Adhyaya 6: The Puṇḍarīkākṣapāraka Hymn and Puṣkara Tīrtha: The Account of King Vasu’s Release from Sin

Verse 1

धरण्युवाच । स वसुः संशयच्छेदं प्राप्य रैभ्यश्च सत्तमः । उभौ किं चक्रतुर्देव श्रुत्वा चाङ्गिरसं वचः ॥ ६.१ ॥

ဓရဏီက မိန့်တော်မူသည်။ «အို ဒေဝတားရှင်၊ ဝစုနှင့် အမြတ်ဆုံး ရိုင်ဘျာတို့သည် သံသယဖြတ်တောက်ခြင်းကို ရရှိပြီးနောက်၊ အင်္ဂိရသ၏ မိန့်ခွန်းကို ကြားသိပြီး တို့နှစ်ဦးသည် ဘာကို ပြုလုပ်ကြသနည်း?»

Verse 2

श्रीवराह उवाच । स वसुः सर्वधर्मज्ञः स्वराज्यं प्रतिपालयन् । अयजद् बहुभिर्यज्ञैर्महद्भिर्भूरिदक्षिणैः ॥ ६.२ ॥

သီရိဝရာဟ မိန့်တော်မူသည်။ ဝစုသည် ဓမ္မအရာရာကို သိကျွမ်းသူဖြစ်၍ မိမိနိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်စောင့်ရှောက်လျက်၊ ဒက္ခိဏာအလွန်များသော မဟာယဇ္ဈများကို များစွာ ပြုလုပ်လေ၏။

Verse 3

कर्मकाण्डेन देवेशं हरिं नारायणं प्रभुम् । तोषयामास राजेन्द्रस्तमभेदेन चिन्तयन् ॥ ६.३ ॥

ကမ္မကာဏ္ဍ (ရိုးရာပူဇော်ပွဲအခမ်းအနား) ဖြင့် ဘုရင်အထွဋ်အမြတ်သည် ဒေဝတို့၏ အရှင် ဟရီ၊ နာရာယဏ၊ အရှင်တော်ကို ပျော်ရွှင်စေခဲ့ပြီး၊ ထိုအရှင်ကို အမြင့်ဆုံးသတ္တဝါတရားနှင့် မခွဲမခြားဟု စိတ်၌ တရားသဘောထားလျက် ဆင်ခြင်하였다။

Verse 4

ततः कालेन महता तस्य राज्ञो मतिः किल । निवृत्तराज्यभोगस्य द्वन्द्वस्यान्तमुपेयुषी ॥ ६.४ ॥

ထို့နောက် အချိန်အတော်ကြာလွန်သော်၊ ထိုဘုရင်၏ ဉာဏ်အမြင်သည် အာဏာရသ၏ အပျော်အပါးတို့မှ လှည့်ကွေ့သွား၍၊ လောကဒွန္ဒ္ဝ (နှစ်မျိုးဆန့်ကျင်မှု) တို့၏ အဆုံးသို့ ရောက်ခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 5

ततः पुत्रं विवस्वन्तं श्रेष्ठं भ्रातृशतस्य ह । अभिषिच्य स्वके राज्ये तपोवनमुपागमत् ॥ ६.५ ॥

ထို့နောက် ညီအစ်ကိုတစ်ရာအနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော သားတော် ဝိဝသွန္တကို မိမိနိုင်ငံ၌ အဘိသိက္က (အုပ်စိုးခန့်အပ်) ပြု၍၊ တပေါဝန—တပသ (အာသီသ) အတွက် သစ်တောအာရမသို့ ထွက်ခွာသွားလေ၏။

Verse 6

पुष्करं नाम तीर्थानां प्रवरं यत्र केशवः । पुण्डरीकाक्षनामाऽस्तु पूज्यते तत्परायणैः ॥ ६.६ ॥

ပုရှ္ကရ သည် ဘုရားဖူးသွားရာ တီရ္ထများအနက် အထွတ်အထိပ်ဟု ကြေညာထားသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုနေရာ၌ ကေရှဝ (ပုဏ္ဍရိကာက္ရှ ဟုလည်း ခေါ်) ကို သူ့အပေါ် အလွန်သစ္စာရှိသူတို့က ပူဇော်ကန်တော့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 7

