Adhyaya 89: The Hierarchy of the Trimūrti and the Manifestation of the Goddess Trikalā

Verse 1

एतेषां कतमो देवः परः को वा अथवा अपरः । एतद्देव ममाचक्ष्व परं कौतूहलं विभो ॥ ८९.२ ॥

ဤတို့အနက် ဘုရားတစ်ပါးသည် အမြင့်ဆုံးဖြစ်သနည်း၊ အခြားတစ်ပါးသည် ဒုတိယ သို့မဟုတ် အနိမ့်ဖြစ်သနည်း။ အို ဒေဝ၊ အင်အားကြီးရှင်ရေ၊ ငါ့၏ အလွန်နက်ရှိုင်းသော စိတ်ကူးယဉ်မှုကို ရှင်းပြပါ။

Verse 2

तस्याश्चर्याण्यनेकानि विविधानि वरानने । श्रृणु सर्वाणि चार्वङ्गि कथ्यमानं मयाऽनघे ॥ ८९.४ ॥

အို မျက်နှာလှသူမ၊ သူမနှင့်ပတ်သက်သော အံ့ဩဖွယ်ရာများသည် များစွာနှင့် မျိုးစုံရှိ၏။ အို ကိုယ်အင်္ဂါလှပသူမ၊ အပြစ်ကင်းသူမ၊ ငါ ပြောပြမည့်အရာအားလုံးကို နားထောင်လော့။

Verse 3

धरन्युवाच । परमात्मा शिवः पुण्य इति केचिद् भवं विदुः । अपरे हरिमीशानमिति केचिच्चतुर्मुखम्

မြေမိခင်က ပြောသည်– “အချို့က ဘဝ (ရှီဝ) ကို ပရမာတ္မန်၊ သန့်ရှင်းသော တရားသဘောဟု သိကြသည်။ အချို့က ဟရီကို ဣရှာန ဟု ဆိုကြသည်။ အချို့ကလည်း မျက်နှာလေးပါး (ဗြဟ္မာ) ကိုပင် သတ်မှတ်ကြသည်။”

Verse 4

केचिल्लोष्ठांस्तु सङ्गृह्य युयुधुर्गणनायकाः । अपरे मल्लयुद्धेन युयुधुर्बलदर्पिताः । एवं गणसहस्रेण वृतो देवो महेश्वरः ॥

ဂဏာတို့၏ခေါင်းဆောင်အချို့သည် မြေတုံးများကို စုကာ တိုက်ခိုက်ကြပြီး၊ အခြားအချို့သည် ကိုယ်ခွန်အားကို မာန်တက်၍ လက်ဝှေ့/လက်ပန်းတင်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ကြသည်။ ထိုသို့ ဂဏာတစ်ထောင်က ဝိုင်းရံထားသဖြင့် မဟေရှဝရ ဘုရားသည် ရပ်တည်နေတော်မူ၏။

Verse 5

यावदास्ते स्वयं देव्याः क्रीडन् देववरः स्वयम् । तावद् ब्रह्मा स्वयं देवैरुपायात् सह सत्वरः ॥

ဒေဝရှ్రေဋ္ဌသည် မိမိကိုယ်တိုင် ဒေဝီနှင့် ကစားကာ ထိုနေရာ၌ပင် ရှိနေစဉ်၊ ထိုအချိန်တွင်ပင် ဘြဟ္မာသည် ဒေဝများနှင့်အတူ အလျင်အမြန် ရောက်လာ하였다။

Verse 6

तमागतं अथो दृष्ट्वा पूजयित्वा विधानतः । उवाच परमो देवो रुद्रो ब्रह्माणमव्ययम् ॥

သူရောက်လာသည်ကို မြင်၍ ထုံးတမ်းအတိုင်း ပူဇော်ဂုဏ်ပြုကာ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ရုဒ္ဒရသည် မပျက်မယွင်းသော ဘြဟ္မာအား မိန့်ကြား하였다။

