Adhyaya 70: Nārāyaṇa as the Sacrificial Principle, Analysis of the Three Guṇas, and the Account of Delusion-Doctrines

Verse 1

भद्राश्व उवाच । भगवन् किं कृतं लोकं त्वया तमनुपश्यता । व्रतं तपो वा धर्मो वा प्राप्त्यर्थं तस्य वै मुने ॥ ७०.१ ॥

ဘဒြာရှွဝါက— «အရှင်ဘုရား၊ ထိုလောကကို စောင့်ကြည့်နေစဉ် သင်သည် ဘာကို ဆောင်ရွက်ခဲ့သနည်း။ ထိုရည်မှန်းချက်ကို ရရှိရန်အတွက် ဝရတ (သစ္စာကတိ), တပ (အာစီတပ), သို့မဟုတ် ဓမ္မတရားတစ်ရပ်ကို မုနိအရှင်၊ ပြုလုပ်ခဲ့သလား»

Verse 2

अनाराध्य हरिं भक्त्या को लोकान् कामयेद् बुधः । आराधिते हरौ लोकाः सर्वे करतलेऽभवन् ॥ ७०.२ ॥

ဟရီကို ဘက္တိဖြင့် မပူဇော်ဘဲ ပညာရှိမည်သူက အခြားလောကများကို လိုလားမည်နည်း။ ဟရီကို ပူဇော်လျှင် လောကအားလုံးသည် လက်ဖဝါးပေါ်ရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။

Verse 3

एवं सञ्चिन्त्य राजेन्द्र मया विष्णुः सनातनः । आराधितो वर्षशतं क्रतुभिर्भूरिदक्षिणैः ॥ ७०.३ ॥

ထို့ကြောင့် အို မင်းတို့အထွဋ်အမြတ်၊ ဤသို့ စဉ်းစားပြီးနောက် ငါသည် အနန္တတရားရှိသော ဗိဿနုကို နှစ်တစ်ရာတိုင်တိုင်၊ ဒက္ခိဏာ (ပူဇော်လက်ဆောင်) များစွာပါသော ယဇ္ဉကရတုများဖြင့် ပူဇော်ခဲ့သည်။

Verse 4

ततः कदाचिद् बहुना कालेन नृपनन्दन । यजतो मम देवेशं यज्ञमूर्तिं जनार्दनम् । आहूता आगता देवाः सममेव सवासवाः ॥ ७०.४ ॥

ထို့နောက် အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်၊ အို မင်းသား၊ ငါသည် ယဇ္ဉရုပ်သဏ္ဌာန်တော်ဖြစ်သော ဇနာရ္ဒန—ဒေဝတို့၏ အရှင်—ကို ပူဇော်နေစဉ်၊ ဖိတ်ခေါ်ထားသော ဒေဝများသည် အင်ဒြာနှင့်အတူ တပြိုင်နက်တည်း ရောက်လာကြသည်။

Verse 5

स्वे स्वे स्थाने स्थिताः आसन् यावद् देवाः सवासवाः । तावत् तत्रैव भगवान् आगतो वृषभध्वजः ॥ ७०.५ ॥

ဒေဝများသည် အင်ဒြာနှင့်အတူ မိမိမိမိ နေရာများတွင် တည်နေသရွေ့၊ ထိုအချိန်တည်းက ထိုနေရာတည်းတွင်ပင်၊ နွားအမှတ်တံဆိပ်ကို ကိုင်ဆောင်သော ဘဂဝန် (ဝೃಷဘဓွဇ) သည် ရောက်လာ하였다။

Verse 6

महादेवो विरूपाक्षस्त्र्यम्बको नीललोहितः । सोऽपि रौद्रे स्थितः स्थाने बभूव परमेश्वरः ॥ ७०.६ ॥

မဟာဒေဝ—ဗိရူပါက္ခ၊ တြယမ္ဗက၊ နီလလောဟိတ—တို့သည် ရုဒြရূপ၌ တည်နေ၍ ထိုအနေအထား၌ပင် အမြင့်ဆုံး အရှင်တော်အဖြစ် ထင်ရှားလာ၏။

