Adhyaya 98: Chapter on the Sacred Hill Episode: Satyatapā and the Marvel of Varāha

Verse 1

अथ पर्वाध्यायः ॥ धरण्युवाच ॥ योऽसौ सत्यतपा नाम लुब्धो भूत्वा द्विजो बभौ ॥ येनारुणिर्व्याघ्रभयाद्रक्षितो यः स्वशक्तितः ॥

ပृथဝီက ဆိုသည်– “သတ္တယတပာ အမည်ရှိသော ဗြာဟ္မဏသည် လောဘကြောင့် မုဆိုးဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းဖြင့် အရုဏီကို ကျား၏ကြောက်ရွံ့မှုမှ ကာကွယ်ပေးခဲ့သူ…”

Verse 2

दुर्वासाः संश्रुतार्थश्च हिमवन्तं नगं ययौ ॥ तस्योपरि महच्चित्रं भवतीति त्वयेरितम् ॥

“ထို့နောက် ဒုရ္ဝာသ သည် အကြောင်းအရာကို ကြားသိပြီး ဟိမဝန္တ တောင်သို့ သွားလေ၏။ သင်က ထိုတောင်ပေါ်တွင် အံ့ဩဖွယ်ကြီးတစ်ရပ် ရှိသည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။”

Verse 3

कीदृशं तन्ममाचक्ष्व महत्कौतूहलं विभो ॥ श्रीवराह उवाच ॥ स हि सत्यतपा पूर्वं भृगुवंशोद्भवो द्विजः ॥

“အဲဒါ ဘယ်လိုမျိုးလဲ၊ ကျွန်ုပ်အား ပြောပြပါ၊ အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်တွင် စူးစမ်းလိုစိတ် ကြီးမားပါသည်။” သီရိ ဝရာဟ က မိန့်တော်မူသည်– “ထို သတ္တယတပာ သည် ယခင်က ဘൃဂု မျိုးရိုးမှ မွေးဖွားသော ဗြာဟ္မဏ ဖြစ်သည်။”

Verse 4

दस्युसंसर्गसम्भूतो दस्युवत्समजायत ॥ ततः कालेन महता ऋषिसङ्गात्पुनर्द्विजः ॥

“ဒস্যုများနှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုကြောင့် သူသည် ဒস্যုကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် အချိန်ကြာမြင့်ပြီးနောက် ရှင်တော်များ၏ အပေါင်းအသင်းကြောင့် သူသည် ပြန်လည်၍ ဗြာဟ္မဏ ဖြစ်လာ하였다။”

Verse 5

बभौ दुर्वाससा सम्यग्बोधितश्च विशेषतः ॥ हिमाद्रेरुत्तरे पादे पुष्यभद्रा नदी शुभा ॥

“ဒုရ္ဝာသ၏ အထူးသဖြင့် မှန်ကန်သော သင်ကြားပေးမှုကြောင့် သူသည် ထင်ရှားဂုဏ်သတင်း ပြန်လည်ရရှိ하였다။ ဟိမာလယ၏ မြောက်ဘက်တောင်စောင်းတွင် ပုෂ္ယဘဒြာ အမည်ရှိ မင်္ဂလာမြစ်တစ်စင်း ရှိသည်။”

Verse 6

तस्यास्तीरे शिला दिव्या नाम्ना चित्रशिला धरे ॥ न्यग्रोधश्च महांस्तत्र नाम्ना भद्रो महावटः ॥

အို မြေမိခင်ရေ၊ ထိုကမ်းနား၌ ‘စိတ္တရရှီလာ’ ဟု အမည်ရသော သာသနာတော်မြတ် သဘာဝကျောက်တုံးတစ်တုံး ရှိ၏။ ထိုနေရာ၌ပင် ‘ဘဒ္ဒရ’ ဟု အမည်ရသော နျဂ္ရောဓ—ဗညန်ပင်ကြီး—တစ်ပင်လည်း ရှိ၏။