Verse 7

किमागमनकृत्यं ते ब्रह्मन् ब्रूहि ममाचिरम् । किं च देवास्त्वरायुक्ता आगता मम सन्निधौ ॥

“ဟေ ဘြဟ္မန်၊ သင်လာရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းသည် အဘယ်နည်း၊ ချက်ချင်း ငါ့အား ပြောပါ။ ထို့ပြင် ဒေဝများသည် အဘယ်ကြောင့် အလျင်အမြန် ငါ့ရှေ့သို့ ရောက်လာကြသနည်း”

Verse 8

ब्रह्मोवाच । अस्त्यन्धको महादैत्यस्तेन सर्वे दिवौकसः । अर्दिता मत्समीपं तु बुद्ध्वा मां शरणैषिणः ॥

ဘြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်– “အန္ဓကဟူသော မဟာအဆုရတစ်ပါး ရှိ၏။ သူကြောင့် ကောင်းကင်နေ ဒေဝတို့ အားလုံး ပင်ပန်းနှိပ်စက်ခံရသည်။ ထိုအကြောင်းကို သိ၍ သူတို့သည် ငါ့အနီးသို့ လာကာ ငါ့ကို အားကိုးရာအဖြစ် ရှာဖွေကြသည်”။

Verse 9

ततश्चैते मया सर्वे प्रोक्ता देवा भवं प्रति । गच्छाम इति देवेश ततस्त्वेते समागताः ॥

ထို့ကြောင့် ငါသည် ဤဒေဝတို့အားလုံးကို ‘ဘဝ (ရှီဝ) ထံသို့ သွားကြစို့’ ဟု ပြော하였다။ အို ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် သူတို့သည် ဤနေရာ၌ စုဝေးလာကြသည်။

Verse 10

एवमुक्त्वा स्वयं ब्रह्मा वीक्षां चक्रे पिनाकिनम् । नारायणं च मनसा सस्मार परमेश्वरम् । ततो नारायणो देवो द्वाभ्यां मध्ये व्यवस्थितः ॥

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ဘြဟ္မာသည် ပိနာကကိုင်ဆောင်သူ (ရှီဝ) ထံသို့ မျက်နှာမူကြည့်ရှုကာ စိတ်ထဲတွင် အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင် နာရာယဏကို သတိရစွာ စမရ하였다။ ထို့နောက် နာရာယဏဒေဝသည် နှစ်ပါးအကြား၌ ရပ်တည်လာ하였다။

Verse 11

ततस्त्वेकीगतास्ते तु ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । परस्परं सूक्ष्मदृष्ट्या वीक्षां चक्रुर्मुदायुताः ॥

ထို့နောက် ဘြဟ္မာ၊ ဗိဿဏုနှင့် မဟေရှဝရတို့သည် စိတ်တစ်စည်းတည်း ဖြစ်လာကြ၍ ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မြင်ကွင်းဖြင့် အပြန်အလှန် ကြည့်ရှုကြသည်။

Verse 12

ततस्तेषां त्रिधा दृष्टिर्भूत्वैका समजायता । तस्यां दृष्ट्यां समुत्पन्ना कुमारी दिव्यरूपिणी ॥

ထို့နောက် သူတို့၏ သုံးမျိုးသော မြင်ကွင်းသည် တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွား하였다။ ထိုပေါင်းစည်းသော မျက်မြင်မှ တိဗ္ဗရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော ကုမာရီတစ်ပါး ပေါ်ထွန်းလာ하였다။

Verse 13

नीलोत्पलदलश्यामा नीलकुञ्चितमूर्द्धजा । सुनासा सुललाटान्ता सुवक्त्रा सुप्रतिष्ठिता ॥

သူမသည် အပြာရောင် ကြာပန်းရွက်ကဲ့သို့ မှောင်ညို၍ အမည်းရောင် လိမ်ကောက်ဆံပင်ရှိသည်။ နှာတံသေသပ် လည်ပင်းမဟုတ်ဘဲ နဖူးလှပ၍ မျက်နှာရုပ်ရည်ချောမောကာ အနေအထားလည်း တည်ငြိမ်သိက္ခာရှိသည်။