Verse 7

तान् सर्वानागतान् दृष्ट्वा देवानृषिमहोरगान् । सनत्कुमारो भगवाञाजगामाब्जसम्भवः ॥ ७०.७ ॥

ရောက်လာကြသော အားလုံး—ဒေဝများ၊ ရှင်ရသီများနှင့် မဟာနာဂများ—ကို မြင်ပြီးနောက်၊ ပန်းကြာမှ ပေါ်ဖွားသော အရှင် စနတ်ကုမာရ သည် ကြွလာ၏။

Verse 8

त्रसरेणुप्रमाणेन विमानॆ सूर्यसन्निभे । अवस्थितो महायोगी भूतभव्यभविष्यवित् ॥ ७०.८ ॥

နေကဲ့သို့ တောက်ပသော ဗိမာန်တော်၌၊ တြာဆရေဏု အတိုင်းအတာကဲ့သို့ အလွန်သိမ်မွေ့သော ပမာဏဖြင့်၊ မဟာယောဂီသည် တည်နေ၏—အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ အနာဂတ်ကို သိမြင်သူ။

Verse 9

आगम्य शिरसा रुद्रं स ववन्दे महामुनिः । मया प्रणमितस्तस्थौ समीपे शूलपाणिनः ॥ ७०.९ ॥

ရုဒြထံ ချဉ်းကပ်၍ ထိုမဟာမုနိသည် ခေါင်းချ၍ ဦးညွှတ်ဝတ်ပြု၏။ ကျွန်ုပ်ကလည်း ဦးချပြီးနောက်၊ သူသည် သုံးချွန်လှံကိုင်ရှင် (ရှီဝ) ၏ အနီး၌ ရပ်တည်နေ၏။

Verse 10

तानहं संस्थितान् देवान् नारदादीनृषींस्तथा । सनत्कुमाररुद्रौ च दृष्ट्वा मे मनसि स्थितम् ॥ ७०.१० ॥

ထိုနေရာ၌ ရပ်တည်နေသော ဒေဝများနှင့် နာရဒမှ စ၍ ရှင်ရသီများ၊ ထို့ပြင် စနတ်ကုမာရနှင့် ရုဒြတို့ကို မြင်သောအခါ၊ ကျွန်ုပ်၏ စိတ်၌ တည်ရှိနေသည့် အရာသည် ရှင်းလင်း၍ တည်ငြိမ်လာ၏။

Verse 11

क एषां भवते याज्यो वरिष्ठश्च नृपोत्तम । केन तुष्टेन तुष्टाः स्युः सर्व एते सरुद्रकाः ॥ ७०.११ ॥

အို မင်းမြတ်ကြီး၊ ဤတို့အနက် မည်သူသည် အထွတ်အထိပ်ဖြစ်၍ သင်က ပူဇော်သင့်သနည်း။ မည်သူကို ကျေနပ်စေသော် ဤအားလုံးသည် ရုဒ္ဒရတို့နှင့်တကွ ကျေနပ်လာမည်နည်း။

Verse 12

एवं कृत्वा स्थिते राजन् रुद्रः पृष्टो मया । अनघ । एवमर्थं क इज्योऽत्र युष्माकं सुरसत्तमाः ॥ ७०.१२ ॥

အို မင်းကြီး၊ ဤသို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက် အခြေအနေက ထိုသို့တည်နေစဉ်၊ အပြစ်ကင်းသူရေ၊ ငါသည် ရုဒ္ဒရကို မေးမြန်းခဲ့သည်– “ဤအခြေအနေတွင် သင်တို့အနက်၊ အို နတ်တို့အထွတ်အထိပ်၊ ဤနေရာ၌ မည်သူကို ပူဇော်ရမည်နည်း” ဟု။

Verse 13

एवमुक्ते तदोवाच रुद्रो मां सुरसन्निधौ ॥ ७०.१३ ॥

ဤသို့ ပြောပြီးနောက်၊ နတ်တို့၏ ရှေ့မှောက်၌ ရုဒ္ဒရသည် ငါ့အား မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 14

