Adhyaya 44: The Vaiśākha Bright-Twelfth Observance: Worship of Hari as Jāmadagnya and Its Fruits

Verse 1

दुर्वासा उवाच । वैशाखेऽप्येवमेवं तु संकल्प्य विधिना नरः । तद्वत् स्नानादिकं कृत्वा ततो देवालयं व्रजेत् ॥ ४४.१ ॥

ဒုရဝာသာ မိန့်တော်မူသည်—“ဝိုင်သာခ လတွင်လည်း ထိုနည်းတူ သတ်မှတ်ထားသော စည်းကမ်းအတိုင်း စိတ်ကတိ (saṅkalpa) ချမှတ်၍၊ ထိုအတိုင်း ရေချိုးခြင်းနှင့် ဆက်စပ်သော ဝတ္တရားများကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ဘုရားကျောင်းသို့ သွားရမည်။”

Verse 2

तत्राराध्य हरिं भक्त्या एभिर्मन्त्रैर्विचक्षणः । जामदग्न्याय पादौ तु उदरं सर्वधारिणे । मधुसूदनायेति कटिमुरः श्रीवत्सधारिणे ॥ ४४.२ ॥

ထိုနေရာ၌ ဉာဏ်ရှိသော সাধကသည် ဤမန္တရများဖြင့် ဘက္တိဖြင့် ဟရီကို ပူဇော်ရမည်။ ခြေတော်အတွက် «ဇာမဒဂ္နျာယ» ဟု ရွတ်ဆို၍၊ ဝမ်းတော်အတွက် «အလုံးစုံကို ထောက်ပံ့တော်မူသောသူ» (sarvadhāriṇe) ဟု ရွတ်ဆို၍၊ ခါးနှင့် ရင်ဘတ်အတွက် «မဓုသူဒနာယ» ဟု ရွတ်ဆိုကာ—Śrīvatsa အမှတ်ကို ဆောင်တော်မူသောအရှင်ဟု ခေါ်ဆိုရမည်။

Verse 3

क्षत्रान्तकाय च भुजौ मणिकण्ठाय कण्ठकम् । स्वनाम्ना शङ्खचक्रौ तु शिरो ब्रह्माण्डधारिणे ॥ ४४.३ ॥

ထို့ပြင် လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို «က்ஷတ်ရာန္တကာယ» ဟု အပ်နှံ၍၊ လည်ပင်းအလှဆင်ကို «မဏိကဏ္ဌာယ» ဟု ရွတ်ဆိုရမည်။ သင်္ခနှင့် စက္ကရကိုတော့ ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်နာမများဖြင့် ခေါ်ဆို၍၊ ခေါင်းတော်ကို «ဗြဟ္မာဏ္ဍကို ဆောင်တော်မူသောသူ» ဟု အပ်နှံရမည်။

Verse 4

एवमभ्यर्च्य मेधावी प्राग्वत् तस्याग्रतो घटम् । विन्यस्य स्थगितं तद्वद् वस्त्रयुग्मेन वेष्टितम् ॥ ४४.४ ॥

ဤသို့ ပူဇော်ပြီးနောက် ဉာဏ်ရှိသူသည် ယခင်ကဲ့သို့ ထိုအရာ၏ ရှေ့တွင် ရေအိုးတစ်လုံးကို တင်ထားရမည်။ ထိုအိုးကိုလည်း ထိုနည်းတူ ဖုံးအုပ်ကာ အဝတ်နှစ်ထည်ဖြင့် ပတ်လည်ထုပ်ရမည်။

Verse 5

वैणवेन तु पात्रेण तस्मिन् संस्थापयेद्धरिम् । जामदग्न्येति विख्यातं नाम्ना क्लेशविनाशनम् ॥ ४४.५ ॥

ထို့နောက် ဝိုင်ရှ္ဏဝ ပാത്ര (Vaiṣṇava vessel) ဖြင့် ထိုအတွင်း၌ ဟရီကို တင်သွင်းတော်မူရမည်။ ထိုဟရီသည် «ဇာမဒဂ္နျာ» ဟူသော နာမဖြင့် ထင်ရှားပြီး၊ ထိုနာမသည် ကလေရှ (kleśa) ဒုက္ခကင်းစေသော နာမဟု ဆိုထားသည်။

Verse 6

दक्षिणे परशुं हस्ते तस्य देवस्य कारयेत् । सर्वगन्धैश्च सम्पूज्य पुष्पैर्नानाविधैः शुभैः ॥ ४४.६ ॥

