Adhyaya 152

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे वर्णान्तरधर्मा नामैकपञ्चाशदधिकशततमो ऽध्यायः अथ द्विपञ्चाशदधिकशततमो ऽध्यायः गृहस्थवृत्तिः पुष्कर उवाच आजीवंस्तु यथोक्तेन ब्राह्मणः स्वेन कर्मणा क्षत्रविट्शूद्रधर्मेण जीवेन्नैव तु शूद्रजात्

ଏହିପରି ଅଗ୍ନି ମହାପୁରାଣରେ ‘ବର୍ଣ୍ଣାନ୍ତରଧର୍ମ’ ନାମକ 151ତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ। ଏବେ 152ତମ ଅଧ୍ୟାୟ ‘ଗୃହସ୍ଥବୃତ୍ତି’ ଆରମ୍ଭ। ପୁଷ୍କର କହିଲେ—ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶାସ୍ତ୍ରୋକ୍ତ ନିଜ କର୍ମରେ ଜୀବିକା ଚାଲାଉ; ଆପଦାରେ କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ରଧର୍ମରେ ମଧ୍ୟ ଜୀବନ ଧାରଣ କରିପାରେ, କିନ୍ତୁ ଶୂଦ୍ରଜାତ (ଶୂଦ୍ରାଶ୍ରିତ/ଶୂଦ୍ରଜନ୍ୟ) ଜୀବିକାରେ ନୁହେଁ।

Verse 2

कृषिबाणिज्यगोरक्ष्यं कुशीदञ्च द्विजश् चरेत् गोरसं गुडलवणलाक्षामांसानि वर्जयेत्

ଦ୍ୱିଜ (ବ୍ରାହ୍ମଣ) କୃଷି, ବାଣିଜ୍ୟ, ଗୋରକ୍ଷା ଏବଂ କୁଶୀଦ (ସୁଦରେ ଧନ ଦେବା) ମଧ୍ୟ କରିପାରେ; କିନ୍ତୁ ଗୋରସ (ଗୋ-ଉତ୍ପାଦ), ଗୁଡ଼, ଲୁଣ, ଲାକ୍ଷା ଓ ମାଂସ ବର୍ଜନ କରିବ।

Verse 3

श्रीजीवनञ्च तत्र स्यात् प्रोक्तमिति ग , घ , ङ , ञ च भूमिं भित्वौषधीश्छित्वा हुत्वा कोटपिपीलिकान् पुनन्ति खलु यज्ञेन कर्षका देवपूजनात्

ସେଠାରେ ଶ୍ରୀମୟ ଜୀବିକା ହୁଏ—ଏପରି (ଗ, ଘ, ଙ, ଞ) ପାଠଭେଦରେ କୁହାଯାଇଛି। କୃଷକମାନେ ଭୂମି ଭେଦି, ଔଷଧି/ବନସ୍ପତି କାଟି, ଚାଷକାମରେ କୋଟି ପିପୀଳିକାକୁ ଅଗ୍ନିରେ ହୋମ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଜ୍ଞ ଓ ଦେବପୂଜା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି।

Verse 4

हलमष्टगवं धर्म्यं षड्गवं जीवितार्थिनां चर्तुर्गवं नृशंसानां द्विगवं धर्मघातिनां

ହଳ (ଲାଙ୍ଗଳ) ନେବା/ବ୍ୟବହାରର ଦଣ୍ଡ—ଧର୍ମ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଆଠ ଗାଈ; ଜୀବିକାର୍ଥୀ ପାଇଁ ଛଅ; ନିର୍ଦୟ ପାଇଁ ଚାରି; ଧର୍ମଘାତୀ ପାଇଁ ଦୁଇ ଗାଈ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ।

Verse 5

ऋतामृताभ्यां जीवेत मृतेन प्रमृतेन वा सत्यानृताभ्यामपिवा न स्ववृत्त्या कदा च न

ଋତ ଓ ଅମୃତ ଦ୍ୱାରା, କିମ୍ବା ମୃତ ଓ ପ୍ରମୃତ ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ନିର୍ବାହ କରିବା ଉଚିତ; ସତ୍ୟ ସହ ଅସତ୍ୟ ମିଶିଥିଲେ ମଧ୍ୟ କେବେ କେବେ ଚାଲିପାରେ—କିନ୍ତୁ ସଦାଚାରକୁ ଘାତ କରୁଥିବା ନିଜ ନିନ୍ଦ୍ୟ ଜୀବିକାରେ କଦାପି ନୁହେଁ।