रुद्र उवाच । शृण्वन्तु बिबुधाः सर्वे तथा देवर्षयोऽमलाः । ब्रह्मर्षयश्च विख्याताः सर्वे शृण्वन्तु मे वचः । त्वं चागस्त्य महाबुद्धे शृणु मे गदतो वचः ॥ ७०.१४ ॥

ရုဒ္ဒရ မိန့်တော်မူသည်– “ဗိဗုဓာတို့ အားလုံး နားထောင်ကြလော့၊ ထို့အတူ အမလသော ဒေဝရ္ဓိတို့လည်း နားထောင်ကြလော့။ ထင်ရှားသော ဗြဟ္မရ္ဓိတို့လည်း အားလုံး နားထောင်ကြလော့—အားလုံး ငါ၏စကားကို နားထောင်ကြလော့။ သင်လည်း အဂஸ္တျ မဟာဉာဏ်ရှိသူ၊ ငါပြောသော စကားကို နားထောင်လော့။”

Verse 15

यो यज्ञैर् ईड्यते देवो यस्मात् सर्वमिदं जगत् । उत्पन्नं सर्वदा यस्मिँल्लीनं भवति सामरम् ॥ ७०.१५ ॥

ယဇ္ဉပူဇာတို့ဖြင့် ချီးမွမ်းခံရသော ထိုဘုရားသည်—ဤလောကအလုံးစုံသည် ထိုဘုရားထံမှ ပေါ်ပေါက်လာပြီး၊ နတ်တော်အစုအဝေးတို့နှင့်တကွ ထိုဘုရား၌ အစဉ်အမြဲ လျော်ဝင်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 16

नारायणः परो देवः सत्त्वरूपो जनार्दनः । त्रिधात्मानं स भगवाँन् ससर्ज परमेश्वरः ॥ ७०.१६ ॥

နာရာယဏသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဘုရားဖြစ်၍၊ စတ္တဝသုဒ္ဓရူပရှိသော ဇနာရ္ဒန ဖြစ်သည်။ အမြတ်တော်မူသော ပရမေရှဝရသည် သုံးမျိုးသော အတ္တကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။

Verse 17

रजस्तमोभ्यां युक्तोऽभूद् रजः सत्त्वाधिकं विभुः । ससर्ज नाभिकमले ब्रह्माणं कमलासनम् ॥ ७०.१७ ॥

ရာဇသနှင့် တမသတို့နှင့် ယှဉ်တွဲ၍ အာနန္တတန်ခိုးရှိသော ဗိဘုသည် ရာဇသကို အဓိကထားကာ စတ္တဝကို ပိုမိုပါဝင်သဖြင့် ဖြစ်လာ၏။ ထို့နောက် နာဘိကမလ (နာဗယ်လောတပ်) ပေါ်တွင် ကမလအာသန ဘြဟ္မာကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။

Verse 18

रजसा तमसा युक्तः सोऽपि मां त्वसृजत् प्रभुः । यत्सत्त्वं स हरिर्देवो यो हरिस्तत्परं पदम् ॥ ७०.१८ ॥

ရာဇသနှင့် တမသတို့နှင့် ယှဉ်တွဲသော ထိုအရှင်သည်လည်း ကျွန်ုပ်ကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။ စတ္တဝဟူသည် ဟရိဘုရားဖြစ်ပြီး၊ ဟရိဟူသည် အမြင့်ဆုံးသော ပဒ (အထွတ်အထိပ်အခြေအနေ) ဖြစ်သည်။

Verse 19

ये सत्त्वराजसी सोऽपि ब्रह्मा कमलसम्भवः । यो ब्रह्मा सैव देवस्तु यो देवः स चतुर्मुखः । यद्रजस्तमसोपेतं सोऽहं नास्त्यत्र संशयः ॥ ७०.१९ ॥