Verse 14

अथ तां दृष्ट्वा कन्यां तु ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । ऊचुः का असि शुभे ब्रूहि किं वा कार्यं विपश्चितम् ॥

ထိုအခါ ထိုကညာကို မြင်လျှင် ဗြဟ္မာ၊ ဗိဿနုနှင့် မဟေရှဝရတို့က “အို မင်္ဂလာရှိသောသူမ၊ သင်သည် မည်သူနည်း။ ဤနေရာသို့ ဉာဏ်ပညာဖြင့် ချိန်ဆထားသော ရည်ရွယ်ချက်အဘယ်ကြောင့် လာသနည်း” ဟု မေးကြ၏။

Verse 15

त्रिवर्णा च कुमारी सा कृष्णशुक्ला च पीतिका । उवाच भवतां दृष्टेर्योगाज्जाता अस्मि सत्तमाः । किं मां न वेत्थ सुष्रोणीं स्वशक्तिं परमेश्वरीम् ॥

ထိုကညာသည် အရောင်သုံးမျိုး—အမည်း၊ အဖြူနှင့် အဝါရောင်မဲမဲ—ဖြစ်၏။ ထိုမိန်းကလေးက “အို အကောင်းဆုံးသောသူတို့၊ သင်တို့၏ မြင်ကွင်းမှ ယောဂအင်အားကြောင့် ငါ ပေါ်ထွန်းလာသည်။ သင်တို့ မသိကြသလော—ခါးတင်လှသော ငါသည် သင်တို့၏ ကိုယ်ပိုင် အမြင့်ဆုံး သက္တိ၊ ပရမေရှဝရီ ဖြစ်၏” ဟု ဆို၏။

Verse 16

ततो ब्रह्मादयस्ते च तस्या अस्तुष्टा वरं ददुः । नाम्ना असि त्रिकला देवी पाहि विश्वं च सर्वदा ॥

ထို့နောက် ဗြဟ္မာတို့ အစရှိသော နတ်တို့သည် သူမအား ကျေနပ်၍ အပေးအယူတော်မူကြသည်– “အို ဒေဝီ၊ သင်၏ နာမသည် တြိကလာ ဖြစ်၏။ အမြဲတမ်း ကမ္ဘာလောကကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပါ” ဟု။

Verse 17

अपराण्यपि नामानि भविष्यन्ति तवानघे । गुणोत्थानि महाभागे सर्वसिद्धिकराणि च ॥

ထို့ပြင် အို အပြစ်ကင်းသောသူမ၊ သင်၌ အခြားနာမများလည်း ရှိလာမည်။ အို မဟာကံကောင်းသူမ၊ ထိုနာမများသည် သင်၏ ဂုဏ်သတ္တိများမှ ပေါ်ထွန်းလာပြီး စိဒ္ဓိအားလုံးကို ဖြစ်စေမည်။

Verse 18

अन्यच्च कारणं देवि त्रिवर्णा असि वरानने । मूर्तित्रयं त्रिभिर्वर्णैः कुरु देवि स्वकं द्रुतम् ॥

ထို့ပြင် အို ဒေဝီ၊ မျက်နှာလှသောသူမ၊ အခြားအကြောင်းတစ်ခုလည်း ရှိသည်။ သင်သည် အရောင်သုံးမျိုးရှိသောကြောင့် အို ဒေဝီ၊ ထိုအရောင်သုံးမျိုးဖြင့် သင်၏ သုံးပါးသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို လျင်မြန်စွာ ဖန်တီးပါ။

Verse 19

एवमुक्ता तदा देवैरकरोत् त्रिविधां तनुम् । सितां रक्तां तथा कृष्णां त्रिमूर्तित्वं जगाम ह ॥

ဒေဝတော်တို့က ထိုသို့ မိန့်ကြားသဖြင့်၊ ထိုနောက် နាងသည် ကိုယ်ခန္ဓာကို သုံးမျိုးခွဲဖန်ဆင်း၍—အဖြူ၊ အနီ၊ အနက်—တရိမူရတိ (သုံးရုပ်) အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိ하였다။