तत्र गत्वा स राजर्षिः काश्मीराधिपतिर्वसुः । अतितीव्रेण तपसा स्वशरीरमशोषयत् ॥ ६.७ ॥

ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ပြီးနောက် ကာရှမီးရ အုပ်စိုးရှင် ရာဇဣသီ ဝသု သည် အလွန်ပြင်းထန်သော တပသ (အကျင့်တရား) ဖြင့် မိမိကိုယ်ခန္ဓာကို ခြောက်သွေ့၍ ပိန်လှီစေ하였다။

Verse 8

पुण्डरीकाक्षपारं तु स्तवं भक्त्या जपन् बुधः । आरिराधयिषुर्देवं नारायणमकल्मषम् । स्तोत्रान्ते तल्लयं प्राप्तः स राजा राजसत्तमः ॥ ६.८ ॥

သို့ရာတွင် ပညာရှိသူသည် “ပုဏ္ဍရိကာက္ရှပါရ” ဟု ခေါ်သော စတဝကို ဘက္တိဖြင့် ဂျပ်ရွတ်ကာ၊ အညစ်အကြေးကင်းသော နာရာယဏ ဘုရားကို ပူဇော်နှစ်သိမ့်လို၍ ကြိုးပမ်း하였다။ စတိုးတရ အဆုံးတွင် ထိုဘုရင်—ဘုရင်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး—သည် ထိုဘုရားအတွင်းသို့ လုံးဝ လျောဝင်ပေါင်းစည်းခြင်းကို ရရှိ하였다။

Verse 9

धरण्युवाच । पुण्डरीकाक्षपारं तु स्तोत्रं देव कथं स्मृतम् । कीदृशं तन्ममाचक्ष्व परमेश्वर तत्त्वतः ॥ ६.९ ॥

ဓရဏီက ပြောသည်— “အို ဘုရား၊ ‘ပုဏ္ဍရိကာက္ရှပါရ’ ဟု ခေါ်သော စတိုးတရကို အစဉ်အလာအရ မည်သို့ မှတ်သားထားကြသနည်း။ ၎င်း၏ သဘောသဘာဝသည် မည်သို့နည်း။ အို ပရမေရှဝရ၊ အနှစ်သာရအတိုင်း အမှန်တကယ် ငါ့အား ရှင်းပြပါ။”

Verse 10

श्रीवराह उवाच । नमस्ते पुण्डरीकाक्ष नमस्ते मधुसूदन । नमस्ते सर्वलोकेश नमस्ते तिग्मचक्रिणे ॥ ६.१० ॥

သီရိ ဝရာဟ က ပြောသည်— “ပုဏ္ဍရိကာက္ရှ (ကြာပန်းမျက်လုံးရှင်) သင့်အား နမස්ကာရ။ မဓုသူဒန (မဓုကို သတ်သူ) သင့်အား နမස්ကာရ။ လောကအားလုံး၏ အရှင် သင့်အား နမස්ကာရ။ ထက်မြက်သော စက်ကရကို ကိုင်ဆောင်သူ သင့်အား နမස්ကာရ။”

Verse 11

विश्वमूर्तिं महाबाहुं वरदं सर्वतेजसम् । नमामि पुण्डरीकाक्षं विद्याऽविद्यात्मकं विभुम् ॥ ६.११ ॥

လောကတစ်ခုလုံးကို ကိုယ်ရုပ်အဖြစ်ထားသော၊ လက်မောင်းကြီးသော၊ ကောင်းချီးပေးတော်မူသော၊ အလင်းတန်ခိုးအပြည့်ရှိသော၊ ကြာပန်းမျက်စိရှိ အလုံးစုံပြန့်နှံ့သခင်ကို ဗိဇ္ဇာနှင့် အဗိဇ္ဇာ သဘောနှစ်ပါးပါဝင်သော အရှင်အဖြစ် ငါပူဇော်နမസ്കာရပြု၏။

