Adhyaya 5

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये वराहनृसिंहाद्यवतारो नाम चतुर्थो ऽध्यायः अथ पञ्चमो ऽध्यायः श्रीरामावतारवर्णनम् अग्निर् उवाच रामायणमहं वक्ष्ये नारदेनोदितं पुरा वाल्मीकये यथा तद्वत् पठितं भुक्तिमुक्तिदम्

ଏହିପରି ଆଦିମହାପୁରାଣ ଅଗ୍ନିପୁରାଣରେ ‘ବରାହ-ନୃସିଂହାଦି ଅବତାର’ ନାମକ ଚତୁର୍ଥ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏବେ ପଞ୍ଚମ ଅଧ୍ୟାୟ—‘ଶ୍ରୀରାମାବତାର ବର୍ଣ୍ଣନ’। ଅଗ୍ନି କହିଲେ: ପୂର୍ବେ ନାରଦ ଯେପରି ବାଲ୍ମୀକିଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ, ସେହିପରି ମୁଁ ରାମାୟଣ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି; ଏହାର ପାଠ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ—ଦୁହେଁ ଦିଏ।

Verse 2

नारद उवाच विष्णुनाभ्यब्जजो ब्रह्मा मरीचिर्ब्रह्मणः सुतः मरीचेः कश्यपस्तस्मात् सूर्यो वैवस्वतो मनुः

ନାରଦ କହିଲେ: ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାଭିରୁ ଉଦ୍ଭୂତ ପଦ୍ମରୁ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର ମରୀଚି; ମରୀଚିରୁ କାଶ୍ୟପ; କାଶ୍ୟପରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ; ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟରୁ ବୈବସ୍ୱତ ମନୁ ଜନ୍ମିଲେ।

Verse 3

ततस्तस्मात्तथेक्ष्वाकुस् तस्य वंशे ककुत्स्थकः ककुत्स्थस्य रघुस्तस्माद् अजो दशरथस्ततः

ତାପରେ ତାଙ୍କଠାରୁ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ହେଲେ; ତାଙ୍କ ବଂଶରେ କକୁତ୍ସ୍ଥ ଉଦ୍ଭବିଲେ। କକୁତ୍ସ୍ଥରୁ ରଘୁ; ରଘୁରୁ ଅଜ; ଏବଂ ପରେ ଦଶରଥ ହେଲେ।

Verse 4

रावणादेर्बधार्थाय चतुर्धाभूत् स्वयं हरिः राज्ञो दशरथाद्रामः कौशल्यायां बभूव ह

ରାବଣ ଆଦିଙ୍କ ବଧ ନିମିତ୍ତେ ସ୍ୱୟଂ ହରି ଚତୁର୍ବିଧ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ; ଏବଂ ରାଜା ଦଶରଥଙ୍କ ଔରସରୁ କୌଶଲ୍ୟାଙ୍କ ଗର୍ଭେ ରାମ ଜନ୍ମ ନେଲେ।

Verse 5

कैकेय्यां भरतः पुत्रः सुमित्रायाञ्च लक्ष्मणः शत्रुघ्न ऋष्यशृङ्गेण तासु सन्दत्तपायसात्

କୈକେୟୀଙ୍କ ଗର୍ଭେ ଭରତ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମିଲେ; ଏବଂ ସୁମିତ୍ରାଙ୍କ ଗର୍ଭେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ—ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ ଯଥାବିଧି ଦିଆ ପବିତ୍ର ପାୟସର ପ୍ରଭାବରୁ।

Verse 6

प्राशिताद्यज्ञसंसिद्धाद् रामाद्याश् च समाः पितुः यज्ञविघ्नविनाशाय विश्वामित्रार्थितो नृपः

ଯଜ୍ଞସିଦ୍ଧ ପବିତ୍ର ଆହାର (ପାୟସ) ପ୍ରାଶନ କରି ଯଜ୍ଞ ସମାପ୍ତ ହେବା ପରେ ରାମାଦି ଭାଇମାନେ ପିତାଙ୍କ ସମାନ ପ୍ରତାପୀ ହେଲେ; ପରେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ ରାଜା ଯଜ୍ଞବିଘ୍ନ ନାଶ ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ।

Verse 7

रामं सम्प्रेषयामास लक्ष्मणं मुनिना सह रामो गतो ऽस्त्रशस्त्राणि शिक्षितस्ताडकान्तकृत्