Verse 7

तत्र सत्यतपाः स्थित्वा तपः कुर्वन्महातपाः ॥ स कदाचित्कुठारेण चकर्त्त समिधः किल ॥

ထိုနေရာ၌ စတ္ယတပါ သည် တည်နေ၍ တပ (တပဿ) ကို ကျင့်သုံးလျက်—တပအားကြီးသော တပသီဖြစ်၏။ တစ်ခါတစ်ရံဟု ဆိုကြသကဲ့သို့ သူသည် ပုဆိန်ဖြင့် စမိဓာ (ယဇ္ဉအတွက် မီးဖိုသစ်) ကို ခုတ်ယူခဲ့သည်။

Verse 8

चिच्छेद चाङ्गुलीमेकां वामतर्जनिकां मुनिः ॥ छिन्नायामङ्गुलौ तस्य भस्मचूर्णं भवत्किल ॥

မုနိသည် လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်၏—ဘယ်လက်၏ လက်ညှိုးဖြစ်သည်။ ထိုလက်ချောင်း ဖြတ်သွားသောအခါ၊ ပြောကြသကဲ့သို့ မီးခိုးပြာမှုန့်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။

Verse 9

न लोहितं न मांसं तु न मज्जा तत्र दृश्यते ॥ अङ्गुली सन्धिता तेन पूर्ववच्छाभवत्कृते ॥

ထိုနေရာ၌ သွေးလည်း မမြင်ရ၊ အသားလည်း မမြင်ရ၊ အရိုးမြစ် (မဇ္ဇာ) လည်း မတွေ့ရ။ သူသည် လက်ချောင်းကို ပြန်လည်ဆက်စပ်လိုက်ရာ၊ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ယခင်ကဲ့သို့ ပြန်ဖြစ်လာ၏။

Verse 10

प्रभाते विमले प्राप्तमिन्द्रलोकमिति स्मृतिः ॥ अथेन्द्रेण सुराः सर्वे यक्षगन्धर्वकिन्नरैः ॥

မှတ်တမ်းအဖြစ် သတိရကြသည့်အတိုင်း၊ သန့်ရှင်းကြည်လင်သော မိုးလင်းချိန်၌ သူသည် အိန္ဒြလောကကို ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ထို့နောက် အိန္ဒြနှင့်အတူ ဒေဝတားအားလုံး၊ ယက္ခ၊ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ ကိန္နရတို့ပါဝင်၍ စုဝေးလာကြ၏။

Verse 11

पृष्टाः किञ्चिदिहास्चार्यमपूर्वं कथ्यतामिति ॥ तत्र रुद्रसरस्तीरे यदेतन्मिथुनं शुभम् ॥

“ဤနေရာ၌ အံ့ဩဖွယ်ကောင်း၍ မကြုံဖူးသေးသော အကြောင်းတစ်ခု ပြောပါ” ဟု မေးမြန်းသော် “ရုဒ္ရ-ဆရස් ကန်ရေကမ်း၌ ဤမင်္ဂလာရှိသော စုံတွဲတစ်စုံ ရှိသည်” ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 12

स्थितं किन्नरयोस्तच्च वाक्यं चेदमुवाच ह ॥ दृष्टं तु महदाश्चर्यं पुष्यभद्रातटे शुभे ॥

ကင်နရ နှစ်ဦးအနီး၌ ရပ်နေပြီး သူသည် ဤစကားကို ဆို하였다—“ပုရှျယဘဒြာ မြစ်၏ မင်္ဂလာကမ်း၌ အလွန်ကြီးမားသော အံ့ဩဖွယ်တစ်ရပ်ကို တကယ်မြင်တွေ့ခဲ့သည်”။

Verse 13

यदेतत्सत्यतपसः समवोचत्ततः शुभे ॥ दृष्टं किञ्चिदिहास्चर्यं दृष्टिस्तु हिमवद्गिरौ ॥

ထို့နောက် မင်္ဂလာရှိသူရေ၊ သတ္တယတပစ် (Satya-tapas) က ဤသို့ ပြော하였다—“ဤနေရာ၌ အံ့ဩဖွယ်တစ်စုံတစ်ရာကို မြင်တွေ့ရသည်; ဤမြင်ကွင်းကို ဟိမဝတ် တောင်ပေါ်၌ (ရှာဖွေ) ရနိုင်သည်”။