Verse 12

आदिदेवं महादेवं वेदवेदाङ्गपारगम् । गम्भीरं सर्वदेवानां नमामि मधुसूदनम् ॥ ६.१२ ॥

အာဒိဒေဝ၊ မဟာဒေဝ၊ ဝေဒနှင့် ဝေဒအင်္ဂတို့၏ အဓိပ္ပါယ်ကို ပြည့်စုံစွာ ကျော်လွန်သိမြင်သော၊ သဘောအနက်နက်ရှိုင်း၍ နတ်အားလုံးအထက်တန်းဖြစ်သော မဓုသူဒနကို ငါနမസ്കာရပြု၏။

Verse 13

विश्वमूर्तिं महामूर्तिं विद्यांमूर्तिं त्रिमूर्तिकम् । कवचं सर्वदेवानां नमस्ये वारिजेक्षणम् ॥ ६.१३ ॥

လောကကို ကိုယ်ရုပ်အဖြစ်ထားသော၊ မဟာရုပ်တော်၊ သာသနာဗိဇ္ဇာ၏ ကိုယ်ရုပ်၊ သုံးမျိုးထင်ရှားမှုရှိသော၊ နတ်အားလုံး၏ ကာကွယ်ကွင်းကာဖြစ်သော ကြာပန်းမျက်စိရှိ အရှင်ကို ငါနမസ്കာရပြု၏။

Verse 14

सहस्रशीर्षिणं देवं सहस्राक्षं महाभुजम् । जगत्संव्याप्य तिष्ठन्तं नमस्ये परमेश्वरम् ॥ ६.१४ ॥

ခေါင်းတစ်ထောင်၊ မျက်စိတစ်ထောင်၊ လက်မောင်းကြီးမားသော နတ်သခင်—လောကတစ်ခုလုံးကို ပြန့်နှံ့ဖုံးလွှမ်း၍ တည်ရှိတော်မူသော ပရမေရှွရကို ငါနမಸ್ಕာရပြု၏။

Verse 15

शरण्यं शरणं देवं विष्णुं जिष्णुं सनातनम् । नीलमेघप्रतीकाशं नमस्ये चक्रपाणिनम् ॥ ६.१५ ॥

ကာကွယ်ရာကို ရှာသောသူတို့၏ အားကိုးရာ၊ အမှန်တကယ် အားကိုးရာဖြစ်သော ဗိဿဏု—အမြဲအောင်မြင်သူ (ဂျိဿဏု)၊ အနန္တတည်မြဲသူ (သနာတန)၊ အနက်ရောင် မိုးတိမ်ကဲ့သို့ တောက်ပ၍ လက်တွင် စက်ရ (ချက္ကရ) ကိုင်ဆောင်သော အရှင်ကို ငါနမಸ್ಕာရပြု၏။

Verse 16

शुद्धं सर्वगतं नित्यं व्योमरूपं सनातनम् । भावाभावविनिर्मुक्तं पश्ये सर्वगं हरिम् ॥ ६.१६ ॥

အကျွန်ုပ်သည် ဟရီကို မြင်၏—သန့်ရှင်း၍ အရာရာတွင် ပျံ့နှံ့ကာ နိစ္စတည်မြဲ၊ အာကာသသဘောရှိသော ရှေးဦးတော်; «ရှိခြင်း/မရှိခြင်း» နှစ်မျိုးကွဲမှ လွတ်မြောက်၍ အလုံးစုံ၌ တည်ရှိတော်မူ၏။

Verse 17

नान्यत्किञ्चित्प्रपश्यामि व्यतिरिक्तं त्वयाऽच्युत । त्वन्मयं च प्रपश्यामि सर्वमेतच्चराचरम् ॥ ६.१७ ॥

အချွတ်မကျသော အကျူတ၊ သင်မှ ခွဲထွက်သည့် အရာတစ်စုံတစ်ရာကို အကျွန်ုပ် မမြင်ပါ။ အမှန်တကယ် အရွေ့ရှိသမျှနှင့် အရွေ့မရှိသမျှ အားလုံးကို သင်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ဟု မြင်ပါ၏။