Verse 20

या सा ब्राह्मी शुभा मूर्त्तिस्तया सृजति वै प्रजाः । सौम्यरूपेण सुष्रोणी ब्रह्मसृष्ट्या विधानतः ॥

အမင်္ဂလာကင်း၍ ကောင်းမြတ်သော ဘြာဟ္မီရုပ်ဖြင့် နាងသည် သတ္တဝါတို့ကို အမှန်တကယ် ဖန်ဆင်းသည်။ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့်၊ ခါးသွယ်လှပသော ဒေဝီသည် ဘြဟ္မာ၏ အမိန့်တော်အတိုင်း ဖန်ဆင်းမှုကို ဆောင်ရွက်သည်။

Verse 21

या सा रक्तेन वर्णेन सुरूपा तनुमध्यमा । शङ्खचक्रधरा देवी वैष्णवी सा कला स्मृता । सा पाति सकलं विश्वं विष्णुमायेति कीर्त्यते ॥

အနီရောင်ဖြင့် လှပ၍ ခါးသွယ်သော ဒေဝီသည် သင်္ခနှင့် စက္ကရကို ကိုင်ဆောင်ထား၏—ထိုနាងကို ဝိုင်ရှ္ဏဝီ ကလာ (အပိုင်း) ဟု မှတ်ယူကြသည်။ နាងသည် စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းပြီး ‘ဗိဿဏု၏ မာယာ’ ဟု ချီးကျူးခေါ်ဆိုကြသည်။

Verse 22

या सा कृष्णेन वर्णेन रौद्री मूर्त्तिस्त्रिशूलिनी । दंष्ट्राकरालिनी देवी सा संहरति वै जगत् ॥

အနက်ရောင်ဖြင့် ရောဒြီရုပ်၊ တြိရှူလကို ကိုင်ဆောင်သော၊ ကြောက်မက်ဖွယ် အစွယ်ရှိသည့် ဒေဝီသည် လောကကို အမှန်တကယ် ပြန်လည်သိမ်းယူ၍ လျော့ပါးပျက်စီးစေသည်။

Verse 23

श्रीवराह उवाच । परो नारायणो देवस्तस्माज्जातश्चतुर्मुखः । तस्माद् रुद्रोऽभवद् देवि स च सर्वज्ञतां गतः ॥

သီရိဝရာဟာ မိန့်တော်မူသည်– “အမြင့်မြတ်ဆုံး ဒေဝတော်မှာ နာရာယဏ ဖြစ်၏။ ထိုအရှင်မှ မျက်နှာလေးပါးရှိသော (ဘြဟ္မာ) ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထိုအရှင်မှပင်၊ အို ဒေဝီ၊ ရုဒြ ပေါ်ထွန်းလာပြီး အလုံးစုံသိ (သဗ္ဗည) အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိ하였다။”

Verse 24

या सृष्टिर्ब्रह्मणो देवी श्वेतवर्णा विभावरी । सा कुमारी महाभागा विपुलाब्जदलेक्षणा । सद्यो ब्रह्माणमामन्त्र्य तत्रैवान्तरधीयत ॥

ထိုဒေဝီ—ဗြဟ္မာမှ ပေါ်ပေါက်သော စೃṣṭi—အဖြူရောင်တောက်ပ၍ ရောင်ခြည်ပြည့်ဝ၊ မဟာကံကောင်းသော ကုမာရီ၊ ကြာပန်းရွက်ကျယ်သကဲ့သို့ မျက်လုံးရှိသူမသည် ချက်ချင်း ဗြဟ္မာကို ခေါ်ဆိုမိန့်ကြားပြီး ထိုနေရာတင်ပင် မျက်မြင်မှ ပျောက်ကွယ်သွား하였다။