Verse 14

पुष्यभद्रानदीतीरे महदाश्चर्यमुत्तमम् ॥ यदेतत्सत्यतपसः समवोचस्ततः शुभे ॥

ပုရှျယဘဒြာ မြစ်ကမ်း၌ အလွန်ကြီးမား၍ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အံ့ဩဖွယ်တစ်ရပ် ရှိသည်—မင်္ဂလာရှိသူရေ၊ ထိုသို့ပင် သတ္တယတပစ်က အမှန်တကယ် ကြေညာ하였다။

Verse 15

स्रवणं भस्मनश्चैव श्रुतं सर्वं शशंस ह ॥ तच्छुत्वा सहसा शक्रो विस्मितो विष्णुमब्रवीत् ॥

သူသည် ကြားသမျှအားလုံးကို ပြန်လည်ဖော်ပြ하였다—“စီးဆင်းမှု” အကြောင်းနှင့် ပြာအကြောင်းပါ။ ထိုသို့ကြားပြီးနောက် သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) သည် ချက်ချင်း အံ့ဩသွားကာ ဗိဿဏုအား ပြော하였다။

Verse 16

आगच्छ विष्णो गच्छामो हिमवत्पार्श्वमुत्तमम् ॥ तत्राश्चर्यमपूर्वं मे कथितं किन्नरेण ह ॥

လာပါ၊ အို ဗိဿဏု; ဟိမဝတ်တောင်၏ အထူးမြတ်သော ဘက်သို့ သွားကြစို့။ အဲဒီမှာ ကိန္နရတစ်ဦးက မကြုံဖူးသည့် အံ့ဩဖွယ်ကို ငါ့အား ပြောပြခဲ့သည်။

Verse 17

एवमुक्तस्ततो विष्णुर्वाराहं रूपमग्रहीत् ॥ मृगयुश्च तथैवेन्द्रो जग्मतुस्तमृषिं प्रति ॥

ဤသို့ ပြောဆိုခံရသဖြင့် ထိုအခါ ဗိဿဏုသည် ဝရာဟ ရုပ်ကို ခံယူ하였다။ ထို့ပြင် အိန္ဒြာလည်း—မုဆိုးနှင့်အတူ—ထို ရှင်ရသီထံသို့ သွားလေ၏။

Verse 18

विष्णुर्वाराहरूपेण ऋषिदृष्टिपथे स्थितः ॥ भूत्वा दृश्योऽप्यदृश्योऽभूत्पुनरेव च दृश्यते ॥

ဗိဿဏုသည် ဝရာဟ ရုပ်ဖြင့် ရှင်ရသီ၏ မြင်ကွင်းအတွင်း၌ ရပ်တည်하였다။ မြင်ရပြီးနောက် မမြင်ရသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ထပ်မံ၍ ပြန်လည် မြင်ရလာသည်။

Verse 19

भगवन्निह दृष्टस्ते वराहः पृथुलो महान् ॥ येन तं हन्मि भृत्यानां पोषणाय महामुने ॥

အရှင်ဘဂဝန်၊ ဤနေရာ၌ သင်မြင်တွေ့ခဲ့သော ဝရာဟသည် ကြီးမား၍ ထူထဲလှသည်။ အို မဟာမုနိ၊ ကျွန်ုပ်၏ မှီခိုသူတို့ကို ပြုစုရန် ထိုကောင်ကို မည်သို့သောနည်းဖြင့် သတ်နိုင်မည်ကို မိန့်ကြားပါ။

Verse 20

एवमुक्तो मुनिस्तेन चिन्तयामास तत्क्षणात् ॥ यदि तं दर्शयाम्यस्मै वराहं हन्यते तदा ॥

ဤသို့ ပြောဆိုခံရသဖြင့် မုနိသည် ခဏချင်း စဉ်းစားလေ၏—“ငါက သူ့အား ထိုဝရာဟကို ပြသလျှင် ထိုကောင်သည် သတ်ခံရမည်” ဟု။

