Adhyaya 37: The Threefold Discipline (Mental, Physical, Verbal) and the Salvific Power of Hearing Nārāyaṇa’s Name

Verse 1

धरण्युवाच । कथमाराध्यसे देव भक्तिमद्भिर्नरैर्विभो । स्त्रीभिर्वा सर्वमेतन्मे शंस त्वं भूतभावन ॥ ३७.१ ॥

ဓရဏီ (မြေမိခင်) က ပြောသည်— «အို ဒေဝ၊ အို အလုံးစုံပြန့်နှံ့သော အရှင်၊ သဒ္ဓါရှိသော လူတို့က သင်ကို မည်သို့ ပူဇော်ရမည်နည်း။ မိန်းမတို့ကလည်း မည်သို့နည်း။ သတ္တဝါတို့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်သူ၊ ဤအရာအားလုံးကို ကျွန်မအား ရှင်းပြပါ»။

Verse 2

श्रीवराह उवाच । भावसाध्योऽस्म्यहं देवि न वित्तैर्न जपैरहम् । साध्यस्तथापि भक्तानां कायक्लेशं वदामि ते ॥ ३७.२ ॥

သီရိဝရာဟာ မိန့်တော်မူသည်— «အို ဒေဝီ၊ ငါသည် စိတ်အတွင်းရှိ သဘောထား (ဘ္ဟာဝ) ဖြင့်သာ ရောက်နိုင်၏၊ ငွေကြေးဖြင့်လည်း မဟုတ်၊ မန္တရားကို တိုးတိုးရွတ်ဆိုခြင်း (ဇပ) ဖြင့်လည်း မဟုတ်။ သို့ရာတွင် ဘက္တိရှိသူတို့အတွက် ငါသည် အမှန်တကယ် ရောက်နိုင်၏; ထို့ကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာကို ပင်ပန်းစေသော တပဿ (ကာယကလေရှ) ကို သင်အား ပြောမည်။»

Verse 3

कर्मणा मनसा वाचा मच्चित्तो यो नरो भवेत् । तस्य व्रतानि धास्यामि विविधानि निबोध मे ॥ ३७.३ ॥

ကိုယ်ကာယ၊ စိတ်နှင့် စကားဖြင့် ငါ့ထံသို့ စိတ်အပ်နှံသော လူရှိလျှင်၊ ထိုသူ၏ မျိုးစုံသော ဝရတများကို ငါဖော်ပြမည်၊ ငါထံမှ နားလည်ယူလော့။

Verse 4

अहिंसा सत्यमस्तेयं ब्रह्मचर्यमकल्कता । एतानि मानस्यानाहुर्व्रतानि तु धराधरे ॥ ३७.४ ॥

အဟിംသာ (မထိခိုက်ခြင်း)၊ သစ္စာ၊ မခိုးယူခြင်း၊ ဗြဟ္မစရိယ (သန့်ရှင်းသော သီလ) နှင့် အညစ်အကြေးကင်းခြင်း—ဤတို့ကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဝရတများဟု ဆိုကြသည်၊ မြေကိုထမ်းဆောင်သူရေ။

Verse 5

एकभक्तं तथा नक्तमुपवासादिकं च यत् । तत्सर्वं कायिकं पुंसां व्रतं भवति नान्यथा ॥ ३७.५ ॥

တစ်နေ့တစ်ကြိမ်သာ စားခြင်း (ekabhakta)၊ ညဘက်သာ စားခြင်း (nakta) နှင့် အစာရှောင်ခြင်းတို့ကဲ့သို့သော အကျင့်အထုံးအားလုံး—ဤအားလုံးသည် လူတို့၏ ကိုယ်ကာယဆိုင်ရာ ဝရတ ဖြစ်သည်၊ အခြားမဟုတ်။

Verse 6

मौनं चाध्ययनं चैव देवस्तुत्यर्थकीर्तितात् । निवृत्तिश्चापि पैशुन्याद् वाचिकं व्रतमुत्तमम् ॥३७.६॥

မောန (တိတ်ဆိတ်ခြင်း)၊ သာသနာစာပေ လေ့လာခြင်း၊ နတ်ဘုရားတို့ကို အဓိပ္ပါယ်ရှိစွာ ချီးမွမ်းဆိုခြင်း၊ ထို့ပြင် အပြစ်တင်ပြောဆိုခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်ခြင်း—ဤသည်ကို အမြင့်ဆုံး စကားပိုင်းဆိုင်ရာ ဝရတဟု ကြေညာသည်။