စတ္တဝနှင့် ရာဇသဖြင့် ဖွဲ့စည်းသောသူသည် လောတပ်မှ ပေါ်ထွန်းသော ဘြဟ္မာပင် ဖြစ်သည်။ ဘြဟ္မာဟူသည်ပင် တေဝတားဖြစ်၍၊ ထိုတေဝတားသည် မျက်နှာလေးပါးရှိသူ ဖြစ်သည်။ ရာဇသနှင့် တမသတို့နှင့် ယှဉ်တွဲသောအရာသည် ကျွန်ုပ်ပင် ဖြစ်သည်—ဤအကြောင်း၌ သံသယမရှိ။

Verse 20

सत्त्वं रजस्तमश्चैव त्रितयं चैददुच्यते । सत्त्वेन मुच्यते जन्तुः सत्त्वं नारायणात्मकम् ॥ ७०.२० ॥

စတ္တဝ၊ ရာဇသ၊ တမသ ဟူသော သုံးပါးကို တြိတယ (သုံးမျိုး) ဟု ခေါ်ဆိုသည်။ သတ္တဝဖြင့် သတ္တဝါသည် လွတ်မြောက်ရပြီး၊ စတ္တဝသည် နာရာယဏ၏ သဘာဝဖြစ်သည်။

Verse 21

रजसा सत्त्वयुक्तेन भवेत् सृष्टिः रजोऽधिका । तच्च पैतामहं वृत्तं सर्वशास्त्रेषु पठ्यते ॥ ७०.२१ ॥

ရဇသ်သည် သတ္တဝနှင့် ပေါင်းစည်းသောအခါ၊ ရဇသ်အာဏာကြီးစွာဖြင့် စೃಷ್ಟိ (ဖန်ဆင်းမှု) ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထိုအကြောင်းအရာကို ပိတာမဟာ (ဗြဟ္မာ) ၏ အစဉ်အလာဟု ဆိုကာ သာස්တရများအားလုံးတွင် ရွတ်ဖတ်ကြသည်။

Verse 22

यद्वेदबाह्यं कर्म स्याच्छास्त्रमुद्दिश्य सेव्यते । तद्रौद्रमिति विख्यातं कनिष्ठं गदितं नृणाम् ॥ ७०.२२ ॥

ဝေဒနှင့် မဆိုင်သော ကర్మတစ်ရပ်ကို “သာස්တရ” ဟု အညွှန်းပြ၍ လုပ်ဆောင်နေပါက၊ ထိုကဲ့သို့သော အကျင့်ကို «ရော်ဒြ» ဟု လူသိများပြီး လူတို့အတွက် အနိမ့်ဆုံးဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 23

यद्धीनं रजसा कर्म केवलं तामसं तु यत् । तद् दुर्गतिपरं नॄणामिह लोके परत्र च ॥ ७०.२३ ॥

ရဇသ်မပြည့်စုံသော ကర్మနှင့် တာမသ်သက်သက်ဖြစ်သော ကర్మတို့သည် လူတို့အတွက် ဤလောက၌လည်း၊ ပရလောက၌လည်း ဒုဂ္ဂတိ (မကောင်းသော လမ်းကြောင်း) သို့ ဦးတည်စေသည်။

Verse 24

सत्त्वेन मुच्यते जन्तुः सत्त्वं नारायणात्मकम् । नारायणश्च भगवान् यज्ञरूपी विभाव्यते ॥ ७०.२४ ॥

သတ္တဝအားဖြင့် သတ္တဝါသည် မုက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ရရှိသည်။ သတ္တဝသည် နာရာယဏ၏ သဘောသဘာဝဖြစ်သည်ဟု သိမြင်ကြသည်။ နာရာယဏ ဘဂဝန်ကိုလည်း ယဇ్ఞ (ပူဇာယဇ္ဍ) ၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်အဖြစ် စိတ်တွင် တည်စေကြသည်။

Verse 25

कृते नारायणः शुद्धः सूक्ष्ममूर्तिरुपास्यते । त्रेतायां यज्ञरूपेण पञ्चरात्रैस्तु द्वापरे ॥ ७०.२५ ॥