Verse 21

नो चेत्कुटुम्बः क्षुधया सीदत्यस्य न संशयः ॥ जायापुत्रसमायुक्तो लुब्धकोऽयं क्षुधान्वितः ॥

မဟုတ်လျှင် သူ၏အိမ်ထောင်စုသည် ဆာလောင်မှုကြောင့် အမှန်တကယ်ပင် နွမ်းနယ်ဒုက္ခရောက်မည်—သံသယမရှိ။ ဤမုဆိုးသည် ဇနီးနှင့် သားများနှင့်အတူ ဆာလောင်မှုဒဏ်ခံနေရသည်။

Verse 22

नाध्यगच्छत बुद्धिश्च क्षणात्तस्य व्यजायत ॥

သူ၏ဉာဏ်သည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုသို့ မရောက်သေးပေ; သို့သော် ခဏချင်းအတွင်း သူ့အတွက် အမြင်သစ်တစ်ရပ် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 23

दृष्टं चक्षुर्निहितं जङ्गमेषु जिह्वा वक्तुं मृगयौ तद्विसृष्टम् ॥ द्रष्टुं चक्षुर्नास्ति जिह्वेह वक्तुं जिह्वायाः स्यात्तत्त्वतोऽस्तीह चक्षुः ॥

လှုပ်ရှားသတ္တဝါတို့တွင် မြင်ခြင်းသည် မျက်စိ၌ တည်ရှိသည်; လျှာသည် စကားပြောရန် ဖန်ဆင်းထားသဖြင့် ထိုတာဝန်သို့ ချထားသည်။ လျှာသည် မြင်နိုင်စွမ်းမရှိ၊ မျက်စိသည်လည်း ဤနေရာ၌ မပြောနိုင်; တရားသဘောအရ လျှာသည် လျှာပင်ဖြစ်၍ မျက်စိသည်လည်း မျက်စိပင်ဖြစ်သည်။

Verse 24

एवं श्रुत्वा द्वावपि तस्य तुष्टौ इन्द्राविष्णू दर्शयन्तौ स्वमूर्तिम् ॥ वाक्यं चेदमूचतुर्ब्रूहि नौ ते तुष्टौ धन्यं वरमेकं वदस्व ॥ तच्छ्रुत्वाऽसौ सत्यतपा उवाच ॥

ဤသို့ ကြားသိလျှင် အိန္ဒြာနှင့် ဗိဿနု—နှစ်ပါးလုံး—သူ့အပေါ် ကျေနပ်နှစ်သက်၍ မိမိတို့၏ သဗ္ဗရုပ်ကို ထင်ရှားပြသကြသည်။ ထို့နောက် မိန့်တော်မူသည်—“ပြောလော့; ငါတို့နှစ်ပါးလုံး သင်၌ ပျော်ရွှင်ကျေနပ်၏၊ ကံကောင်းသူရေ။ ဆုတောင်းတစ်ပါးတည်းကို ပြောလော့।” ထိုစကားကို ကြားသော် စတျတပာက ပြန်လည်ဆိုသည်။

Verse 25

न चातिरिक्तोऽस्ति वरः पृथिव्यां यद्दृष्टो मे पुरतो देवदेवाः ॥ बलं वरेणापि कृतार्थतासीत्तथापीदं ये सदा पर्वकाले ॥

မြေပြင်ပေါ်၌ ဤထက်ကြီးမားသော ဆုတောင်းမရှိ—ဒေဝတို့၏ ဒေဝတော်များကို ငါ့ရှေ့၌ တိုက်ရိုက်မြင်တွေ့ရခြင်းပင်။ ဆုတောင်းတစ်ပါးဖြင့်ပင် ငါ၏ရည်မှန်းချက် ပြည့်စုံပြီးပြီ; သို့သော် ငါသည် ထပ်မံတောင်းလျှောက်လိုသည်—အမြဲတမ်း သန့်ရှင်းသော အခမ်းအနားကာလများ၌ ကျင့်ကြံသူတို့အကြောင်း။