Verse 25

साऽन्तर्हिता ययौ देवी वरदा श्वेतपर्वतम् । तपस्तप्तुं महत्तीव्रं सर्वगत्वमभीप्सती ॥

အန္တရ္ဟိတ ဖြစ်သွားပြီးနောက်၊ ဆုတောင်းပေးတတ်သော ဒေဝီသည် Śvetaparvata သို့ သွားကာ မဟာကြီး၍ ပြင်းထန်သော တပသ်ကို ကျင့်ရန်၊ sarvagatva (နေရာတိုင်းရောက်နိုင်မှု/လွတ်လပ်စွာ ရွေ့လျားနိုင်မှု) ကို လိုလားခဲ့သည်။

Verse 26

या वैष्णवी कुमारी तु साप्यनुज्ञाय केशवम् । मन्दराद्रिं ययौ तप्तुं तपः परमदुष्चरम् ॥

ထို့နောက် Vaiṣṇavī ဖြစ်သော ကုမာရီသည် Keśava ၏ ခွင့်ပြုချက်ကို ရယူပြီး Mandarādri သို့ သွားကာ အလွန်အမင်း ခက်ခဲသော အမြင့်ဆုံး တပသ်ကို ကျင့်ခဲ့သည်။

Verse 27

या सा कृष्णा विशालाक्षी रौद्री दंष्ट्राकरालिनी । सा नीलपर्वतवरं तपश्चर्तुं ययौ शुभा ॥

အမဲရောင်ဖြစ်၍ မျက်လုံးကျယ်၊ Raudrī အဖြစ် ကြမ်းတမ်းကာ ထွက်ပေါ်နေသော သွားစွယ်များကြောင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသူမ—သို့သော် မင်္ဂလာရှိသော ဒေဝီ—သည် တပသ်ကျင့်ရန် အထူးကောင်းမြတ်သော Nīlaparvata သို့ သွား하였다။

Verse 28

अथ कालेन महता प्रजाः स्रष्टुं प्रजापतिः । आरब्धवान् तदा तस्य ववृधे सृजतो बलम् ॥

ထို့နောက် အချိန်အတော်ကြာလွန်ပြီးနောက် Prajāpati သည် သတ္တဝါများကို ဖန်ဆင်းရန် စတင်하였다။ ထိုအချိန်တွင် ဖန်ဆင်းနေစဉ် သူ၏ အင်အားသည် တဖြည်းဖြည်း တိုးပွားလာ하였다။

Verse 29

यदा न ववृधे तस्य ब्रह्मणो मानसि प्रजा । तदा दध्यौ किमेतन्मे न तथा वर्ध्धते प्रजा ॥

ဗြဟ္မာ၏ မနောဇပုတျသမီး/သားသမီးတို့ မတိုးပွားသဖြင့်၊ ထိုအခါ ဗြဟ္မာသည် စိတ်တွင် စဉ်းစားတော်မူ၍ “ငါ့အမှု၌ အဘယ်ကြောင့် သားသမီးတို့သည် သင့်တော်သကဲ့သို့ မတိုးပွားသနည်း” ဟု တွေးတော်မူ၏။

Verse 30

ततो ब्रह्मा हृदा दध्यौ योगाभ्यासेन सुव्रते । चिन्तयन् बुबुधे देवस्तां कन्यां श्वेतपर्वते । तपश्चरन्तीं सुमहत् तपसा दग्धकिल्बिषाम् ॥

ထို့နောက် ဗြဟ္မာသည် (သီလဝတီဟုခေါ်လောက်သော) ယောဂကျင့်စဉ်ဖြင့် ဟృဒယ၌ သမาธိပြုတော်မူ၏။ စဉ်းစားတော်မူစဉ်၊ သွေးဖြူတောင် (Śvetaparvata) ပေါ်၌ မဟာတပဿာကို ကျင့်နေသော ကညာကို သိမြင်တော်မူပြီး၊ တပဿာကြောင့် အညစ်အကြေးတို့ မီးလောင်ပျောက်ကင်းနေ၏။