ထိုဒေဝတော်၏ ညာလက်တော်တွင် ပရရှု (ပုဆိန်) တစ်လက်ကို ပြုလုပ်စေသင့်သည်။ ထို့နောက် အနံ့သာမျိုးစုံဖြင့် စနစ်တကျ ပူဇော်ကာ၊ မင်္ဂလာရှိသော ပန်းမျိုးစုံဖြင့်လည်း ပူဇော်ရမည်။

Verse 7

ततस्तस्याग्रतः कुर्याज्जागरं भक्तिमान्नरः । प्रभाते विमले सूर्ये ब्राह्मणाय निवेदयेत् । एवं नियमयुक्तस्य यत्फलं तन्निबोध मे ॥ ४४.७ ॥

ထို့နောက် သဒ္ဓါရှိသောသူသည် ထိုအရာ၏ရှေ့၌ ညလုံးနိုးကြားစောင့်ကြည့်ရမည်။ မနက်အရုဏ်တက်၍ နေရောင်ကြည်လင်သန့်ရှင်းသောအခါ ပူဇော်သကာကို ဗြာဟ္မဏထံ ဆက်ကပ်ရမည်။ ဤသို့ စည်းကမ်းနိယမနှင့် ပြည့်စုံသူ၏ အကျိုးကို ငါထံမှ သိလော့။

Verse 8

आसीद् राजा महाभागो वीरसेनो महाबलः । अपुत्रः स पुरा तीव्रं तपस्तेपे महौजसा ॥ ४४.८ ॥

အတိတ်ကာလ၌ ကံကောင်းမြတ်သော အင်အားကြီးမားသည့် ဘုရင် ဝီရသေနာ ရှိခဲ့သည်။ ယခင်က သားမရှိသူဖြစ်၍ မဟာတေဇောဖြင့် ပြင်းထန်သော တပသ (အာစီတပ) ကို ကျင့်ဆောင်ခဲ့သည်။

Verse 9

चरस्तत्तपो घोरं याज्ञवल्क्यो महामुनिः । आजगाम महायोगी तं दृष्ट्वा नातिदूरतः ॥ ४४.९ ॥

ယာဇ္ဉဝလ္က്യ မဟာမုနိသည် ထိုကြောက်မက်ဖွယ် တပသကို ကျင့်ဆောင်နေစဉ် မဟာယောဂီတစ်ပါး လာရောက်하였다။ သူ့ကို မဝေးလှသည့်နေရာမှ မြင်၍ နီးကပ်လာ하였다။

Verse 10

तमायान्तमथो दृष्ट्वा ऋषिं परमवर्चसम् । कृताञ्जलिपुटो भूत्वा राजाभ्युत्थानमाकरॊत् ॥ ४४.१० ॥

ထိုအခါ အလွန်တောက်ပသော ရှိတော်မူသည့် ရှင်ရသီ လာရောက်လာသည်ကို မြင်၍ ဘုရင်သည် လက်အုပ်ချီကာ ရိုသေစွာ ထ၍ ကြိုဆိုလေသည်။

Verse 11

स पूजितो मुनिः प्राह किमर्थं तप्यते तपः । राजन् कथय धर्मज्ञ किं ते कार्यं विवक्षितम् ॥ ४४.११ ॥

ပူဇော်ဂုဏ်ပြုခြင်းကို ခံယူပြီးနောက် မုနိသည် ပြောလေသည်—“ဤတပသကို ဘာရည်ရွယ်ချက်ကြောင့် ကျင့်သနည်း။ အို ဘုရင်၊ ဓမ္မကို သိသူရေ၊ သင်ပြောလိုသော အကြောင်းအရာ၊ သင်၏ လိုအပ်ချက်ကို ပြောလော့။”

Verse 12

राजोवाच । अपुत्रोऽहं महाभाग नास्ति मे पुत्रसन्ततिः । तेन मे तप आस्थाय क्रिष्यते स्वतनुर्द्विज ॥ ४४.१२ ॥

မင်းကြီးက ပြောသည်။ «အို မဟာကံကောင်းသူ၊ ငါသည် သားမရှိသူ ဖြစ်၏။ ငါ့တွင် သားဆက်နွယ် မရှိ။ ထို့ကြောင့် တပဿာကို ခံယူ၍ အို ဒွိဇ၊ ငါ့ကိုယ်ခန္ဓာသည် ပိန်လှီလာ၏»။

Verse 13

याज्ञवल्क्य उवाच । अलं ते तपसाऽनेन महाक्लेशेन पार्थिव । अल्पायासेन ते पुत्रो भविष्यति न संशयः ॥ ४४.१३ ॥