ကృతယုဂတွင် နာရာယဏကို သန့်ရှင်း၍ သေးငယ်သိမ်မွေ့သော ရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြင့် ဥပာသနာ (စိတ်တည်) ပြုရမည်။ တ్రေတာယုဂတွင် ယဇ్ఞရূপဖြင့် (ပူဇာ) ပြုကြသည်။ ဒွာပရယုဂတွင်တော့ ပဉ္စရာတြ (Pañcarātra) စနစ်အားဖြင့် (ဝတ်ပြု) ကြသည်။

Verse 26

कलौ मत्कृतमार्गेण बहुरूपेण तामसैः । इज्यते द्वेषबुद्ध्या स परमात्मा जनार्दनः ॥ ७०.२६ ॥

ကလိယုဂ၌ အမြင့်ဆုံးအတ္တ—ဇနာရ္ဒန—ကို တမသသဘောရှိသူတို့က ငါဖန်တီးထားသော လမ်းစဉ်အတိုင်း ပုံသဏ္ဌာန်မျိုးစုံဖြင့် ကိုးကွယ်ကြသော်လည်း စိတ်၌ ဒွေသ (ရန်လိုမှု) ပါရှိ၏။

Verse 27

न तस्मात् परतो देवो भविता न भविष्यति । यो विष्णुः स स्वयं ब्रह्मा यो ब्रह्मा सोऽहमेव च ॥ ७०.२७ ॥

ထိုအမြင့်ဆုံးသဘောတရားကို ကျော်လွန်၍ ဘုရားတစ်ပါးမျှ မပေါ်ပေါက်ခဲ့သကဲ့သို့ နောင်လည်း မပေါ်ပေါက်မည်မဟုတ်။ ဗိဿနုဟူသည် ဘြဟ္မာကိုယ်တိုင်ဖြစ်ပြီး၊ ဘြဟ္မာဟူသည်လည်း ငါပင်ဖြစ်၏။

Verse 28

वेदत्रयेऽपि यज्ञेऽस्मिन् याज्यं वेदेषु निश्चयः । यो भेदं कुरुतेऽस्माकं त्रयाणां द्विजसत्तम । स पापकाऽरी दुष्टात्मा दुर्गतिं गतिमाप्नुयात् ॥ ७०.२८ ॥

ဝေဒသုံးပါးကို အခြေခံသော ဤယဇ္ဉ၌ ပူဇော်ရမည့်အရာသည် ဝေဒကျမ်းများတွင် အတိအကျ သတ်မှတ်ထား၏။ အို ဒွိဇအထူးမြတ်သူ၊ ငါတို့၏ သုံးပါး (ဝေဒသုံးပါး) အကြား ခွဲခြားကွဲပြားမှုကို ဖြစ်စေသူသည် အပြစ်ပြုသူ၊ စိတ်ပျက်စီးသူဖြစ်၍ မကောင်းသော ဂတိသို့ ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 29

इदं च शृणु मेऽगस्त्य गदतः प्राक्तनं तथा । यथा कलौ हरेर्भक्तिं न कुर्वन्तीह मानवाः ॥ ७०.२९ ॥

အဂတ္စျာရေ၊ ငါပြောသမျှကိုလည်း နားထောင်လော့။ ငါသည် ရှေးကာလမှ အကြောင်းအရာကို ပြောပြမည်၊ ကလိယုဂ၌ လူသားတို့သည် ဤလောက၌ ဟရိအား ဘက္တိမပြုကြသည့်အကြောင်းကို ပြသရန်ဖြစ်၏။

Verse 30

भूर्लोकवासिनः सर्वे पुरा यष्ट्वा जनार्दनम् । भुवर्लोकं प्रपद्यन्ते तत्रस्था अपि केशवम् ॥ आराध्य स्वर्गतिं यान्ति क्रमान्मुक्तिं व्रजन्ति च ॥ ७०.३० ॥

