Adhyaya 306

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे नारसिंहादिमन्त्रा नाम पञ्चाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ षष्ठाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः त्रैलोक्यमोहनमन्त्राः अग्निर् उवाच वक्ष्ये मन्त्रं चतुर्वर्गसिद्ध्यै त्रैलिक्यमोहनम् ः ॐ पुरुषोत्तम त्रिभुवनमदोन्मादकर हूं फट् हृदयाय नमः कर्षय महाबल हूं फट् अस्त्राय त्रिभुवनेश्वर सर्वजनमनांसि हन दारय मम वशमानय हूं फट् नेत्राय त्रैलोक्यमोहन हृषीकेशाप्रतिरूप सर्वस्त्रीहृदयाकर्षण आगच्छ नमः सङ्गाक्षिण्यायकेन न्यासं मूलवदीरितं

ଏହିପରି ଅଗ୍ନି ମହାପୁରାଣରେ “ନରସିଂହାଦି ମନ୍ତ୍ର” ନାମକ ୩୦୫ତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ। ଏବେ ୩୦୬ତମ ଅଧ୍ୟାୟ—“ତ୍ରୈଲୋକ୍ୟମୋହନ ମନ୍ତ୍ର”—ଆରମ୍ଭ। ଅଗ୍ନି କହିଲେ: “ଚତୁର୍ବର୍ଗସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ତ୍ରୈଲୋକ୍ୟମୋହନ ମନ୍ତ୍ର କହୁଛି: ‘ଓଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ତ୍ରିଭୁବନକୁ ମଦୋନ୍ମତ୍ତ କରୁଥିବା—ହୂଂ ଫଟ୍—ହୃଦୟାୟ ନମଃ। ହେ ମହାବଳ, ଆକର୍ଷଣ କର—ହୂଂ ଫଟ୍—ଅସ୍ତ୍ରାୟ। ହେ ତ୍ରିଭୁବନେଶ୍ୱର, ସର୍ବଜନଙ୍କ ମନକୁ ହନନ କର, ଭେଦ କର, ମୋ ବଶକୁ ଆଣ—ହୂଂ ଫଟ୍—ନେତ୍ରାୟ ନମଃ। ହେ ତ୍ରୈଲୋକ୍ୟମୋହନ, ହୃଷୀକେଶଙ୍କ ପ୍ରତିରୂପ, ସର୍ବସ୍ତ୍ରୀହୃଦୟାକର୍ଷକ, ଆସ—ନମଃ।’ ‘ସଙ୍ଗାକ୍ଷିଣୀ’ ଆଦି ଦ୍ୱାରା ମୂଳମନ୍ତ୍ର ପରି ନ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ।”

Verse 2

इष्ट्वा सञ्जप्य पञ्चाशत्सहस्रमभिषिच्य च कुण्डेग्नौ देविके वह्नौ कृत्वा शतं हुनेत्

ପୂଜା କରି, ପରେ ପଞ୍ଚାଶ ହଜାର ଜପ ସମାପ୍ତ କରି, ଅଭିଷେକ ମଧ୍ୟ କରି—ହେ ଦେବୀ—କୁଣ୍ଡରେ ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନି ସ୍ଥାପନ କରି, ସେହି ବହ୍ନିରେ ଶତ ଆହୁତି ଦେବା ଉଚିତ।

Verse 3

पृथग्दधि घृतं क्षीरं चरुं साज्यं पयः शृतं द्वादशाहुतिमूलेन सहस्रञ्चाक्षतांस्तिलान्

ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଦହି, ଘିଅ, କ୍ଷୀର, ଚରୁ (ଚାଉଳ-ହବି), ଏବଂ ଘିଅମିଶ୍ରିତ ସିଜା ଦୁଧ ଆହୁତି ଦେବା ଉଚିତ; ଏବଂ ଦ୍ୱାଦଶ ଆହୁତିକୁ ଏକ ଏକକ ମାନି ଅକ୍ଷତ ଓ ତିଳର ଏକ ହଜାର ଆହୁତି ହୋମ କରିବା ଉଚିତ।

Verse 4

यवं मधुत्रयं पुष्पं फलं दधि समिच्छतं हुत्वा पूर्णाहुतिं शिष्टं प्राशयेत्सघृतं चरुं

ଯବ, ତିନି ପ୍ରକାର ମଧୁ, ପୁଷ୍ପ, ଫଳ, ଦଧି ଏବଂ ଯଥୋଚିତ ସମିଧା ହୋମ କରି, ପୂର୍ଣ୍ଣାହୁତି ସମ୍ପନ୍ନ କରିଲେ, ଶିଷ୍ଟ ଘୃତମିଶ୍ରିତ ଚରୁକୁ ପ୍ରସାଦରୂପେ ପ୍ରାଶନ କରିବ।