Verse 26

सशल्यश्च वराहोऽयं ममाश्रममुपागतः ॥ एवं गते तु किं कार्यमथासौ चिन्तयन् प्रभुः ॥

ဤဝရာဟာသည် ငါ၏အာရှရမ်သို့ ရောက်လာပြီး ဒဏ်ရာရနေသည်။ အခြေအနေဤသို့ဖြစ်လျှင် ဘာကိုလုပ်သင့်သနည်းဟု ထိုအရှင်မြတ်သည် စဉ်းစားတော်မူ၏။

Verse 27

विप्रा विप्राश्चार्चयन्तीह भक्त्या तेषां पापं नश्यतां मासमेकम् ॥ यत्सञ्चितं त्वेष एको वरोऽस्तु ह्यभीष्टो मे सांप्रतम् देहि मह्यम् ॥

ဤနေရာ၌ ဘြာဟ္မဏတို့ကို ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ကြပါစေ၊ တစ်လအတွင်း သူတို့၏ စုဆောင်းထားသော အပြစ်အားလုံး ပျက်စီးပါစေ။ ဤတစ်ပါးတည်းသော ဝရကို ငါရွေးချယ်၏—ယခု ငါလိုအင်သမျှကို မိန့်ကြားပေးတော်မူပါ။

Verse 28

अदर्शनं गतौ देवो सोऽपि तत्र व्यवस्थितः ॥ लब्ध्वा वरं सत्यतपा ब्रह्मभूतोऽभवद्धृदि ॥

ဒေဝတော်သည် မျက်စိမှ မမြင်ရအောင် ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ သူလည်း ထိုနေရာ၌ တည်ငြိမ်စွာ နေထိုင်လျက်ရှိ၏။ ဝရကို ရရှိပြီးနောက် စတျတပါ၏ နှလုံးသားအတွင်း၌ ဘြဟ္မနှင့်တူသော ဝိညာဉ်ရေး မြင့်မြတ်မှု ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 29

यावदास्ते शुभे देशे कृतकृत्यो महामुनिः ॥ तावत्तस्य गुरुस्तत्र त्वारुणिः समदृश्यत ॥

မဟာမုနိသည် မင်္ဂလာရှိသော နေရာ၌ တာဝန်များ ပြီးမြောက်ကာ နေထိုင်သမျှကာလပတ်လုံး သူ၏ ဆရာ တ္ဝာရုဏိသည်လည်း ထိုနေရာ၌ ပေါ်ထွန်းနေ၏။

Verse 30

पृथ्वीं प्रदक्षिणीकृत्य तीर्थहेतोर्विचक्षण ॥ तेन चासौ महाभक्त्या पूजितो मुनिपुङ्गवः ॥

တီရ္ထ (ဘုရားဖူးနေရာ) အကျိုးအတွက် မြေကြီးကို ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်ပြီးနောက် ထိုပညာရှိသည် မဟာဘက္တိဖြင့် မုနိပုင်္ဂဝ—အထွတ်အမြတ် ရှိသူ—ကို ပူဇော်ခဲ့၏။

Verse 31

पाद्याचमनगोदानेः कृतासनपरिग्रहः ॥ ज्ञात्वा स शिष्यं सिद्धं तु तपसा दग्धकिल्बिषम्

ခြေသုတ်ရေ (ပာဒျ) ပူဇော်ခြင်း၊ အာစမန (သန့်ရေစုပ်သောက်ပွဲ) ပြုခြင်းနှင့် ဂိုဒာန (နွားလှူ) ပြုခြင်းတို့ကို ပြီးစီးကာ အာသနကို လက်ခံထိုင်ပြီးနောက်၊ သူသည် တပဿာကြောင့် အပြစ်အနာအဆာများ မီးလောင်ပျောက်ကင်းသဖြင့် တပည့်သည် အမှန်တကယ် စိဒ္ဓိရရှိပြီးပြီဟု သိမြင်하였다။

Verse 32

इदानीमात्मना सार्द्धं मुक्तिकालो मतोऽस्ति ते ॥ उत्तिष्ठ गम्यतां पुत्र मया सार्द्धं परं पदम्

