାନ କରାଇଲେ ପୁତ୍ରକ (ଶିଶୁ) ମଧ୍ୟ ନମ୍ର ଓ ବଶ ହୁଏ। ଜପ କର—“ଓଁ ଉତ୍ତିଷ୍ଠ ଚାମୁଣ୍ଡେ, ଜମ୍ଭୟ, ମୋହୟ, ଅମୁକଂ ବଶମାନୟ, ସ୍ୱାହା।” ପରେ “ନିଘ୍ନାନ୍ତୁ” ଶବ୍ଦକୁ “ଖ” ଓ “ଛ” ଅକ୍ଷର ସହ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ଏହା ଷଡ୍ବିଂଶ ସିଦ୍ଧବିଦ୍ୟା। ନଦୀତୀରର ମାଟି ସହ, ସ୍ତ୍ରୀ-ବିଷୟକ କର୍ମରେ ଏହା ପ୍ରୟୋଜ୍ୟ।

Verse 16

कृत्वोन्मत्तरसेनैव नामालिख्यार्कपत्रके मूत्रोत्सर्गन्ततः कृत्वा जपेत्तामानयेत्स्त्रियम्

ଉନ୍ମତ୍ତ-ରସ (ମୋହକ ସାର) ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ଅର୍କ (ଆକ) ପତ୍ରରେ ସ୍ତ୍ରୀର ନାମ ଲେଖ। ପରେ ସେଥିରେ ମୂତ୍ରୋତ୍ସର୍ଗ କରି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କର; ତାହାଦ୍ୱାରା ସ୍ତ୍ରୀକୁ ନିଜ ପାଖକୁ ଆନୟନ କରାଯାଏ।

Verse 17

ॐ क्षुंसः वषट् महामृत्युञ्जयो मन्त्रो जप्याद्धोमाच्च पुष्टिकृत् ॐ हंसः ह्रूं हूं स ह्रः सौंः मृतसञ्जीवनी विद्यां अष्टार्णा जयकृद्रणे

ମହାମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟ ମନ୍ତ୍ର—“ଓଁ କ୍ଷୁଂସଃ ବଷଟ୍”—ଜପ ଓ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ; ଏହା ପୁଷ୍ଟି ଓ ବଳ ଦେଏ। ଏହିପରି “ଓଁ ହଂସଃ ହ୍ରୂଂ ହୂଂ ସ ହ୍ରଃ ସୌଂଃ” ଏହା ଅଷ୍ଟାକ୍ଷର ମୃତସଞ୍ଜୀବନୀ ବିଦ୍ୟା, ଯାହା ରଣରେ ଜୟ ଦେଏ।

Verse 18

मन्त्रा ईशानमुख्याश् च धर्मकामादिदायकाः ईशानः सर्वविद्यानामीश्वरःसर्वभूतानां

ଏହି ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ—ଯାହାରେ ଈଶାନ ମନ୍ତ୍ର ପ୍ରଧାନ—ଧର୍ମ, କାମ ଆଦି ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଈଶାନ ସମସ୍ତ ବିଦ୍ୟାର ଈଶ୍ୱର ଏବଂ ସମସ୍ତ ଭୂତଙ୍କର ଅଧିପତି।

Verse 19

ब्रह्मणश्चाधिपतिर्ब्रह्म शिवो मे ऽस्तु सदाशिवः ॐ तत्पुरुषाय विद्महे महादेवाय धीमहि तन्नो रुद्रः प्रचोदयात् ॐ अघोरेभ्यो ऽथ घोरेभ्यो धोरहरेभ्यस्तु सर्वतः

ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ଅଟନ୍ତି ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଅଧିପତି, ସେହି ସଦାଶିବ ଶିବରୂପେ ମୋ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳକର ହେଉନ୍ତୁ। ॐ: ଆମେ ତତ୍ପୁରୁଷକୁ ଜାଣୁ; ମହାଦେବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରୁ; ସେହି ରୁଦ୍ର ଆମକୁ ପ୍ରଚୋଦିତ କରୁନ୍ତୁ। ॐ: ଅଘୋର ରୂପମାନଙ୍କୁ ଓ ଘୋର ରୂପମାନଙ୍କୁ—ଏବଂ ଘୋରତା ହରଣକାରୀମାନଙ୍କୁ—ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ନମସ୍କାର।

Verse 20

सर्वेभ्यो नमस्ते रुद्ररूपेभ्यः ॐ वामदेवाय नमो ज्येष्ठाय नमः रुद्राय नमः कालाय नमः कलविकरणाय नमो बलविकरणाय नमो बलप्रमथनाय नमः सर्वभूतदमनाय नमो मनोन्मानाय नमः ॐ सद्योजातं प्रवक्ष्यामि सद्योजाताय वै नमः भवे भवे ऽनादिभवे भजस्व मां भवोद्भव