Verse 31

ततो ब्रह्मा ययौ तत्र यत्र सा कमलेक्षणा । तपश्चरति तां दृष्ट्वा वाक्यमेतदुवाच ह ॥

ထို့နောက် ဗြဟ္မာသည် ကြာမျက်လုံးရှိသော ကညာမိန်းကလေး တပဿာကျင့်နေသည့် နေရာသို့ သွားတော်မူ၏။ သူမကို မြင်တော်မူပြီးနောက် ဤစကားကို မိန့်တော်မူ၏။

Verse 32

ब्रह्मोवाच । किं तपः क्रियते भद्रे कार्यमावेक्ष्य शोभते । तुष्टोऽस्मि ते विशालाक्षि वरं किं ते ददाम्यहम् ॥

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်– “အို မင်္ဂလာရှိသူမ၊ ဤတပဿာကို မည်သည့်ရည်ရွယ်ချက်အတွက် ကျင့်သနည်း။ ရည်မှန်းချက်ကို ကြည့်လျှင် ဤအလုပ်သည် သင့်တော်လှ၏။ အို မျက်လုံးကျယ်သူမ၊ ငါသည် သင်ကို ကျေနပ်ပြီ—ငါက သင်အား မည်သည့်ဗရ (ဆုတောင်း) ကို ပေးရမည်နည်း။”

Verse 33

सृष्टिरुवाच । भगवन्नेकदेशस्था नोत्सहे स्थातुमञ्जसा । अतोऽर्थं त्वां वरं याचे सर्वगत्वमभीप्सती ॥

စೃṣṭi က ပြောသည်– “အို ဘဂဝန်၊ တစ်နေရာတည်း၌ ကန့်သတ်နေ၍ ငါသည် လွယ်ကူစွာ မနေနိုင်ပါ။ ထို့ကြောင့် ငါသည် သင်ထံမှ ဗရတစ်ပါးကို တောင်းလျှောက်ပါ၏—‘sarvagatatva’ ဟူသော နေရာအနှံ့ သွားလာနိုင်သော စွမ်းရည် (အနှံ့ရှိနိုင်ခြင်း) ကို လိုလားပါသည်။”

Verse 34

एवमुक्ता तदा तेन सृष्टिः सा कमलेक्षणा । तस्य ह्यङ्के लयं प्राप्ता सा देवी पद्मलोचना । तस्मादारभ्य कालात् तु ब्राह्मी सृष्टिर्व्यवर्धत ॥

ထိုသို့ သူက မိန့်တော်မူသဖြင့် ကြာမျက်စိရှိသော ဖန်ဆင်းမှုသည် သူ၏ ပေါင်ပေါ်၌ ပရလယ (လယ်) သို့ ဝင်ရောက်၍ လျောကွယ်သွား၏။ ထိုကြာမျက်စိရှိသော ဒေဝီပင် ဖြစ်သည်။ ထိုကာလမှစ၍ ဘြဟ္မာမှ ပေါက်ဖွားသော ဖန်ဆင်းမှုသည် တိုးပွား၍ ကျယ်ပြန့်လာ၏။

Verse 35

ब्रह्मणो मानसाः सप्त तेषामन्ये तपोधनाः । तेषामन्ये ततस्त्वन्ये चतुर्द्धा भूतसंग्रहः । सस्थानुजङ्गमानां च सृष्टिः सर्वत्र संस्थिता ॥

ဘြဟ္မာထံမှ စိတ်မွေးသား ခုနစ်ပါး ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထိုသူတို့အနက် တပဓန (တပအားကြီး) ရှိသူများလည်း ရှိ၏။ ထိုသူတို့မှတစ်ဆင့်၊ ထို့နောက် အခြားသူများမှတစ်ဆင့် သတ္တဝါစုစည်းမှုသည် လေးမျိုးခွဲ ဖြစ်လာ၏။ ထို့ပြင် တည်ငြိမ်သောနှင့် လှုပ်ရှားသော အသက်ရှိအရာတို့၏ ဖန်ဆင်းမှုသည် နေရာအနှံ့ တည်ထောင်လျက် ရှိလာ၏။