Verse 18

एवं तु वदतस्तस्य मूर्त्तिमान् पुरुषः किल । निर्गत्य देहान्नीलाभो घनचण्डो भयंकरः ॥ ६.१८ ॥

ထိုသို့ ပြောဆိုနေစဉ်၊ ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော ပုရုෂတစ်ဦးသည် သူ၏ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်ဟု ဆိုကြ၏—အပြာမဲရောင်၊ မိုးတိမ်ထူထပ်သကဲ့သို့၊ ကြမ်းတမ်းကာ ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်၏။

Verse 19

रक्ताक्षो ह्रस्वकायस्तु दग्धस्थूणासमप्रभः । उवाच प्राञ्जलिर्भूत्वा किं करोमि नराधिप ॥ ६.१९ ॥

မျက်လုံးနီ၍ ကိုယ်ခန္ဓာပုသော်လည်း မီးလောင်ကျွမ်းသည့် တိုင်တန်းကဲ့သို့ တောက်ပ၏။ လက်အုပ်ချီကာ ပြောသည်—“အရှင် လူတို့၏အုပ်စိုးရှင်၊ အကျွန်ုပ် ဘာလုပ်ရမည်နည်း?”

Verse 20

राजोवाच । कोऽसि किं कार्यमिह ते कस्मादागतवानसि । एतन्मे कथय व्याध एतदिच्छामि वेदितुम ॥ ६.२० ॥

ဘုရင်က ပြောသည်—“သင်သည် မည်သူနည်း။ ဤနေရာ၌ သင်၏ အလုပ်ကိစ္စ ဘာနည်း၊ ဘယ်က လာသနည်း။ အို မုဆိုး၊ ငါ့အား ပြောပါ; ငါ သိလို၏။”

Verse 21

व्याध उवाच । पूर्वं कलियुगे राजन् राजा त्वं दक्षिणापथे । पूर्णधर्मोद्भवः श्रीमान् जनस्थाने विचक्षणः ॥ ६.२१ ॥

မုဆိုးက ပြောသည်။ «ကလိယုဂ၌ ယခင်က အရှင်မင်းကြီး၊ သင်သည် တောင်ပိုင်းဒေသ၌ ဘုရင်ဖြစ်ခဲ့၏။ ဓမ္မပြည့်စုံမှုမှ ပေါ်ထွန်းသော ဂုဏ်သရေရှိသူ၊ ဇနသ္ထာန၌ ဉာဏ်မြော်မြင်သူ ဖြစ်၏»။

Verse 22

स कदाचिद् भवान् वीर तुरगैः परिवारितः । अरण्यमागतो हन्तुं श्वापदानि विशेषतः ॥ ६.२२ ॥

တစ်ခါတစ်ရံ၌၊ အို သူရဲကောင်း၊ မြင်းတပ်တို့ ဝိုင်းရံလျက် သင်သည် တောသို့ ဝင်ရောက်ကာ တိရစ္ဆာန်ရိုင်းများကို သတ်ရန်—အထူးသဖြင့် အခြားသတ္တဝါများကို လုယူစားသောက်သော သားရဲများကို—လာခဲ့၏။

Verse 23

तत्र त्वया अन्यकामेन मृगवेषधरो मुनिः । दण्डयुग्मेन दूरे तु पातितो धरणीतले ॥ ६.२३ ॥

အဲဒီနေရာ၌၊ သင်သည် အခြားလိုအင်ကြောင့် မောင်းနှင်ခံရသဖြင့်၊ သမင်ရုပ်ဝတ်ဆင်ထားသော မုနိတစ်ပါးကို အဝေးမှ တုတ်နှစ်ချောင်းဖြင့် ထိုးကျကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျစေခဲ့၏။

Verse 24

सद्यो मृतश्च विप्रेन्द्रस्त्वं च राजन् मुदा युतः । हरिणोऽयं हत इति यावत् पश्यसि पार्थिव । तावन्मृगवपुर्विप्रो मृतः प्रस्त्रवणे गिरौ ॥ ६.२४ ॥

ဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်သည် ချက်ချင်း သေဆုံးသွား၏။ အို မင်းကြီး၊ သင်လည်း ဝမ်းမြောက်လျက် «ဒီသမင်ကို သတ်ပြီးပြီ» ဟု ထင်ကာ ကြည့်နေစဉ်၊ သမင်ရုပ်ရှိသော ထိုဗြာဟ္မဏသည် တောင်ပေါ် ပရஸ္တြဝဏ၌ သေဆုံးလဲလျက် ရှိနေ၏။

Verse 25

तं दृष्ट्वा त्वं महाराज क्षुभितेन्द्रियमाणसः । गृहं गतस्ततोऽन्यस्य कस्यचित् कथितं त्वया ॥ ६.२५ ॥

သူ့ကို မြင်ပြီးနောက်၊ အို မဟာမင်းကြီး၊ သင်၏ အာရုံနှင့် စိတ်သည် လှုပ်ရှားကာ အိမ်သို့ ပြန်သွား၏။ ထို့နောက် သင်သည် အခြားသူတစ်ဦးအား ထိုအကြောင်းကို ပြောပြခဲ့၏။

Verse 26

ततः कतिपयाहस्य त्वया रात्रौ नरेश्वर । ब्रह्महत्याभयाद्भीतचित्तेनैतद्विचिन्तितम् । कृत्यं करोमि शान्त्यर्थं मुच्यते येन पातकात् ॥ ६.२६ ॥

ထို့နောက် ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်၊ လူတို့၏အရှင်တော်၊ သင်သည် ညအချိန်၌ ဗြာဟ္မဏသတ်မှု၏ အပြစ်ကို ကြောက်ရွံ့သော စိတ်ဖြင့် ဤသို့ စဉ်းစားခဲ့သည်— «အပြစ်မှ လွတ်ကင်းစေမည့် သာန္တိကရမကာရ (ငြိမ်းချမ်းရေး) ပူဇော်ပွဲတစ်ရပ်ကို ငါ ပြုမည်»။

Verse 27

ततस्त्वया महाराज सकृन्नारायणं प्रभुम् । संचिन्त्य द्वादशी शुद्धा त्वया राजन्नुपोषिता ॥ ६.२७ ॥

ထို့နောက် မဟာရာဇာ၊ နာရာယဏ အရှင်တော်ကို တစ်ကြိမ်တည်းပင် စိတ်၌ အာရုံပြု၍၊ ရာဇာတော်၊ သင်သည် သန့်ရှင်းသော ဒွာဒသီနေ့၌ ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ကို စောင့်ထိန်းခဲ့သည်။

Verse 28

नारायणो मे सुप्रीत इति प्रोक्त्वा शुभेऽहनि । गौर्दत्ता विधिना सद्यो मृतोऽस्युदरशूलतः ॥ ६.२८ ॥

မင်္ဂလာနေ့၌ «နာရာယဏသည် ငါ့အပေါ် အလွန်နှစ်သက်တော်မူ၏» ဟု ဆိုပြီး၊ နည်းလမ်းတကျ နွားတစ်ကောင်ကို လှူဒါန်းခဲ့သော်လည်း၊ သူသည် ဝမ်းဗိုက်နာကျင်မှုကြောင့် ချက်ချင်း သေဆုံးသွား하였다။

Verse 29

अभुक्तो द्वादशीधर्मे यत् तत्रापि च कारणम् । कथयामि भवत्पत्नी नाम्ना नारायणी शुभा ॥ ६.२९ ॥

ဒွာဒသီဝရတ၏ စည်းကမ်းကို စောင့်ထိန်းနေစဉ်ပင် အစာမစားဘဲ နေခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်း—ထိုအကြောင်းကိုလည်း—ငါ ပြောပြမည်။ ၎င်းသည် နာမည် နာရာယဏီ ဟူသော သင်၏ မင်္ဂလာရှိသော မိဖုရားနှင့် ဆက်စပ်သည်။

Verse 30

सा कण्ठगेन प्राणेन व्याहृता तेन ते गतिः । कल्पमेकं महाराज जाता विष्णुपुरे तव ॥ ६.३० ॥