ସେ ମୁନିଙ୍କ ସହ ରାମଙ୍କୁ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ; ରାମ ଗଲେ, ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ରରେ ଶିକ୍ଷିତ ହୋଇ ତାଡକାବଧକ ହେଲେ।

Verse 8

मारीचं मानवास्त्रेण मोहितं दूरतो ऽनयत् सुबाहुं यज्ञहन्तारं सबलञ्चावधीत् बली

ମାନବାସ୍ତ୍ରରେ ମୋହିତ କରି ସେ ମାରୀଚକୁ ଦୂରକୁ ହଟାଇଲେ; ଏବଂ ଯଜ୍ଞହନ୍ତା ସୁବାହୁକୁ ତାହାର ସେନା ସହିତ ସେଇ ବଳବାନ ବଧ କଲେ।

Verse 9

सिद्धाश्रमनिवासी च विश्वामित्रादिभिः सह गतः क्रतुं मैथिलस्य द्रष्टुञ्चापं सहानुजः

ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମରେ ବସୁଥିବା ରାମ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଆଦିଙ୍କ ସହ ଏବଂ ଅନୁଜ ସହିତ, ମିଥିଲାର ରାଜାଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ଦେଖିବାକୁ ଓ ଧନୁ ଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଗଲେ।

Verse 10

शतानन्दनिमित्तेन विश्वामित्रप्रभावितः रामाय कथितो राज्ञा समुनिः पूजितः क्रतौ

ଶତାନନ୍ଦଙ୍କ ନିମିତ୍ତରେ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ପ୍ରେରିତ ରାଜା ରାମଙ୍କୁ ସେହି କଥାମାନ କହିଲେ; ଏବଂ ଯଜ୍ଞରେ ସେ ମୁନି ପୂଜିତ ହେଲେ।

Verse 11

धनुरापूरयामास लीलया स बभञ्ज तत् वीर्यशुक्लाञ्च जनकः सीतां कन्यान्त्वयोनिजाम्

ସେ ଲୀଳାରେ ଧନୁରେ ପ୍ରତ୍ୟଞ୍ଚା ଆରୋପ କରି, ପରେ ତାହାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ; ତେବେ ଜନକ ଶୌର୍ୟ-ଶୁଲ୍କରୂପେ ଅୟୋନିଜା କନ୍ୟା ସୀତାଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ।

Verse 12

ददौ रामाय रामो ऽपि पित्रादौ हि समागते उपयेमे जानकीन्ताम् उर्मिलां लक्ष्मणस् तथा

ପିତା ଆଦି ବୃଦ୍ଧମାନେ ସମାଗତ ହେବା ପରେ ଜନକ ସୀତାଙ୍କୁ ରାମଙ୍କୁ ଦେଲେ; ରାମ ମଧ୍ୟ ବିଧିପୂର୍ବକ ଜାନକୀଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ। ସେହିପରି ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଉର୍ମିଳାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ।

Verse 13

श्रुतकीर्तिं माण्डवीञ्च कुशध्वजसुते तथा जनकस्यानुजस्यैते शत्रुघ्नभरतावुभौ

ଏବଂ କୁଶଧ୍ୱଜଙ୍କ କନ୍ୟା ଶ୍ରୁତକୀର୍ତ୍ତି ଓ ମାଣ୍ଡବୀ (ବିବାହିତ ହେଲେ); ଏହି ଦୁଇଜଣ—ଭରତ ଓ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ—ଜନକଙ୍କ ଅନୁଜଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ।

Verse 14

कन्ये द्वे उपयेमाते जनकेन सुपूजितः रामो ऽगात्सवशिष्ठाद्यैर् जामदग्न्यं विजित्य च अयोध्यां भरतोभ्यागात् सशत्रुघ्नो युधाजितः

ସେଇ ଦୁଇ କନ୍ୟାଙ୍କର ରାଜକୁଳରେ ବିବାହ ସମ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଜନକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୂଜିତ ରାମ ବଶିଷ୍ଠାଦିଙ୍କ ସହ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରି, ଜାମଦଗ୍ନ୍ୟ ପରଶୁରାମଙ୍କୁ ଜୟ କରି ଅୟୋଧ୍ୟାକୁ ଗଲେ। ଭରତ ମଧ୍ୟ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ଓ ମାତୁଳ ଯୁଧାଜିତ ସହ ଅୟୋଧ୍ୟାକୁ ଫେରିଲେ।