ဘူရ္လောက၌ နေထိုင်သူအားလုံးသည် ရှေးကာလ၌ ဇနာရ္ဒနကို ယဇ္ဉပြု၍ ဘူဝရ္လောကသို့ ရောက်ကြ၏။ ထိုနေရာ၌ နေထိုင်သူတို့လည်း ကေရှဝကို အာရాధနာပြုလျက် ကောင်းကင်သုခသို့ သွားကြပြီး၊ အစဉ်လိုက် နောက်ဆုံးတွင် မုတ်ခ္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) သို့လည်း ရောက်ကြ၏။

Verse 31

एवं मुक्तिपदे व्याप्ते सर्वलोकैस्तथैव च । मुक्तिभाजस्ततो देवास्तं दध्युः प्रयता हरिम् ॥ ७०.३१ ॥

ထို့ကြောင့် “လွတ်မြောက်ခြင်း၏ အဆင့်” သည် လောကအားလုံးဖြင့်လည်း ပြည့်နှံ့သွားသောအခါ၊ လွတ်မြောက်ခြင်းကို ခံစားသူ နတ်တို့သည် စည်းကမ်းတကျ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ ဟရီကို အာရုံစိုက်ကြ၏။

Verse 32

सोऽपि सर्वगतत्वाच्च प्रादुर्भूतः सनातनः । उवाच ब्रूत किं कार्यं सर्वयोगिवराः सुराः ॥ ७०.३२ ॥

ထိုသူလည်း—အနန္တ၊ အရာရာ၌ ပျံ့နှံ့နေသဖြင့်—ထင်ရှားပေါ်ထွန်းလာပြီး၊ “ပြောကြလော့၊ အို နတ်တို့၊ ယောဂီတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့၊ ဘာတာဝန်ကို ဆောင်ရွက်ရမည်နည်း” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 33

ते तं प्रणम्य देवेशमूचुश्च परमेश्वरम् । देवदेव जनः सर्वो मुक्तिमार्गे व्यवस्थितः । कथं सृष्टिः प्रभविता नरकेषु च को वसेत् ॥ ७०.३३ ॥

သူတို့သည် နတ်တို့၏ အရှင်ကို ဦးချပြီး အမြင့်ဆုံး အရှင်ထံ လျှောက်တင်ကြသည်– “အို နတ်တို့၏ နတ်တော်၊ လူအပေါင်းတို့သည် လွတ်မြောက်ရာလမ်း၌ တည်နေကြလျှင်၊ ဖန်ဆင်းခြင်းသည် မည်သို့ ပေါ်ပေါက်လာမည်နည်း၊ နရကလောကများ၌ မည်သူ နေထိုင်မည်နည်း” ဟု။

Verse 34

एवमुक्तस्ततो देवैस्तानुवाच जनार्दनः । युगानि त्रीणि बहवो मामुपेष्यन्ति मानवाः ॥ ७०.३४ ॥

နတ်တို့က ထိုသို့ လျှောက်တင်သောအခါ၊ ဇနာရ္ဒနသည် သူတို့အား မိန့်တော်မူသည်– “ယုဂ သုံးခေတ်တိုင်တိုင် လူအများတို့သည် ငါ့ထံသို့ လာရောက်ကြလိမ့်မည်” ဟု။

Verse 35

अन्त्ये युगे प्रविरला भविष्यन्ति मदाश्रयाः । एष मोहं सृजाम्याशु यो जनं मोहयिष्यति ॥ ७०.३५ ॥

ခေတ်၏ အဆုံးတွင် ငါ့ကို အားကိုးခိုလှုံသူတို့သည် အလွန်ရှားပါးလာလိမ့်မည်။ လူတို့ကို မောဟဖြစ်စေမည့် ဤမောဟကို ငါ အလျင်အမြန် ဖန်တီးပေါ်ထွန်းစေမည်။

Verse 36

त्वं च रुद्र महाबाहो मोहशास्त्राणि कारय । अल्पायासं दर्शयित्वा फलं दीर्घं प्रदर्शय ॥ ७०.३६ ॥