သူမသည် လည်ချောင်း၌ တည်နေသော အသက်ရှုသံနှင့်အတူ ထိုစကားကို ထုတ်ဆိုခဲ့ရာ၊ ထိုအဆိုသည် သင်၏ ကံကြမ္မာသို့ ရောက်စေသော အကြောင်းရင်း ဖြစ်လာ하였다။ မဟာရာဇာ၊ သင်၏ အနေအထားသည် သင်၏ ဗိဿဏုပုရ (ဗိဿဏုမြို့) တွင် ကလ္ပတစ်လုံးလုံး တည်မြဲခဲ့သည်။

Verse 31

अहं च तव देहस्थः सर्वं जानामि चाक्षयम् । ब्रह्मग्रहॊ महाघोरः पीडयामीति मे मतिः ॥ ६.३१ ॥

ငါလည်း သင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း၌ တည်ရှိ၍ အရာအားလုံးကို မလျော့မနည်း သိမြင်၏။ သို့ရာတွင် ငါ၏ အတွေးမှာ—«အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်သော ဗြဟ္မဂြဟာသည် ငါ့ကို နှိပ်စက်နေသည်» ဟူ၏။

Verse 32

तावद्विष्णोस्तु पुरुषैः किङ्करैर्मुसलैरहम् । प्रहतः सङ्क्षयं यातस्ततस्ते रोमकूपतः । स्वर्गस्थस्यापि राजेन्द्र स्थितोऽहं स्वेन तेजसा ॥ ६.३२ ॥

ထို့နောက် ဗိဿနု၏ အမှုထမ်းများက မုဆလ (တုတ်ကြီး) များဖြင့် ငါ့ကို ထိုးနှက်သဖြင့် ငါသည် ပျက်စီးသွား၏။ ထို့နောက် မင်းတို့၏ အရှင်တော်၊ သင်သည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ရှိနေစဉ်တိုင်အောင် ငါသည် ကိုယ်ပိုင်တေဇောဖြင့် သင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာရှိ အမွှေးပေါက်များအတွင်း၌ တည်နေ၏။

Verse 33

ततोऽहःकल्पनिर्वृत्ते रात्रिकल्पे च सत्तम । इदानीमादिसृष्टौ तु कृते नृपतिसत्तम ॥ ६.३३ ॥

ထို့နောက် ကမ္ဘာလောကကာလ၏ နေ့ကာလစက်ဝန်း ပြီးဆုံးသကဲ့သို့ ညကာလစက်ဝန်းလည်း ပြီးဆုံးလေ၏၊ သီလကောင်းသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ။ ယခုမူ ကൃതယုဂ၌ ဖြစ်ပေါ်သော အစဉ်အလာ စတင်ဖန်ဆင်းခြင်းအတွင်း၌၊ မင်းတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ—(နားထောင်/စဉ်းစား)။

Verse 34

सम्भूतस्त्वं महाराज राज्ञः सुमनसो गृहे । काश्मीरदेशाधिपतेरहं चाङ्गरुहैस्तव ॥ ६.३४ ॥

မဟာရာဇာရေ၊ သင်သည် ရာဇာ စုမနသ၏ အိမ်တော်၌ မွေးဖွားလာ၏။ ငါလည်း ကာရှမီးရဒေသ၏ အရှင်ထံမှ သင်၏ သားစဉ်မြေးဆက်အဖြစ် မွေးဖွားလာ၏။

Verse 35

यज्ञैरिष्टं त्वयानेकैर्बहुभिश्चाप्तदक्षिणैः । न चाहं तैरपहतो विष्णुस्मरणवर्जितैः ॥ ६.३५ ॥

သင်သည် ယဇ္ဈများကို များစွာ ဆောင်ရွက်ခဲ့ပြီး၊ အများအပြားမှာလည်း ထိုက်တန်သော ဒက္ခိဏာ (ပူဇာအလှူ) များဖြင့် ပြည့်စုံ၏။ သို့သော် ဗိဿနုကို သတိရခြင်း မပါသော ထိုအခမ်းအနားများကြောင့် ငါသည် အမှန်တကယ် မကျေနပ်နိုင်။