Verse 5

सम्भोज्य विप्रानाचार्यं तोषयेत्सिध्यते मनुः स्नात्वा यथावदाचम्य वाग्यतो यागमन्दिरं

ବିପ୍ରମାନଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଇ ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ ଯଜମାନ ସିଦ୍ଧି ପାଏ; ପରେ ସ୍ନାନ କରି, ଯଥାବିଧି ଆଚମନ କରି, ବାକ୍-ସଂଯମୀ ହୋଇ ଯାଗମନ୍ଦିରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବ।

Verse 6

गत्वा पद्मासनं बद्ध्वा शोषयेद्विधिना वपुः रक्षोघ्नविघ्नकृद्दिक्षु न्यसेदादौ सुदर्शनम्

ସେଠାକୁ ଯାଇ ପଦ୍ମାସନ ବାନ୍ଧି, ବିଧିଅନୁସାରେ ଦେହକୁ ଶୋଷଣ/ସଂଯମ କରିବ; ପରେ ରକ୍ଷୋଘ୍ନ ଓ ବିଘ୍ନନାଶ ନିମିତ୍ତେ ଦିଗମାନଙ୍କରେ ପ୍ରଥମେ ସୁଦର୍ଶନ ନ୍ୟାସ କରିବ।

Verse 7

पञ्चबीजं नाभिमध्यस्थं धूम्रं चण्डानिलात्मकम् अशेषं कल्मषं देहात् विश्लेषयदनुस्मरेत्

ନାଭିମଧ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତ ପଞ୍ଚବୀଜ ମନ୍ତ୍ରକୁ ସ୍ମରଣ କରିବ—ଯାହା ଧୂମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଚଣ୍ଡ ବାୟୁସ୍ୱଭାବ; ଏହା ଦେହରୁ ସମସ୍ତ କଲ୍ମଷକୁ ବିଶ୍ଳେଷଣ କରି ଅପସାରଣ କରୁଛି ବୋଲି ଧ୍ୟାନ କରିବ।

Verse 8

रंवीजं हृदयाब्जस्थं स्मृत्वा ज्वालाभिरादहेत् उर्ध्वाधस्तिर्यगाभिस्तु मूर्ध्नि संप्लावयेद्वपुः

ହୃଦୟପଦ୍ମରେ ଅବସ୍ଥିତ ‘ରଂ’ ବୀଜକୁ ସ୍ମରଣ କରି ଜ୍ୱାଳାଦ୍ୱାରା (ମଲିନତା) ଦହନ କରିବ; ଏବଂ ସେହି ଜ୍ୱାଳା ଊର୍ଧ୍ୱ, ଅଧଃ ଓ ତିର୍ୟକ୍ ଗତିରେ ପ୍ରସାରିତ ହୋଇ ମୂର୍ଧ୍ନି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେହକୁ ପ୍ଲାବିତ/ବ୍ୟାପ୍ତ କରିବ।

Verse 9

ध्यात्वामृतैर् वहिश्चान्तःसुषुम्नामार्गगामिभिः एवं शुद्धवपुः प्राणानायम्य मनुना त्रिधा

ସୁଷୁମ୍ନା-ମାର୍ଗରେ ବାହାରେ ଓ ଭିତରେ ଗତି କରୁଥିବା ଅମୃତଧାରାକୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ଏଭଳି ଦେହକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରି, ମନ୍ତ୍ର ସହ ତ୍ରିବିଧ ଭାବେ ପ୍ରାଣ ନିୟମନ କରିବ।

Verse 10

विन्यसेन्न्यस्तहस्तान्तः शक्तिं मस्तकवक्त्रयोः गुह्ये गले दिक्षु हृदि कक्षौ देहे च सर्वतः

ହସ୍ତ-ନ୍ୟାସ କରି, ଶକ୍ତିକୁ ମସ୍ତକ ଓ ମୁଖରେ, ଗୁହ୍ୟସ୍ଥାନରେ, କଣ୍ଠରେ, ଦିଗ୍‌ଗୁଡ଼ିକରେ, ହୃଦୟରେ, କକ୍ଷରେ (ବଗଳରେ) ଏବଂ ସମଗ୍ର ଦେହରେ ବିନ୍ୟାସ କରିବ।

Verse 11

आवाह्य ब्रह्मरन्ध्रेण हृत्पद्मे सूर्यमण्डलात् तारेण सम्परात्मानं स्मरेत्तं सर्वलक्षणं

