Adhyaya 113

Verse 1

ं गुह्यमिति ख महाबलमिति क भूमिचण्डेश्वरमिति ग तथान्यथेति झ द्वयोर्मध्ये इति ख यद्वत् स्याद्भुक्तिमुक्तिदमिति ङ अथ त्रयोदशाधिकशततमो ऽध्यायः नर्मदादिमाहात्म्यम् अग्निर् उवाच नर्मदादिकमाहात्म्यं वक्ष्येहं नर्मदां परां सद्यः पुनाति गाङ्गेयं दर्शनाद्वारि नार्मदं

[ପାଠାନ୍ତର ଟୀକା] ‘ଗୁହ୍ୟମ୍’ (ଖ), ‘ମହାବଲମ୍’ (କ), ‘ଭୂମି-ଚଣ୍ଡେଶ୍ୱରମ୍’ (ଗ), ‘ତଥାନ୍ୟଥା’ (ଝ), ‘ଦ୍ୱୟୋର୍ମଧ୍ୟେ’ (ଖ), ଏବଂ ‘ଯଦ୍ୱତ୍ ସ୍ୟାତ୍—ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିଦମ୍’ (ଙ) —ଏପରି ପାଠଭେଦ ଅଛି। ଏବେ ୧୧୩ତମ ଅଧ୍ୟାୟ—‘ନର୍ମଦାଦି ମାହାତ୍ମ୍ୟ’। ଅଗ୍ନି କହିଲେ: ଏଠାରେ ମୁଁ ନର୍ମଦା ଆଦି ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମହିମା କହିବି। ନର୍ମଦା ପରମା; ଗଙ୍ଗା ଦର୍ଶନମାତ୍ରେ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ପବିତ୍ର କରେ, ନର୍ମଦାର ଜଳ ସ୍ପର୍ଶ/ସ୍ନାନରେ ଶୁଦ୍ଧ କରେ।

Verse 2

विस्तराद्योजनशतं योजनद्वयमायता षष्टिस्तीर्थसहस्राणि षष्टिकोट्यस् तथापराः

ତାହାର ପ୍ରସ୍ଥ ଶତ ଯୋଜନ, ଦୀର୍ଘତା ଦୁଇ ଯୋଜନ; ସେଠାରେ ଷାଠି ହଜାର ତୀର୍ଥ ଅଛି, ଏବଂ ତଦୁପରି ଷାଠି କୋଟି ମଧ୍ୟ ଅଛି।

Verse 3

पर्वतस्य समन्तात्तु तिष्ठन्त्यमरकण्टके कावेरीसङ्गमं पुण्यं श्रीपर्वतमतः शृणु

ପର୍ବତର ସମସ୍ତ ପାଶ୍ୱରେ ସେମାନେ ଅମରକଣ୍ଟକରେ ଅବସ୍ଥିତ। ତେଣୁ ଏବେ ଶ୍ରୀପର୍ବତ ଓ କାବେରୀର ପୁଣ୍ୟ ସଙ୍ଗମ ବିଷୟରେ ଶୁଣ।

Verse 4

गौरी श्रीरूपिणी तेपे तपस्तामब्रवीद्धरिः अवाप्स्यसि त्वमध्यात्म्यं नाम्ना श्रीपर्वतस्तव

ଶ୍ରୀରୂପିଣୀ ଗୌରୀ ତପ କଲେ। ତେବେ ହରି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: “ତୁମେ ଅଧ୍ୟାତ୍ମସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବ, ଏବଂ ତୁମର ନାମ ‘ଶ୍ରୀପର୍ବତ’ ହେବ।”

Verse 5

समन्ताद्योजनशतं महापुण्यं भविष्यति अत्र दानन्तपो जप्यं श्राद्धं सर्वमथाक्षयं

ଚାରିଦିଗରେ ଶତ ଯୋଜନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମହାପୁଣ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଏଠାରେ ଦାନ, ତପ, ଜପ ଓ ଶ୍ରାଦ୍ଧ—ସବୁର ଫଳ ନିଶ୍ଚୟ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ।

Verse 6

नर्मदापरमिति झ निर्यान्त्यमरकण्टके इति झ तपस्तामब्रवीद्धर इति ग अत्र दानं तथा जप्यमिति झ सर्वमथाक्षरमिति ख , छ च मरणं शिवलोकाय सर्वदं तीर्थमुत्तमं हरो ऽत्र क्रीडते देव्या हिरण्यकशिपुस् तथा

ଏଠାରେ ପାଠ ମିଳେ—“ନର୍ମଦା ପରମା” ଏବଂ “ଅମରକଣ୍ଟକରେ ଧନ୍ୟଜନ ନିର୍ଗମନ କରନ୍ତି।” ଅନ୍ୟ ପାଠରେ—“ହର କହିଲେ: ତପ କର।” ଏଠାରେ ଦାନ ଓ ଜପ କରିବା ଉଚିତ। ଏହା ଉତ୍ତମ ତୀର୍ଥ, ସର୍ବଦାୟକ; ଏଠାରେ ମୃତ୍ୟୁ ଶିବଲୋକ ପ୍ରଦାନ କରେ। ଏଠାରେ ଦେବୀ ସହ ହର କ୍ରୀଡା କରନ୍ତି; ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ ଏମିତି କୁହାଯାଏ।

Verse 7

तपस्तप्त्वा बली चाभून्मुनयः सिद्धिमाप्नुवन्

ତପ କରି ସେମାନେ ବଳବାନ ହେଲେ; ମୁନିମାନେ ସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।