Verse 7

अत्रापि श्रूयते चान्यदृषिरुग्रतपाः पुरा । ब्रह्मपुत्रः पुरा कल्पे अरुणिर्नाम नामतः ॥ ३७.७ ॥

ဤနေရာတွင်လည်း အခြားသော အကြောင်းအရာတစ်ခုကို ကြားရသည်—ရှေးကာလ၌ တပဿာပြင်းထန်သော ရှင်ရသေ့တစ်ပါးရှိ၍၊ အမည်မှာ အရုဏိ ဟုခေါ်ကာ၊ ယခင် ကလ္ပတစ်ခုတွင် ဗြဟ္မာ၏ သားတော်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 8

सोऽरण्यमगमत्किञ्चित् तपोर्थी द्विजसत्तमः । तपस्तेपे ततस्तस्मिन्नुपवासपरायणः ॥ ३७.८ ॥

ထို့နောက် တပဿာကျင့်လိုသော ဒွိဇသတ္တမ (ဗြာဟ္မဏအထူးမြတ်) သည် တောထဲသို့ အနည်းငယ် ဝင်သွား하였다။ ထိုနေရာ၌ အစာရှောင်ခြင်းကို အဓိကထားကာ တပဿာကို ကျင့်ဆောင်하였다။

Verse 9

देविकायास्तटे रम्ये सोऽवसद् ब्राह्मणः किल । कदाचिदभिषेकाय स जगाम महानदीम् ॥ ३७.९ ॥

ဒေဝိကာမြစ်ကမ်း အလှပဆုံးနေရာ၌ ထိုဗြာဟ္မဏသည် နေထိုင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ အဘိသေက (သန့်စင်ရေချိုးပူဇော်) အတွက် သူသည် မြစ်ကြီးသို့ သွား하였다။

Verse 10

तत्र स्नात्वा जपन् विप्रो ददर्शायान्तमग्रतः । व्याधं महाधनुःपाणिमुग्रनेत्रं विभीषणम् ॥ ३७.१० ॥

ထိုနေရာ၌ ရေချိုးပြီး မန္တရဇပ (ဂျပ်) ရွတ်ဆိုနေစဉ် ဗြာဟ္မဏသည် မျက်နှာရှေ့မှ လာနေသော မုဆိုးတစ်ဦးကို မြင်하였다။ သူသည် လက်၌ ကြီးမားသော လေးကို ကိုင်ထားပြီး မျက်လုံးကြမ်းတမ်းကာ ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသည်။

Verse 11

तं द्विजं हन्तुमायात स वल्कलानां जिघृक्षया । तं दृष्ट्वा क्षुभितो विप्रो ब्रह्मघ्नस्य भयादिति । ध्यायन् नारायणं देवं तस्थौ तत्रैव स द्विजः ॥ ३७.११ ॥

သူသည် ထိုဒွိဇကို သတ်ရန် ရည်ရွယ်ကာ လာခဲ့ပြီး၊ သစ်ခွံအဝတ်များကို လုယူလိုသော ဆန္ဒကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုကို မြင်သဖြင့် ဗြာဟ္မဏသည် ‘ဗြာဟ္မဏသတ်သူ’ ကို ကြောက်ရွံ့၍ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ နာရာယဏ (Nārāyaṇa) ဘုရားကို စိတ်၌ သတိပြုစဉ် ထိုဒွိဇသည် ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်နေ하였다။

Verse 12

तं दृष्ट्वा अन्तर्गतहरिं व्याधो भीत इवाग्रतः । विहाय सशरं चापं ततो वचनमब्रवीत् ॥ ३७.१२ ॥

အတွင်း၌ ဝင်ရောက်တည်ရှိသော ဟရီ (Hari) ကို မြင်သဖြင့် မုဆိုးသည် မျက်နှာရှေ့၌ ကြောက်ရွံ့သကဲ့သို့ ရပ်နေ하였다။ ထို့နောက် မြားပါသော လေးကို ပစ်ချကာ စကားဤသို့ ပြော하였다။

Verse 13

व्याध उवाच । हन्तुमिच्छुरहं ब्रह्मन् भवन्तं प्रागिहागतः । इदानीं दर्शनात् तुभ्यं सा मतिः क्वापि मे गता ॥ ३७.१३ ॥