ବ୍ରହ୍ମରନ୍ଧ୍ର ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳରୁ ପରମାତ୍ମାକୁ ହୃତ୍ପଦ୍ମରେ ଆବାହନ କରି, ତାରା (ବୀଜ) ଦ୍ୱାରା ସର୍ବଲକ୍ଷଣସମ୍ପନ୍ନ ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ-ଧ୍ୟାନ କରିବ।

Verse 12

त्रैलोक्यमोहनाय विद्महे स्मराय धीमहि तन्नो विष्णुः प्रचोदयात् आत्मार्चनात् क्रतुद्रव्यं प्रोक्षयेच्छुद्धपात्रकं कृत्वात्मपूजां विधिना स्थण्डिले तं समर्चयेत्

‘ତ୍ରୈଲୋକ୍ୟମୋହନାୟ ବିଦ୍ମହେ, ସ୍ମରାୟ ଧୀମହି, ତନ୍ନୋ ବିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରଚୋଦୟାତ୍’ ଇତି। ଆତ୍ମାର୍ଚ୍ଚନ ପରେ ଶୁଦ୍ଧ ପାତ୍ରରେ ଜଳ ନେଇ କ୍ରତୁଦ୍ରବ୍ୟକୁ ପ୍ରୋକ୍ଷଣ କରିବ; ବିଧିମତେ ଆତ୍ମପୂଜା କରି ସ୍ଥଣ୍ଡିଲରେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ୟକ୍ ସମର୍ଚ୍ଚନ କରିବ।

Verse 13

कर्मादिकल्पिते पीठे पद्मस्थं गरुडोपरि मर्वाङ्गसुन्दरं प्राप्तवयोलावण्ययौवनं

ବିଧିଅନୁସାରେ କଳ୍ପିତ ପୀଠରେ, ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ପଦ୍ମାସନସ୍ଥ (ଦେବତା)ଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବ—ଯିଏ ସର୍ବାଙ୍ଗସୁନ୍ଦର, ଏବଂ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବୟସର କାନ୍ତି, ଲାବଣ୍ୟ ଓ ଯୌବନ-ତେଜରେ ଯୁକ୍ତ।

Verse 14

मदाघूर्णितताम्राक्षमुदारं स्मरविह्वलिं दिव्यमाल्याम्वरलेपभूषितं सस्मिताननं

ମଦରେ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ନୟନଯୁକ୍ତ, ଉଦାର ସ୍ୱଭାବ, କାମେ ବିହ୍ୱଳ; ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଓ ଉତ୍ତମ ଅଙ୍ଗରାଗରେ ଭୂଷିତ, ମନ୍ଦହାସ୍ୟମୁଖଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କର।

Verse 15

विष्णुं नानाविधानेकपरिवारपरिच्छदम् लोकानुग्रहणं सौम्यं सहस्रादित्यतेजसं

ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କର—ନାନାବିଧ ପରିବାର ଓ ପରିଚର-ପରିଛଦରେ ଶୋଭିତ, ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରୁଥିବା, ସୌମ୍ୟରୂପ, ସହସ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟତେଜସ୍ୱୀ।

Verse 16

पञ्चवाणधरं प्राप्तकामैक्षं द्विचतुर्भुजम् देवस्त्रीभिर्वृतं देवीमुखासक्तेक्षणं जपेत्

ପଞ୍ଚବାଣଧର ଦେବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି ଜପ କର—ଯାହାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ କାମନା ସିଦ୍ଧ ହୁଏ, ଯିଏ ଦ୍ୱିଭୁଜ କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଭୁଜ ରୂପରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ, ଦେବସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଘେରିଥିବା, ଏବଂ ଯାହାଙ୍କ ନୟନ ଦେବୀମୁଖରେ ଆସକ୍ତ।

Verse 17

चक्रं शङ्खं धनुः खड्गं गदांमुषलमङ्कुशं पाशञ्च विभ्रतं चार्चेदावाहादिविसर्गतः

ଚକ୍ର, ଶଙ୍ଖ, ଧନୁ, ଖଡ୍ଗ, ଗଦା, ମୁଷଳ, ଅଙ୍କୁଶ ଓ ପାଶ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଦେବଙ୍କୁ—ଆବାହନରୁ ବିସର୍ଜନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ—ବିଧିପୂର୍ବକ ଅର୍ଚ୍ଚନା କର।

Verse 18

श्रियं वामोरुजङ्घास्थां श्लिष्यन्तीं पाणिना पतिं साब्जचामरकरां पीनां श्रीवत्सकौस्तुभान्वितां