Verse 36

इदानीं यत् त्वया स्तोत्रं पुण्डरीकाक्षपारकम् । पठितं तत्प्रभावेन विहायाङ्गरुहाण्यहम् । एकीभूतः पुनर्जातो व्याधरूपो नृपोत्तम ॥ ६.३६ ॥

ယခုအခါ မင်းမြတ်ကြီး၊ သင်ရွတ်ဆိုသော ပုဏ္ဍရိကာක්ෂ (ဗိဿဏု) ကိုချီးမွမ်းသည့် စတိုးတရ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အဖုအထစ်များကို စွန့်ပစ်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်တစ်ခုလုံး ပြန်လည်ပြည့်စုံကာ မုဆိုးအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့သည်။

Verse 37

अहं भगवतः स्तोत्रं श्रुत्वा प्राक्पापमूर्त्तिना । मुक्तोऽस्मि धर्मबुद्धिर्मे वर्त्तते साम्प्रतं विभो ॥ ६.३७ ॥

ဘုရားသခင်၏ စတိုးတရကို ကြားနာပြီးနောက်၊ အတိတ်က အပြစ်၏ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်ခဲ့သော ကျွန်ုပ်သည် လွတ်မြောက်လာသည်။ ယခုအခါ အို မဟာဘုရား၊ ကျွန်ုပ်၏ စိတ်သည် ဓမ္မကို လိုလားသည့် ဉာဏ်ဖြင့် တည်ရှိနေသည်။

Verse 38

एतच्छ्रुत्वा वचो राजा परं विस्मयमागतः । वरेण चन्दयामास तं व्याधं राजसत्तमः ॥ ६.३८ ॥

ဤစကားများကို ကြားသော် မင်းကြီးသည် အလွန်အံ့ဩသွား၏။ ထို့နောက် မင်းမြတ်ကြီးသည် မုဆိုးကို ကျေနပ်စေရန် အပေးအယူအဖြစ် ဆုတောင်းတစ်ရပ်ကို ပေးရန် ဆန္ဒပြု하였다။

Verse 39

राजोवाच । स्मारितोऽस्मि यथा व्याध त्वया जन्मान्तरं गतम् । तथा त्वं मत्प्रसादेन धर्मव्याधो भविष्यसि ॥ ६.३९ ॥

မင်းကြီးက ပြောသည်– «အို မုဆိုး၊ သင်ကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် အတိတ်ဘဝတစ်ဘဝ၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြန်လည်သတိရလာသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ အနုဂ္ဂဟာဖြင့် သင်သည် ‘ဓမ္မဗျာဓ’ ဟူသော တရားမြတ်မုဆိုး ဖြစ်လာမည်»။

Verse 40

यश्चैतत् पुण्डरीकाक्षपारगं शृणुयात् परम् । तस्य पुष्करयात्रायां विधिस्नानफलं भवेत् ॥ ६.४० ॥

ထို့ပြင် ပုဏ္ဍရိကာක්ෂ (ဗိဿဏု) အကြောင်း အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဤကထာကို လေးစားစွာ နားထောင်သူ မည်သူမဆို၊ ပုෂ్కရ ဘုရားဖူးခရီးတွင် သတ်မှတ်ထားသည့် နည်းလမ်းအတိုင်း ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၏ ကုသိုလ်ဖလကို ရရှိမည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 41

श्रीवराह उवाच । एवमुक्त्वा ततो राजा विमानवरमास्थितः । परेण तेजसा योगमवापाशेषधारिणि ॥ ६.४१ ॥

သီဝရာဟာ မိန့်တော်မူသည်။ ထိုသို့ မိန့်ပြီးနောက် မင်းသည် အလွန်ကောင်းမြတ်သော ဝိမာနယာဉ်ကို စီးနင်း၍၊ အရာအားလုံးကို မကျန်မရှိ ထိန်းသိမ်းသူအို၊ အထွတ်အထိပ် တေဇောအလင်းဖြင့် ယောဂသမဂ္ဂကို ရရှိ하였다။