ယာဇ္ဉဝလ్కျက ပြောသည်။ «အို မင်းကြီး၊ ဤတပဿာကြီးနှင့် အလွန်ဒုက္ခခံရခြင်းသည် သင့်အတွက် လုံလောက်ပြီ။ အနည်းငယ်သော ကြိုးစားမှုဖြင့်ပင် သင့်တွင် သားတစ်ယောက် မွေးဖွားမည်၊ သံသယမရှိ»။

Verse 14

राजोवाच । कथं मे भविता पुत्रोऽल्पायासेन वै द्विज । एतन्मे कथय प्रीतो भगवन् प्रणतस्य ह ॥ ४४.१४ ॥

မင်းကြီးက ပြောသည်။ «အို ဒွိဇ၊ အနည်းငယ်သော ကြိုးစားမှုဖြင့် ငါ့တွင် သား ဘယ်လို ဖြစ်လာမည်နည်း။ ကျွန်ုပ်က ဦးညွှတ်နမော်ပြုထားသူ ဖြစ်သဖြင့်၊ အို ဘုရားသခင်တော်ကဲ့သို့ အရှင်၊ နှစ်သက်၍ ငါ့အား ပြောပြပါ»။

Verse 15

दुर्वासा उवाच । एवमुक्तो मुनिस्तेन पार्थिवेन यशस्विना । आचख्यौ द्वादशीं चेमां वैशाखे सितपक्षजाम् ॥ ४४.१५ ॥

ဒုర్వာသာက ပြောသည်။ ထိုကဲ့သို့ ဂုဏ်သတင်းကြီးသော မင်းကြီးက မေးမြန်းသဖြင့် မုနိသည် ဝိုင်သာခ လ၏ လင်းပက်၌ ဖြစ်သော ဤ ဒွာဒသီ ဝရတကို ရှင်းလင်းပြောကြား하였다။

Verse 16

स हि राजा विधानॆन पुत्रकामो विशेषतः । उपोष्य लब्धवान् पुत्रं नलं परमधार्मिकम् । योऽद्यापि कीर्त्यते लोके पुण्यश्लोको नरोत्तमः ॥ ४४.१६ ॥

ထိုမင်းကြီးသည် သားလိုချင်စိတ် အထူးရှိ၍ စည်းကမ်းအတိုင်း ဝရတကို ကျင့်ကာ အစာရှောင်ပြီးနောက် အလွန်ဓမ္မတရားရှိသော နလ မင်းသားကို ရရှိ하였다။ သူသည် ယနေ့တိုင် လောက၌ ကုသိုလ်ကောင်းကြောင့် ကီર્તိသတင်းထင်ရှားသော လူထူးလူမြတ်ဟု ချီးကျူးခံရ၏။

Verse 17

प्रासङ्गिकं फलं ह्येतद्गतस्यास्य महामुने । सुपुत्रो जायते वित्तविद्यावान्कान्तिरुत्तमा ॥ ४४.१७ ॥

အို မဟာမုနိ၊ ဤသည်မှာ ထိုအရာသို့ ရောက်သွားသူ (သို့မဟုတ် ဤအကျင့်ကို လိုက်နာသူ) အတွက် အပိုဆုတော်တစ်ရပ်ပင် ဖြစ်သည်။ သားကောင်း မွေးဖွားလာ၍ ဥစ္စာနှင့် ပညာရှိလာကာ အလွန်မြတ်သော တောက်ပမှု (သို့) အလှတရား ပေါ်ထွန်းလာသည်။

Verse 18

इह जन्मनि किं चित्रं परलोके शृणुष्व मे । कल्पमेकं ब्रह्मलोके वसित्वाऽप्सरसां गणैः ॥ ४४.१८ ॥

ဤဘဝ၌ အံ့ဩစရာက ဘာရှိသနည်း။ အခြားလောကအကြောင်းကို ငါ့ထံမှ နားထောင်လော့။ ပရဟ္မလောက၌ ကလ္ပတစ်ကာလ နေထိုင်ပြီးနောက် အပ్సရာတို့၏ အစုအဖွဲ့များနှင့်အတူ နေထိုင်ရသည်။

Verse 19

क्रीडत्यन्ते पुनः सृष्टौ चक्रवर्ती भवेद् ध्रुवम् । त्रिंशत्यब्दसहस्राणि जीवते नात्र संशयः ॥ ४४.१९ ॥

ကာလအဆုံး၌ စကြဝဠာဖန်ဆင်းခြင်း ပြန်လည်ပေါ်ထွန်းလာသောအခါ၊ သူသည် မလွဲမသွေ စကြဝတီ (ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အရှင်) ဖြစ်လာမည်။ သူသည် နှစ်သုံးသောင်း အသက်ရှင်မည်—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။