ထိုအမဲလိုက်သူက ဆို၏။ အိုဗြာဟ္မဏ၊ ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့စဉ်က သင့်အား သတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒဖြင့် လာခဲ့ပါ၏။ သို့သော် ယခု သင့်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ထိုစိတ်ဆန္ဒသည် တစ်နေရာရာ၌ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။

Verse 14

ब्राह्मणानां सहस्राणि सस्त्रीणामयुतानि च । निहतानि मया ब्रह्मन् निहतौ च कुटम्बिनौ ॥ ३७.१४ ॥

အိုဗြာဟ္မဏ၊ ဗြာဟ္မဏတို့ ထောင်ပေါင်းများစွာနှင့် လက်နက်ကိုင် စစ်သည်တို့ သေနတ်ပေါင်းများစွာကို ငါသည် သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး၊ အိမ်ထောင်သည်နှစ်ဦးကိုလည်း သတ်ဖြတ်ခဲ့ပါ၏။

Verse 15

नरकेऽभ्यधिकं चित्तं कदाचिदपि विद्यते । इदानीं तप्तुमिच्छामि तपोऽहं त्वत्समीपतः । उपदेशप्रदानेन प्रसादं कर्तुमर्हसि ॥ ३७.१५ ॥

တစ်ခါတစ်ရံ ငရဲထက်ပင် ပိုမိုဆင်းရဲဒုက္ခရောက်သော စိတ်ဓာတ်သည် ဖြစ်ပေါ်နိုင်၏။ ယခု ငါသည် သင့်အနီး၌ နေ၍ တပည့်မှုတရားကို ကျင့်လိုပါ၏။ တရားဟောကြားပေးခြင်းဖြင့် သင်သည် ငါ့အပေါ် ကရုဏာသက်ရွာသင့်ပါ၏။

Verse 16

एवमुक्तोऽप्यसौ विप्रो नोत्तरं प्रत्यपद्यत । ब्रह्महा पापकर्मेति मत्वा ब्राह्मणपुङ्गवः ॥ ३७.१६ ॥

ဤသို့ ပြောကြားခံရသော်လည်း ထိုဗြာဟ္မဏသည် မည်သည့်အဖြေမျှ မပေးခဲ့ပေ။ ဗြာဟ္မဏတို့တွင် သာလွန်သော ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် ဤသူကို ဗြာဟ္မဏသတ်သူနှင့် မကောင်းမှုကို ပြုသူဟု ယူဆ၍ ဤသို့ စီရင်ခဲ့၏။

Verse 17

अनुक्तोऽपि स धर्मेप्सुर्व्याधस्तत्रैव तस्थिवान् । स्नात्वा नद्यां द्विजः सोऽपि वृक्षमूलमुपाश्रितः ॥ ३७.१७ ॥

နောက်ထပ် မပြောကြားခံရသော်လည်း ဓမ္မကို အလိုရှိသော ထိုအမဲလိုက်သူသည် ထိုနေရာ၌ပင် နေခဲ့၏။ ထိုဒွိဇဗြာဟ္မဏလည်း မြစ်၌ ရေချိုးပြီးနောက် သစ်ပင်ရိပ်ကို မှီ၍ နေခဲ့၏။

Verse 18

कस्यचित्त्वथ कालस्य तां नदीमगमत्किल । व्याघ्रो बुभुक्षितः शान्तं तं विप्रं हन्तुमुद्यतः ॥ ३७.१८ ॥

အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူသည် ထိုမြစ်သို့ ရောက်လာသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ဆာလောင်၍ ပင်ပန်းနေသော ကျားတစ်ကောင်သည် ငြိမ်သက်သော ဗြာဟ္မဏကို သတ်ရန် ပြင်ဆင်လေ၏။

Verse 19

अन्तर्जलगतं विप्रं यावद् व्याघ्रो जिघृक्षति । तावद् व्याधेन विद्धोऽसौ सद्यः प्राणैर्वियोजितः ॥ ३७.१९ ॥

ဗြာဟ္မဏသည် ရေထဲတွင် ရှိနေစဉ်၊ ကျားက သူ့ကို ဖမ်းယူမည်ဟု လှမ်းလာချိန်တွင်ပင် မုဆိုးတစ်ဦးက ထိုးနှက်၍ ထိုကျားသည် ချက်ချင်း အသက်ဆုံးသွားလေ၏။