အို ရုဒြ မဟာဗာဟို၊ သင်လည်း မောဟရှာස්ထရများကို ရေးစီစဉ်စေပါ။ အားထုတ်မှုနည်းသကဲ့သို့ ပြသပြီး အကျိုးသက်ရောက်မှုရှည်လျားသော အဖလကို ပြသပါ။

Verse 37

कुहकं चेन्द्रजालानि विरुद्धाचरणानि च । दर्शयित्वा जनं सर्वं मोहयाशु महेश्वर ॥ ७०.३७ ॥

လှည့်စားမှုနှင့် အိန္ဒြဇာလ မာယာလှည့်ကွက်များ၊ ထို့ပြင် ဆန့်ကျင်သည့် မသင့်လျော်သော အကျင့်အပြုအမူများကို ပြသကာ၊ အို မဟေရှ္ဝရ၊ လူအပေါင်းတို့ကို လျင်မြန်စွာ မောဟဖြစ်စေပါ။

Verse 38

एवमुक्त्वा तदा तेन देवेन परमेष्ठिना । आत्मा तु गोपितः सद्यः प्रकाश्योऽहं कृतस्तदा ॥ ७०.३८ ॥

ထိုသို့ မိန့်ကြားပြီးနောက်၊ ထိုအခါ ပရမေဋ္ဌင်ဟု ခေါ်သော ထိုဒေဝတော်ကြီးက၊ အတ္တကို ချက်ချင်း ဖုံးကွယ်ထားစေပြီး၊ ထိုအချိန်၌ ငါကို ထင်ရှားပေါ်လွင်စေ하였다။

Verse 39

तस्मादारभ्य कालं तु मत्प्रणीतॆषु सत्तम । शास्त्रेष्वभिरतो लोको बाहुल्येन भवेदतः ॥ ७०.३९ ॥

ထိုအချိန်မှစ၍၊ အို သတ္တမ၊ သီလဝန်တို့အနက် အကောင်းဆုံးသူ၊ လူအများစုသည် ငါက ထုတ်ပြန်ထားသော ရှာස්ထရနှင့် စည်းကမ်းများ၌ အထူးသဖြင့် စိတ်နှလုံးတင်မြှောက်၍ လိုက်နာကြလိမ့်မည်။

Verse 40

वेदानुवर्त्तिनं मार्गं देवं नारायणं तथा । एकीभावेन पश्यन्तो मुक्तिभाजो भवन्ति ते ॥ ७०.४० ॥

ဝေဒများနှင့် ကိုက်ညီသော မာဂ္ဂကိုလည်းကောင်း၊ ဒေဝ နာရာယဏကိုလည်းကောင်း၊ တစ်ရပ်တည်းသော အမြင် (အဒွైత) ဖြင့် မြင်သူတို့သည် မုက္ခတိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ရရှိသူများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 41

मां विष्णोर्व्यतिरिक्तं ये ब्रह्माणं च द्विजोत्तम । भजन्ते पापकर्माणस्ते यान्ति नरकं नराः ॥ ७०.४१ ॥

အို ဒွိဇိုတ္တမ၊ ဗိဿဏုနှင့် ခွဲခြား၍ ငါ့ကို ကိုးကွယ်ပြီး ထို့ပြင် ဘြဟ္မာကိုလည်း ကိုးကွယ်သော အပြစ်လုပ်သူ လူတို့သည် နရကသို့ သွားကြ၏။

Verse 42

ये वेदमर्गनिर्मुक्तास्तेषां मोहार्थमेव च । नयसिद्धान्तसंज्ञाभिर्मया शास्त्रं तु दर्शितम् ॥ ७०.४२ ॥

ဝေဒမဂ္ဂမှ လွဲချော်သွားသူတို့အတွက်၊ ထို့ပြင် သူတို့၏ မောဟကို ဖြေရှင်းရန်အတွက်ပင်၊ ငါသည် ‘နယ’ နှင့် ‘သိဒ္ဓာန္တ’ ဟူသော အမည်များဖြင့် ဤသတ်တမ်းကို ပြသခဲ့သည်။