ယခုအခါ သင်၏အတွင်းစိတ်ပြည့်ဝသောအဆင်သင့်မှုနှင့်အတူ သင့်အတွက် မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) အချိန်ရောက်ပြီဟု သတ်မှတ်သည်။ ထပါ၊ သားရေ; ငါနှင့်အတူ အမြင့်ဆုံးသော ပရမပဒ (အထွတ်အထိပ်အခြေအနေ) သို့ သွားကြစို့။

Verse 33

यद्गत्वा न पुनर्जन्म भवतीति न संशयः ॥ एवमुक्त्वा तु तौ सिद्धावुभौ सत्यतपारुणी

အဲဒီနေရာသို့ ရောက်သွားလျှင် နောက်တဖန် မွေးဖွားခြင်း မရှိတော့သည်—သံသယမရှိ။ ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် သစ္စာနှင့် တပဿာကြောင့် တောက်ပနေသော စိဒ္ဓိရရှိသူ နှစ်ဦးလုံး ဆက်လက်ထွက်ခွာ하였다။

Verse 34

ध्यात्वा नारायणं देवं तद्देहे तौ लयं गतौ ॥ यश्चापि शृणुयात्पादं पर्वाध्यायं सविस्तरम्

နာရာယဏ ဒေဝကို ဓ్యာနပြု၍ သူတို့နှစ်ဦးသည် ထို (ဒေဝ) ကိုယ်တော်အတွင်းသို့ လယ (ပျော်ဝင်ခြင်း) ရောက်하였다။ ထို့ပြင် ဤအပိုင်း—ဤအဓ್ಯಾಯ-ခွဲကို—အသေးစိတ်ပြည့်စုံစွာ နားထောင်သူမည်သူမဆို…

Verse 35

उवाच विनयापन्नं प्राञ्जलिं पुरतः स्थितम् ॥ अरुणिरुवाच ॥ पुत्र सिद्धोऽसि तपसा ब्रह्मभूतोऽसि सुव्रत

သူသည် လက်အုပ်ချီ၍ မိမိရှေ့တွင် ရပ်နေသော နှိမ့်ချသူကို မိန့်ကြား하였다။ အရုဏီက ဆိုသည်– “သားရေ၊ သင်သည် တပဿာကြောင့် စိဒ္ဓိရရှိပြီးပြီ; သင်သည် ဗြဟ္မန်နှင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ဖြစ်သွားပြီ၊ ကောင်းမြတ်သော ဝ్రတရှိသူရေ!”

Verse 36

तस्मिन् भद्रवटे चैके मिथुनं किन्नरं स्थितम् ॥ रात्रौ सुप्तमृषेस्तस्य दृष्ट्वा तन्महदद्भुतम्

ထိုနေရာ ဘဒ္ဒရဝဋ၌ ကိန္နရ တစ်စုံ နေထိုင်လျက်ရှိ၏။ ညအခါ၌ ထိုရိရှိ အိပ်ပျော်နေသည်ကို မြင်၍ သူနှင့်ဆက်နွယ်သော အံ့ဩဖွယ်ကြီးကို တွေ့မြင်ကြ၏။

Verse 37

तावदिन्द्रो धनुष्पाणिस्तीक्ष्णसायकधृग्वने ॥ आगत्य सत्यतपतमृषिमेनमुवाच ह

ထိုအချိန်တွင် အင်ဒြာသည် လက်၌ လေးကိုင်၍ ထက်မြက်သော မြားများကို ဆောင်ကာ တောထဲသို့ ရောက်လာပြီး စတျယတပါ ရိရှိအား မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 38

मुक्तिं चाहं व्रजामीति द्वितीयोऽस्तु वरो मम ॥ तथे त्युक्त्वा तु तौ देवौ दत्त्वा तस्य वरं शुभम्

“ငါလည်း မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) သို့ သွားရမည်”—ဤသည်ကို ငါ၏ ဒုတိယ အပေးအမြတ် ဖြစ်ပါစေ။ “တထာස්တု” ဟုဆိုကာ ထိုဒေဝနှစ်ပါးသည် သူ့အား မင်္ဂလာရှိသော အပေးအမြတ်ကို ပေးအပ်ကြ၏။