Verse 20

तस्माद् व्याघ्रशरीरात् तु उत्थाय पुरुषः किल । विप्रश्चान्तरजले मग्नः श्रुत्वा तं शब्दमाकुलम् । नमो नारायणायेति वाक्यमुच्चैरुवाच ह ॥ ३७.२० ॥

ထို့နောက် ကျား၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ လူတစ်ဦး ထလာသည်ဟု ဆိုကြသည်။ အတွင်းရေထဲတွင် မြုပ်နေသော ဗြာဟ္မဏသည် ထိုလှုပ်ရှားသံကို ကြားသဖြင့် “နမော နာရာယဏာယ” ဟူသော စကားကို အသံမြင့်စွာ ဆိုလေ၏။

Verse 21

व्याघ्रेणापि श्रुतो मन्त्रः प्राणैः कण्ठस्थितैस्ततः । श्रुतमात्रे जहौ प्राणान् पुरुषश्चाभवच्छुभः ॥ ३७.२१ ॥

ကျားတစ်ကောင်တောင် မန္တရကို ကြားရ၏။ ထို့နောက် အသက်ရှူသံများ လည်ချောင်း၌ တည်နေစဉ်၊ ကြားသည့်အခါတင် အသက်ကို စွန့်လွှတ်၍ ထိုသူသည် ကောင်းမြတ်သော ပုရုෂဖြစ်လာလေ၏။

Verse 22

सोऽब्रवीद्यामि तं देशं यत्र विष्णुः सनातनः । त्वत्प्रसादाद् द्विजश्रेष्ठ मुक्तपाप्मा निरामयः ॥ ३७.२२ ॥

သူက “အနန္တသော ဗိဿဏု တည်ရှိရာ ဒေသသို့ ကျွန်ုပ် သွားမည်။ သင်၏ ကျေးဇူးကြောင့်၊ ဒွိဇအမြတ်ဆုံးရေ၊ ကျွန်ုပ်သည် အပြစ်မှ လွတ်ကင်း၍ ရောဂါကင်းစင်ပါပြီ” ဟု ပြောလေ၏။

Verse 23

इत्युक्तो ब्राह्मणः प्राह कोऽसि त्वं पुरुषर्षभ । सोऽब्रवीत्तस्य राजेन्द्रः प्रतापी पूर्वजन्मनि । दीर्घबाहुरिति ख्यातः सर्वधर्मविशारदः ॥ ३७.२३ ॥

ဤသို့ မေးမြန်းခံရသော ဗြာဟ္မဏက «အို လူတို့အထက်မြတ်သူ၊ သင်သည် မည်သူနည်း» ဟု ဆို၏။ ထိုသူက «အို မင်းမြတ်၊ ယခင်ဘဝ၌ ငါသည် အာဏာကြီးသော ဘုရင်တစ်ပါးဖြစ်၍ ‘ဒီဃဗာဟု’ ဟု ကျော်ကြားကာ ဓမ္မအပေါင်းကို ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်၏» ဟု ပြန်ဆို၏။

Verse 24

अहं जानामि वेदांश्च अहं वेद्मि शुभाशुभम् । ब्राह्मणे नैव मे कार्यं किं वस्तु ब्राह्मणा इति ॥ ३७.२४ ॥

«ငါသည် ဝေဒများကို သိ၏၊ ကောင်းမကောင်း (မင်္ဂလာနှင့် အမင်္ဂလာ) ကိုလည်း နားလည်၏။ ဗြာဟ္မဏနှင့် ငါ့အတွက် လုပ်စရာမရှိ—အမှန်တကယ် ဗြာဟ္မဏဟူသည် ‘အရာဝတ္ထု’ တစ်ခုကဲ့သို့ ဘာလဲ?»