Verse 43

पाशोऽयं पशुभावस्तु स यदा पतितो भवेत् । तदा पाशुपतं शास्त्रं जायते वेदसंज्ञितम् ॥ ७०.४३ ॥

ဤသည်မှာ ‘ချည်နှောင်မှု’ ဖြစ်၍၊ သတ္တဝါအဖြစ် ချည်နှောင်ခံရသော အခြေအနေတည်း။ ထိုချည်နှောင်ခံရမှု ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ‘ဝေဒ’ ဟု ခေါ်ဆိုသည့် ပါရှုပတ သာသနာတော် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 44

वेदमूर्तिरहं विप्र नान्यशास्त्रार्थवादिभिः । ज्ञायते मत्स्वरूपं तु मुक्त्वा वेदमनादिमत् । वेदवेद्योऽस्मि विप्रर्षे ब्राह्मणैश्च विशेषतः ॥ ७०.४४ ॥

«အို ဗြာဟ္မဏ၊ ငါသည် ဝေဒ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်တည်း။ အနာဒီ ဝေဒကို ချန်လှပ်၍ အခြားသတ်တမ်းတို့၏ အဓိပ္ပါယ်ကိုသာ ဟောပြောသူတို့က ငါ၏ သဘောသဏ္ဌာန်ကို မသိနိုင်။ အို ရှင်ရသီတို့အနက် အကောင်းဆုံး၊ ငါသည် ဝေဒအားဖြင့် သိရသူဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် ဗြာဟ္မဏတို့အားဖြင့်ပင်»။

Verse 45

युगानि त्रीण्यहं विप्र ब्रह्मा विष्णुस्तथैव च । त्रयोऽपि सत्त्वादिगुणास्त्रयो वेदास्त्रयोऽग्नयः ॥ ७०.४५ ॥

«အို ဗြာဟ္မဏ၊ ငါသည် ယုဂ သုံးပါးတည်း၊ (ငါသည်) ဘြဟ္မာနှင့် ထို့အတူ ဗိဿဏုလည်း ဖြစ်၏။ စတ္တဝ စသည့် ဂုဏ သုံးပါးလည်း (ငါ၌) ရှိ၏။ ဝေဒ သုံးပါးနှင့် သန့်ရှင်းသော မီး သုံးပါးလည်း ထိုနည်းတူပင်»။

Verse 46

त्रयो लोकास्त्रयः सन्ध्यास्त्रयो वर्णास्तथैव च । सवनानि तु तावन्ति त्रिधा बद्धमिदं जगत् ॥ ७०.४६ ॥

လောကသုံးပါး၊ သန္ဓျာသုံးခါ၊ ဝဏ္ဏ (အတန်း) သုံးမျိုးလည်း ထိုနည်းတူ။ ဆဝန (ယဇ္ဉာအချိန်) လည်း သုံးပါးရှိ၍ ဤဇဂတ်သည် သုံးမျိုးတည်းဖြင့် စီမံတည်ဆောက်ထားသည်။

Verse 47

य एवṃ वेत्ति विप्रर्षे परं नारायणं तथा । अपरं पद्मयोनिं तु ब्रह्माणं त्वपरं तु माम् । गुणतो मुख्यतस्त्वेक एवाहं मोह इत्युत ॥ ७०.४७ ॥

အို ဗိပရ္ဍရှေ အကောင်းဆုံး ရှင်ရသေ့၊ ဤသို့သိမြင်သူသည် နာရာယဏကို အမြင့်ဆုံးအဖြစ် သိကာ၊ ပဒ္မယောနိ ဘြဟ္မာကို အောက်တန်းအဖြစ်၊ ထို့ပြင် ငါကိုလည်း အောက်တန်းအဖြစ် သိမြင်ပြီး—အနှစ်သာရအရ အဓိကတည်းဟူသော တစ်ပါးတည်းရှိသည်ဟု နားလည်သူ—မောဟမှ လွတ်သူဟု ဆိုကြသည်။