ଶ୍ରୀ (ଲକ୍ଷ୍ମୀ)ଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କର—ଯିଏ ତାଙ୍କ ବାମ ଊରୁ ଓ ଜଂଘାରେ ଅଧିଷ୍ଠିତ, ହାତରେ ପତିଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରୁଛନ୍ତି; ଯାହାଙ୍କ ହାତରେ ପଦ୍ମ ଓ ଚାମର, ପୀନସ୍ତନା; ଏବଂ ପତି ଶ୍ରୀବତ୍ସଚିହ୍ନ ଓ କୌସ୍ତୁଭମଣିରେ ଯୁକ୍ତ।

Verse 19

मालिनं पीतवस्त्रञ्च चक्राद्याढ्यं हरिं यजेत् वाहा खड्गतीक्ष्ण छिन्द खड्गाय नमः शारङ्गाय सशराय हूं फट् भूतग्रामाय विद्महे चतुर्विधाय धीमहि तन्नो ब्रह्म प्रचोदयात् सम्बर्तक श्वसन पोथय हूं फट् स्वाहा पाश बन्ध आकर्षय हूं फट् अङ्कुशेन कट्ट हूं फट् क्रमाद्भुजेषु मन्त्रैः स्वैर् एभिरस्त्राणि पूजयेत्

ମାଳାଧାରୀ ଓ ପୀତବସ୍ତ୍ରପରିଧାନ କରି, ଚକ୍ରାଦି ଆୟୁଧରେ ସମୃଦ୍ଧ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ପରେ ଆୟୁଧ-ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବ— “ବାହା! ହେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଖଡ୍ଗ, ଛେଦ କର; ଖଡ୍ଗାୟ ନମଃ। ଶାରଙ୍ଗ (ଧନୁ) ଶରସହ—ହୂଂ ଫଟ୍। ଭୂତଗ୍ରାମକୁ ଆମେ ଜାଣୁ; ଚତୁର୍ବିଧ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ଧ୍ୟାନ କରୁ; ସେହି ବ୍ରହ୍ମ ଆମକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅନ୍ତୁ। ହେ ସମ୍ବର୍ତ୍ତକ ବାୟୁ, ପିଷି/ଚୁର୍ଣ୍ଣ କର—ହୂଂ ଫଟ୍ ସ୍ୱାହା। ହେ ପାଶ, ବନ୍ଧ କର; ଆକର୍ଷଣ କର—ହୂଂ ଫଟ୍। ଅଙ୍କୁଶରେ ପ୍ରହାର—ହୂଂ ଫଟ୍।” ଏଭଳି କ୍ରମେ, ନିଜ ନିଜ ମନ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା, ଦେବଙ୍କ ଭୁଜାରେ ଆୟୁଧମାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

Verse 20

ॐ पक्षिराजाय ह्रूं फट् तार्क्ष्यं यजेत् कर्णिकायामङ्गदेवान् यथाविधि शाक्तिरिन्द्रादियन्त्रेषु तार्क्ष्याद्या धृतचामराः

“ଓଂ ପକ୍ଷିରାଜାୟ ହ୍ରୂଂ ଫଟ୍” ଏହି ମନ୍ତ୍ରରେ ଯନ୍ତ୍ରର କର୍ଣ୍ଣିକା (ମଧ୍ୟଭାଗ)ରେ ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ (ଗରୁଡ)ଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ପରେ ବିଧିମତେ ଅଙ୍ଗଦେବତାମାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବ। ଇନ୍ଦ୍ରାଦି ଯନ୍ତ୍ରମାନେ ଶକ୍ତି ଓ ତାର୍କ୍ଷ୍ୟାଦି ଗଣକୁ ଚାମରଧାରୀ ରୂପେ ଅଙ୍କନ/ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ।

Verse 21

शक्तयो ऽन्ते प्रयोज्यादौ सुरेशाद्याश् च दण्डिना पीते लक्ष्मीसरस्वत्यौ रतिप्रीतिजयाः सिताः

ଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ କ୍ରିୟାର ଶେଷରେ ପ୍ରୟୋଗ କରିବା ଉଚିତ; ଆରମ୍ଭରେ ଇନ୍ଦ୍ରାଦି ଦେବମାନଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡିନ ସହ ଆବାହନ କରିବା ଉଚିତ। ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ପୀତବର୍ଣ୍ଣ, ଏବଂ ରତି, ପ୍ରୀତି, ଜୟାଙ୍କୁ ଶ୍ୱେତବର୍ଣ୍ଣରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।