Verse 36

यत्किञ्चिद् वाङ्मयं लोके जगत्स्थावरजङ्गमम् । तत्सर्वं स्थापितं सृष्ट्या भूतं भव्यं च सर्वदा ॥

လောက၌ ဝါဏ္မယ (စကား-ရုပ်) အဖြစ် ရှိသမျှ—တည်ငြိမ်သောနှင့် လှုပ်ရှားသော စကြဝဠာတစ်ခုလုံး—ထိုအားလုံးကို ဖန်ဆင်းမှုက တည်ထောင်ထားသည်။ ဖြစ်ပြီးသောအရာနှင့် ဖြစ်လာမည့်အရာတို့ကိုလည်း ကာလအားလုံးတွင် အမြဲတမ်းပင်။

Verse 37

कैलासशिखरे रम्ये नानाधातुविचित्रिते । वसत्यनुदिनं देवः शूलपाणिस्त्रिलोचनः ॥

ကဲလာသ တောင်ထိပ်အလှပေါ်၌ သတ္တုမျိုးစုံဖြင့် အလှဆင်ကာ ရောင်စုံတောက်ပနေရာတွင် သုံးမျက်စိရှိ၍ သုံးချွန်လှံ (သူလ) ကိုင်ဆောင်သော ဒေဝတော်သည် နေ့စဉ် နေထိုင်တော်မူ၏။

Verse 38

सैकस्मिन् दिवसे देवः सर्वभूतनमस्कृतः । गणैः परिवृतो गौर्या महानासीৎ पिनाकधृक् ॥

တစ်နေ့တွင် သတ္တဝါအားလုံးက နမස්ကာရပြုသော ဒေဝတော်သည် မဟာဂုဏ်တော်ဖြင့် တည်ရှိတော်မူ၍ ဂဏများနှင့် ဂေါရီတို့က ဝန်းရံလျက်၊ ပိနာက (မြားတံ) ကိုင်ဆောင်သူအဖြစ် ထင်ရှားတော်မူ၏။

Verse 39

तत्र सिंहमुखाः केचिद् गणाः नर्दन्ति सिंहवत् । अपरे हस्तिवक्त्राश्च हयवक्त्रास्तथापरे ॥

ထိုနေရာ၌ စင်္ဟမုခရှိသော ဂဏအချို့သည် စင်္ဟကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်ကြ၏။ အချို့မှာ ဆင်မုခ၊ အချို့မှာ မြင်းမုခ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 40

अपरे शिंशुमारास्या अपरे सूकराननाः । अपरेऽश्वामुखा रौद्रा खरास्याजाननास्तथा । छागमत्स्याननाः क्रूरा ह्यनन्ताः शस्त्रपाणयः ॥

အချို့မှာ ရေဒေါင်ဖင် (śiṃśumāra) မုခ၊ အချို့မှာ ဝက်မုခ ဖြစ်ကြ၏။ အချို့မှာ ရောဒြာသဘောရှိသော မြင်းမုခ၊ ထို့အတူ မြည်းမုခနှင့် ဆိတ်မုခလည်း ရှိ၏။ တချို့မှာ ငါးမုခဖြစ်၍ ရက်စက်သဏ္ဌာန်—အရေအတွက်မကုန်—လက်တွင် လက်နက်ကိုင်ဆောင်ထားကြ၏။

Verse 41

केचिद् गायन्ति नृत्यन्ति धावन्ति स्फोटयन्ति च । हसन्ति किलकिलायन्ति गर्जन्ति च महाबलाः ॥

အချို့သည် သီချင်းဆို၍ ကခုန်ကြ၏။ ပြေးလွှား၍ လက်ခုပ်တီး သို့မဟုတ် ချောက်ချားသံများ ထုတ်ကြ၏။ ထိုမဟာဗလရှိသူတို့သည် ရယ်မော၊ ကိလကိလာသံဖြင့် အော်ဟစ်၍ ဟိန်းဟောက်ကြ၏။