Verse 25

तस्यैवं वादिनो विप्राः सर्वे क्रोधसमन्विताः । ऊचुः शापं दुराधर्षः क्रूरो व्याघ्रो भविष्यसि ॥ ३७.२५ ॥

ထိုသို့ ပြောဆိုနေစဉ် ဗြာဟ္မဏများအားလုံးသည် ဒေါသပြင်းထန်လာ၍ ကျိန်စာချကာ «သင်သည် အနိုင်ယူရန်ခက်ခဲသူဖြစ်သော်လည်း ကြမ်းတမ်းသော ကျားတစ်ကောင် ဖြစ်လိမ့်မည်» ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 26

अवमानात् तु विप्राणां सत्यान्तं स्मरणं तव । मृत्युकालेन सम्मूढ केशवेण भविष्यति ॥ ३७.२६ ॥

သို့သော် ဗိပရများ (ဗြာဟ္မဏများ) ကို မထီမဲ့မြင်ပြုသည့်အကြောင်းကြောင့် သင်၏ သတိရခြင်းသည် အမှန်တရားအပေါ် အခြေခံထားသော်လည်း သေချိန်၌ ရှုပ်ထွေးမောဟဖြစ်လာမည်၊ ထိုသတိရခြင်းသည် ကေရှဝ (Keśava) သို့ ဦးတည်သွားမည်။

Verse 27

इत्युक्तोऽहं पुरा तैस्तु ब्राह्मणैर्वेदपारगैः । तमेव सर्वं संप्राप्तो ब्रह्मशापं सुपुष्कलम् ॥ ३७.२७ ॥

ဤသို့ ငါသည် ယခင်က ဝေဒကို ကျွမ်းကျင်သည့် ဗြာဟ္မဏများထံမှ ပြောကြားခံရပြီး၊ ထိုအရာအားလုံးကို အပြည့်အဝ ကြုံတွေ့ရ၏—ဗြာဟ္မဏ၏ အလွန်ပြင်းထန်သော ကျိန်စာကိုပင် ဖြစ်၏။

Verse 28

ततस्ते ब्राह्मणाः सर्वे प्रणिपत्य महामुने । उक्ताऽनुग्रहहेतोर्वै ऊचुस्ते मामिमं पुरा ॥ ३७.२८ ॥

ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏာတို့အားလုံးသည် ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ၊ အို မဟာမုနိ၊ ယခင်က သင်ထံသို့ ငါ့အား မေတ္တာအနုဂ्रहရစေလိုသော အကြောင်းကြောင့် ဤစကားကို ပြောကြားခဲ့ကြသည်။

Verse 29

षष्ठान्नकालिकस्याग्रे यस्ते स्थास्यति कश्चन । स भक्ष्यस्ते तु भविता कञ्चित्कालं नराधम ॥ ३७.२९ ॥

ဆဋ္ဌမအစာစားချိန်၌ သင့်ရှေ့တွင် မည်သူမဆို ရပ်နေပါက၊ ထိုနရဓမသည် အချိန်တစ်ခဏအတွင်း သင့်အစာဖြစ်လာမည် (သင်က စားသုံးမည်)။

Verse 30

यदेषुघातं लब्ध्वा तु प्राणैः कण्ठगतैर्भवान् । श्रोष्यसे द्विजवक्त्रात् तु नमो नारायणेतिहि । तदा स्वर्गगतिस्तुभ्यं भविता नात्र संशयः ॥ ३७.३० ॥

သင်သည် မြားထိုးဒဏ်ကို ခံရပြီး အသက်ရှူသံသည် လည်ချောင်းထိ ရောက်လာသောအခါ (သေခါနီး)၊ ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏ၏ ပါးစပ်မှ “နမော နာရာယဏ” ဟူသော စကားကို ကြားရလျှင်၊ ထိုအချိန်၌ သင်၏ ကောင်းကင်သို့ သွားရာလမ်းသည် ဖြစ်ပေါ်မည်၊ သံသယမရှိ။

Verse 31

परवक्त्रगतस्यापि विष्णोर्नाम श्रुतं मया । लब्धद्वेषस्य विप्राणां प्रत्यक्षं तव सत्तम ॥ ३७.३१ ॥

“အခြားသူ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသော်လည်း ငါသည် ဗိဿ္ဏု၏ နာမကို ကြားခဲ့ပြီ။ အို သီလကောင်းသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ဗြာဟ္မဏာတို့အကြား ပေါ်ပေါက်လာသော ရန်မုန်းမှုသည် သင့်ရှေ့တွင် ထင်ရှားနေသည်။”

Verse 32

यः पुनर्ब्राह्मणान् पूज्य स्ववक्त्रेण नमो हरिम् । वदन् प्राणं विमुच्येत मुक्तावसौ वीतकिल्बिषः ॥ ३७.३२ ॥