ରୁଦ୍ରରୂପ ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହୋଇଥିବା ଆପଣଙ୍କ ସମସ୍ତ ରୂପକୁ ନମସ୍କାର। ॐ ବାମଦେବାୟ ନମଃ, ଜ୍ୟେଷ୍ଠାୟ ନମଃ, ରୁଦ୍ରାୟ ନମଃ, କାଳାୟ ନମଃ, କଳାବିକରଣାୟ ନମଃ, ବଳବିକରଣାୟ ନମଃ, ବଳପ୍ରମଥନାୟ ନମଃ, ସର୍ବଭୂତଦମନାୟ ନମଃ, ମନୋନ୍ମାନାୟ ନମଃ। ॐ ଏବେ ମୁଁ ‘ସଦ୍ୟୋଜାତ’ କହୁଛି—ସଦ୍ୟୋଜାତାୟ ନମଃ। ହେ ଅନାଦି ଭବ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭବରେ ମୋତେ କୃପା କର, ହେ ଭବୋଦ୍ଭବ।

Verse 21

पञ्चब्रह्माङ्गषट्कञ्च वक्ष्ये ऽहं भुक्तिमुक्तिदं ॐ नमः परमात्मने पराय कामदाय परमेश्वराय योगाय योगसम्भवाय सर्वकराय कुरु सत्य भव भवोद्भव वामदेव सर्वकार्यकर पापप्रशमन सदाशिव प्रसन्न नमो ऽस्तु ते स्वाहा पञ्चब्रह्माङ्गफट्कारमिति ञ हृदयं सर्वार्थदन्तु सप्तत्यक्षरसंयुतं हा शिखा ॐ शिवात्मक महातेजः सर्वज्ञ प्रभुरावर्तय महाघोर कवच पिङ्गल नमः महाकवच शिवाज्ञया हृदयं बन्ध घूर्णय चूर्णय सूक्ष्मवज्रधर वज्रपाश धनुर्वज्राशनिवज्रशरीर मम शरीरमनुप्रविश्य सर्वदुष्टान् स्तम्भय हूं अक्षराणान्तु कवचं शतं पञ्चाक्षराधिकम्

ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷଦାୟକ ପଞ୍ଚବ୍ରହ୍ମର ଷଡଙ୍ଗ-ମନ୍ତ୍ର ମୁଁ କହୁଛି: ‘ॐ ପରମାତ୍ମନେ ନମଃ, ପରାୟ ନମଃ, କାମଦାୟ ନମଃ, ପରମେଶ୍ୱରାୟ ନମଃ; ଯୋଗାୟ ନମଃ, ଯୋଗସମ୍ଭବାୟ ନମଃ; ସର୍ବକରାୟ ନମଃ। ସତ୍ୟ କର; ଭବ; ହେ ଭବୋଦ୍ଭବ; ହେ ବାମଦେବ, ସର୍ବକାର୍ଯ୍ୟକର; ପାପପ୍ରଶମନ; ହେ ସଦାଶିବ, ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉ—ନମୋ’ସ୍ତୁ ତେ; ସ୍ୱାହା।’ ଏହାକୁ ପଞ୍ଚବ୍ରହ୍ମାଙ୍ଗ-ଫଟ୍କାର କୁହାଯାଏ। ‘ଞ’ ହୃଦୟ—ସର୍ବାର୍ଥଦଂ, ସପ୍ତତି ଅକ୍ଷରସଂଯୁତ; ‘ହା’ ଶିଖା। ‘ॐ ଶିବାତ୍ମକ ମହାତେଜଃ ସର୍ବଜ୍ଞ ପ୍ରଭୁ, ଆବର୍ତ୍ତୟ; ମହାଘୋର—କବଚ; ପିଙ୍ଗଳ—ନମଃ।’ ଶିବାଜ୍ଞାରେ: ‘ହୃଦୟ ବନ୍ଧ; ଘୂର୍ଣ୍ଣୟ, ଚୂର୍ଣ୍ଣୟ; ହେ ସୂକ୍ଷ୍ମବଜ୍ରଧର, ବଜ୍ରପାଶ, ଧନୁର୍ବଜ୍ର, ଅଶନିବଜ୍ରଶରୀର! ମୋ ଶରୀରରେ ପ୍ରବେଶ କରି ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ସ୍ତମ୍ଭୟ—ହୂଂ।’ ଏହି କବଚ ଶତ ଅକ୍ଷରର, ଅଧିକ ପାଞ୍ଚ ଅକ୍ଷର ସହ।