Verse 22

कीर्तिकान्त्यौ सिते श्यामे तुष्टिपुष्ट्यौ स्मरोदिते लोकेशान्तं यजेद्देवं विष्णुमिष्टार्थसिद्धये

ଇଷ୍ଟାର୍ଥସିଦ୍ଧି ପାଇଁ, କୀର୍ତ୍ତି ଓ କାନ୍ତି (ଏକ ଶ୍ୱେତ, ଏକ ଶ୍ୟାମ), ତୁଷ୍ଟି ଓ ପୁଷ୍ଟି, ଏବଂ ସ୍ମର ଓ ଉଦିତି ସହିତ—ଲୋକେଶଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରୁଥିବା—ସେହି ଦେବ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

Verse 23

ध्यायेन्मन्त्रं जपित्वैनं जुहुयात्त्वभिशेचयेत् ॐ श्रीं क्रीं ह्रीं हूं त्रैलोक्यमोहनाय विष्णवे नमः एतत्पूजादिना सर्वान् कामानाप्नोति पूर्ववत्

ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ; ଏହାକୁ ଜପ କରି ହୋମ କରିବା ପରେ ଅଭିଷେକ କରିବା ଉଚିତ— “ଓଂ ଶ୍ରୀଂ କ୍ରୀଂ ହ୍ରୀଂ ହୂଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ୟମୋହନାୟ ବିଷ୍ଣବେ ନମଃ।” ଏହି (ମନ୍ତ୍ର)ଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ପୂଜାଦିରେ, ପୂର୍ବବତ୍, ସମସ୍ତ କାମନା ସିଦ୍ଧ ହୁଏ।

Verse 24

तोयैः सम्मोहनी पुष्पैर् नित्यन्तेन च तर्पयेत् ब्रह्मा सशक्रश्रीदण्डी वीजं त्रैलोक्यमोहनम्

ଜଳଦ୍ୱାରା, ‘ସମ୍ମୋହିନୀ’ ପୁଷ୍ପଦ୍ୱାରା ଏବଂ ‘ନିତ୍ୟନ୍ତ’ ଦ୍ରବ୍ୟଦ୍ୱାରା ନିତ୍ୟ ତର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଶକ୍ର (ଇନ୍ଦ୍ର), ଶ୍ରୀ ଓ ଦଣ୍ଡୀ ସହ ଆହ୍ୱାନ କରି ତ୍ରୈଲୋକ୍ୟମୋହନ ବୀଜମନ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କରିବା ଉଚିତ।

Verse 25

जप्त्वा त्रिलक्षं हुत्वा च लक्षं बिल्वैश् च साज्यकैः तण्डुलैः फलगन्धाद्यैः दूर्वाभिस्त्वायुराप्नुयात्

ତିନି ଲକ୍ଷ ଜପ ସମାପ୍ତ କରି, ଘୃତମିଶ୍ରିତ ବିଲ୍ୱପତ୍ରଦ୍ୱାରା ଏକ ଲକ୍ଷ ଆହୁତି ଦେଇ, ତଦୁପରି ତଣ୍ଡୁଳ, ଫଳ, ସୁଗନ୍ଧିଦ୍ରବ୍ୟାଦି ଏବଂ ଦୂର୍ବା ଦ୍ୱାରା (ହୋମ/ଅର୍ଚ୍ଚନା) କଲେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଲଭ୍ୟ ହୁଏ।

Verse 26

तयाभिषेकहोमादिक्रियातुष्टो ह्य् अभीष्टदः फलपुष्पाद्यैर् इति ट ॐ नमो भगवते वराहाय भूर्भुवः स्वःपतये भूपतिद्वं मे देहि हृदयाय स्वाह पञ्चाङ्गं नित्यमयुतं जप्त्वायूराज्यमाप्नुयात्

ଅଭିଷେକ, ହୋମ ଆଦି କ୍ରିୟାଦ୍ୱାରା ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ (ଭଗବାନ) ଇଷ୍ଟ ଫଳ ଦେବାଳୁ ହୁଅନ୍ତି; ଫଳ, ପୁଷ୍ପ ଆଦି ଉପହାରରେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। “ଓଁ ନମୋ ଭଗବତେ ବରାହାୟ, ଭୂର୍ଭୁବଃ ସ୍ୱଃପତୟେ; ମୋତେ ଭୂପତିତ୍ୱ ଦେହି; ହୃଦୟାୟ ସ୍ୱାହା।” ଏହି ପଞ୍ଚାଙ୍ଗ ମନ୍ତ୍ରକୁ ନିତ୍ୟ ଦଶହଜାର ଜପ କଲେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ରାଜ୍ୟ ଲଭ୍ୟ ହୁଏ।