သို့ရာတွင် ဗြာဟ္မဏာတို့ကို ပူဇော်ဂုဏ်ပြု၍ ကိုယ့်ပါးစပ်ဖြင့် “နမော ဟရိ” ဟု ဆိုကာ ထိုသို့ဆိုနေစဉ် အသက်ရှူကို လွှတ်ချလျှင်၊ ထိုသူသည် လွတ်မြောက်ခြင်းကို ရပြီး၊ မောက္ခ၌ အပြစ်ဒုစရိုက်ကင်းစင်သူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 33

सत्यं सत्यं पुनः सत्यमुत्क्षिप्य भुजमुच्यते । जङ्गमा ब्राह्मणा देवाः कूटस्थः पुरुषोत्तमः ॥ ३७.३३ ॥

“သစ္စာ—သစ္စာ—ထပ်မံ သစ္စာ” ဟု လက်ကို မြှောက်၍ အတည်ပြုကြေညာသည်။ ဗြာဟ္မဏများသည် “လှုပ်ရှားသော” နတ်များဖြစ်၍၊ ပုရုရှောတ္တမ (အမြင့်ဆုံး ပုရုရှ) သည် မပြောင်းလဲ မတည်ငြိမ်သော ကူဋသ္ထ အဖြစ်တည်၏။

Verse 34

एवमुक्त्वा गतः स्वर्गं स राजा वीतकल्मषः । ब्राह्मणोऽपि सदायुक्तस्तं व्याधं प्रत्यभाषत ॥ ३७.३४ ॥

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက်၊ အပြစ်အညစ်ကင်းစင်သော မင်းကြီးသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ထွက်ခွာသွားသည်။ ထို့ပြင် အမြဲတမ်း စည်းကမ်းတကျရှိသော ဗြာဟ္မဏလည်း ထိုမုဆိုးကို ပြန်လည်ပြောကြား하였다။

Verse 35

ऋषिरुवाच । जिघृक्षोर्मृगराजस्य यत्त्वया रक्षितो ह्यहम् । तत्पुत्र तुष्टस्ते दद्मि वरं वरय सुव्रत ॥ ३७.३५ ॥

ရိရှိက ပြောသည်—“ခြင်္သေ့မင်းက ငါ့ကို ဖမ်းယူမည်ဟု လာစဉ်က၊ သင်က ငါ့ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သားရေ၊ ငါသည် သင်ကို ကျေနပ်၏။ ငါသည် ကောင်းချီးတစ်ပါး ပေးမည်—ကောင်းသော သစ္စာဝတ်ရှိသူရေ၊ ကောင်းချီးကို ရွေးချယ်ပါ။”

Verse 36

व्याध उवाच । एष एव वरो मह्यं यत् त्वं मां भाषसे द्विज । अतः परं वरेणाहं किं करोमि प्रशाधि माम् ॥ ३७.३६ ॥

မုဆိုးက ပြောသည်—“ဒွိဇရေ၊ ငါ့အတွက် ကောင်းချီးဟူသည် ဤတစ်ခုတည်းပင်—သင်က ငါနှင့် စကားပြောပေးခြင်း။ ထို့နောက် ကောင်းချီးဖြင့် ငါ ဘာလုပ်ရမည်နည်း။ ကျွန်ုပ်ကို ညွှန်ကြားပါ။”

Verse 37

ऋषिरुवाच । अहं त्वया पुरा पुत्र प्रार्थितोऽस्मि तपोऽर्थिना । बहुपातकयुक्तेन घोररूपेण चानघ ॥ ३७.३७ ॥

ရိရှိက ပြောသည်—“အတိတ်ကာလတွင် သားရေ၊ တပဿာအကျိုးကို ရှာဖွေသူအဖြစ် သင်က ငါ့ကို တောင်းပန်ခဲ့သည်။ သင်သည် အပြစ်များစွာနှင့် ဆက်နွယ်၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော်လည်း၊ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အပြစ်ကင်း၏။”

Verse 38

इदानीं तव पापानि देविकाभिषवेण च । मद्दर्शनेन च चिरं विष्णुनामश्रुतेन च ॥ नष्टानि शुद्धदेहोऽसि साम्प्रतं नात्र संशयः ॥ ३७.३८ ॥

ယခု သင်၏ အပြစ်များသည် ဒေဝိကာ၌ သန့်စင်ရေချိုးခြင်းကြောင့်လည်း၊ ငါ့ကို မြင်တွေ့ခြင်းကြောင့်လည်း၊ ဗိဿဏု၏ နာမတော်ကို ကြာရှည် နားထောင်ခြင်းကြောင့်လည်း ပျက်စီးသွားပြီ။ ယခု သင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် သန့်ရှင်းပြီ၊ သံသယမရှိ။

Verse 39

इदानीं वरमेकं त्वं गृहीाण मम सन्निधौ । तपः कुरुष्व साधो त्वं चिरकालं यदीच्छसि ॥ ३७.३९ ॥

ယခု ငါ့ရှေ့မှောက်၌ သင်သည် ဆုတောင်းတစ်ခုကို လက်ခံယူလော့။ အို သာဓု၊ သင်လိုလားပါက အချိန်ရှည်ကြာ တပဿ (အကျင့်တရား) ကို ပြုလုပ်လော့။

Verse 40

व्याध उवाच । य एष भवता प्रोक्तो विष्णुर्नारायणः प्रभुः । स कथं प्राप्यते मर्त्यैरेष एव वरो मम ॥ ३७.४० ॥

မုဆိုးက ပြောသည်– “သင်က ဖော်ပြခဲ့သော ဗိဿဏု—နာရာယဏ၊ အရှင်အမြတ်—ကို လူသားတို့က မည်သို့ ရောက်ရှိနိုင်သနည်း။ ဤတစ်ခုတည်းပင် ငါတောင်းသော ဆုဖြစ်သည်။”

Verse 41

ऋषिरुवाच । तमुद्दिश्य व्रतं कुर्याद् यत्किञ्चित्पुरुषोऽच्युतम् । स परं तमवाप्नोति भक्त्या युक्तः पुमानिति ॥ ३७.४१ ॥

ရသီက ပြောသည်– “အချိန်မပျက် (အချွတ်မလွတ်) အချူတ (Acyuta) ကို ရည်ညွှန်း၍ လူသည် မိမိတတ်နိုင်သမျှ ဝရတ (သစ္စာကတိ/အကျင့်) ကို ဆောင်ရွက်သင့်သည်။ ဘက္တိဖြင့် ပြည့်စုံသူသည် အမြင့်ဆုံး အခြေအနေကို ရောက်သည်။”

Verse 42

एवं ज्ञात्वा भवान् पुत्र व्रतमेतत् समाचर । न भक्षयामि सकटं न वदाम्यनृतं क्वचित् ॥ ३७.४२ ॥

“ဤသို့ သိပြီးနောက် သားရေ၊ ဤဝရတကို ဆောင်ရွက်လော့။ ငါသည် ‘စကဋ’ ဟူသော တားမြစ်အစာကို မစားသောက်၊ မည်သည့်အခါမျှ မုသားစကားကို မပြော။”

Verse 43

एतत्ते व्रतमादिष्टं मया व्याधवर ध्रुवम् । तत्रैवं तपसा युक्तस्तिष्ठ त्वं यावदिच्छसि ॥ ३७.४३ ॥

အို မုဆိုးတို့အနက် အကောင်းဆုံးရေ၊ ဤဝရတ (vrata) ကို ငါက သေချာခိုင်မာစွာ သင့်အား ညွှန်ကြားထားသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုနေရာ၌ တပသ (tapas) နှင့် စည်းကမ်းတကျ တည်နေ၍ သင်လိုသမျှကာလ ပင် တည်နေပါ။

Verse 44

श्रीवराह उवाच । एवं चिन्तान्वितं मत्वा वरदो ब्राह्मणोऽभवत् । मोक्षार्थिनमथो बुद्ध्वा वञ्चयित्वा गतो मुनिः ॥ ३७.४४ ॥

သီရိဝရာဟာ မိန့်တော်မူသည်။ ထိုသူသည် စိုးရိမ်ပူပန်သော အတွေးအခေါ်၌ နစ်မြုပ်နေသည်ဟု သိမြင်ပြီးနောက်၊ ပေးကမ်းကောင်းချီးပေးနိုင်သော ဗြာဟ္မဏသည် ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထို့နောက် မောက္ခကို ရှာဖွေသူဟု သိပြီး မုနိသည် လှည့်ဖြားကာ ထွက်ခွာသွား၏။