Adhyaya 214: The Glory of Gokarṇa: Description of Nandikeśvara’s Boon and the Assembly of Deities on Mount Muñjavat
Gokarṇa-māhātmya: Nandikeśvara-varapradāna-varṇanaṃ (Muñjavat-śikhara-devasaṃgamaḥ)
Tīrtha-Māhātmya / Sacred Geography and Deity-Assembly Narrative
ဝရာဟ–ပृथဝီ သင်ကြားရေးဘောင်အတွင်း ဤအဓ್ಯಾಯသည် tīrtha-māhātmya အဖြစ်၊ ဘုရားပေးသည့် वरदान နှင့် သန့်ရှင်းသော မြေဒေသများက လူမှုစည်းကမ်းနှင့် မြေပြင်တည်ငြိမ်မှုကို မည်သို့ ထူထောင်ပေးသနည်းကို ဖော်ပြသည်။ နန္ဒီ/နန္ဒိကေရှဝရ သည် ရောင်ခြည်တောက်ပ၍ ရှိဝနှင့် ဆင်တူသည့် ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာသဖြင့် ဒေဝတားတို့က ကောသမစ်အုပ်ချုပ်မှု ပျက်ယွင်းမည်ကို စိုးရိမ်ကြသည်။ ဗိෂ္ဏုသည် ထိုစိုးရိမ်မှုကို နားလည်ကာ နန္ဒီထံ သွားရောက်ပြီး၊ နန္ဒီက ဟရီကို မြင်ရသဖြင့် ပြည့်ဝပီတိဖြစ်ကာ ရှိဝ၏ ကရုဏာကြောင့် မိမိသည် pāriṣada (ရှိဝ၏ အဖော်အပါ) အဆင့်ကို ရရှိခဲ့ကြောင်း ပြောသည်။ ရှိဝ ဘယ်သို့ သွားသနည်းဟု မေးရာတွင် နန္ဒီ မဖော်ပြနိုင်ဘဲ၊ အီရှဝရ၏ ယခင်ညွှန်ကြားချက်အရ ဟိမဝန္တာ၏ အဝေးဒေသ ‘Śleṣmātaka-vana’ ကို ညွှန်ပြပြီး Śleṣmātaka ဟုခေါ်သော နာဂနှင့် ဆက်နွယ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် Muñjavat တောင်ထိပ်တွင် ကြီးမားသော စုဝေးပွဲ ဖြစ်ပေါ်ကာ ဒေဝတား၊ ရှိ၊ မြစ်များ၊ တောင်များ၊ အပ္සරာ၊ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ နာဂများနှင့် အချိန်၏ အပိုင်းအခြားများတောင် စုဝေး၍ ဂုဏ်ပြုကာ နန္ဒီအား အတားအဆီးမရှိ လှုပ်ရှားနိုင်ခြင်းနှင့် ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို ကောင်းချီးပေးကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် စုဝေးပွဲက ရှိဝကို ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်သည်။
Primary Speakers
Key Concepts
Shlokas in Adhyaya 214
Verse 1
पुनर्गोकरणमाहात्म्यनन्दीकेश्वरवरप्रदानवर्णनम् ॥ ब्रह्मोवाच ॥ अन्तर्हितं ततस्तस्मिन्भवे वै भूतनायके ॥ बभूव दिव्यः स तदा नन्दी गणचमूपतिः ॥
ထပ်မံ၍—ဂိုကရဏ မာဟာတ္မ്യ၌ နန္ဒီကေရှဝရအား ဝရပေးအပ်ခြင်းကို ဖော်ပြခြင်း။ ဘြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်—သတ္တဝါတို့၏ အရှင် (ဘူတနာယက) သည် အန္တရာဓာန်သွားပြီးနောက်၊ နန္ဒီသည် ထိုအခါ ဒိဗ္ဗဖြစ်လာကာ ဂဏအဖွဲ့တပ်၏ စစ်သူကြီး ဖြစ်လာ၏။
Verse 2
चतुर्भुजस्त्रिनयनो दिव्यसंस्थानसंस्थितः ॥ दिव्यवर्णवपुश्चारुर्दिव्यागुरुसमन्वितः ॥
လက်လေးဖက်နှင့် မျက်စိသုံးလုံးရှိသော ထိုအရှင်သည် အံ့ဩဖွယ်သော သာသနာတော်ဆန်သည့် ဒိဗ္ဗရုပ်သဏ္ဌာန်၌ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တည်နေ၏။ ကိုယ်တော်သည် ကောင်းကင်တော်ရောင်တောက်ပသည့် ဒိဗ္ဗအရောင်ဖြင့် လှပ၍ အဂရု/အလိုအက်စ်၏ သုဂന്ധတော်ဖြင့် ပြည့်ဝနေ၏။
Verse 3
त्रिशूली परिघी दण्डी पिनाकी मौञ्जमेखली ॥ शुशुभे तेजसा तत्र द्वितीय इव शङ्करः ॥
ထိုအရှင်သည် တြိရှူလ၊ ပရိဃကဲ့သို့သော ဂဒါဒဏ္ဍနှင့် ဒဏ္ဍကို ကိုင်ဆောင်၍၊ ပိနာကာ မြားလက်နက်ကို ဆောင်ကာ မုဉ္ဇမြက် မေခလာကို ချည်ပတ်ထား၏။ ထိုနေရာ၌ တေဇောဖြင့် တောက်ပလင်းလက်ကာ ဒုတိယ ရှင်ကရ (ရှီဝ) ကဲ့သို့ ထင်ရှား၏။
Verse 4
आस्थितः पादमाकृष्य ह्याह्वयन्निव स द्विजः ॥ त्रिभिः क्रमैः क्रान्तुमनास्त्रिविक्रम इवोद्यतः ॥
ထိုဒွိဇသည် အဆင်သင့်ရပ်တည်ကာ ခြေကို နောက်သို့ ဆုတ်ယူ၍ စိန်ခေါ်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ သုံးလှမ်းဖြင့် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းရန် စိတ်ထားကာ တြိဝိက్రమ များကဲ့သို့ ရှေ့တိုးရန် အသင့်ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ထင်ရ၏။
Verse 5
तं दृष्ट्वा खेचराः सर्वा देवताः परिशङ्किताः ॥ आख्यातुं पुरुहूताय सम्भ्रान्ताः प्रययुर्दिवम् ॥
ထိုအရှင်ကို မြင်သော် ကောင်းကင်၌ သွားလာသော ဒေဝတားအားလုံး စိုးရိမ်ကြောက်ရွံ့လာကြ၏။ စိတ်လှုပ်ရှားကာ ပုရုဟူတ (အိန္ဒြ) ထံ သတင်းတင်ပြရန် ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားကြ၏။
Verse 6
अर्बुदो न्यर्बुदबलस्तथा चक्षुःश्रवादिपः ॥ विद्युज्जिह्वो द्विजेह्वेन्द्र शङ्खवर्च्चा महाद्युतिः ॥
အရ္ဗုဒ၊ နျရ္ဗုဒဗလ နှင့် စက္ခုရှ္ရဝါဒိပ; ထို့ပြင် ဝိဒျုဇ္ဇိဟ္ဝ၊ ဒွိဇေဟ္ဝေန္ဒြ နှင့် မဟာတေဇရှိသော သင်္ခဝရ္စာ—ဤနာမများကို ထိုသူတို့အနက် ထုတ်ဖော်ဆိုခဲ့သည်။
Verse 7
तेभ्यः श्रुत्वा सहस्राक्षः सर्वे चान्ये दिवौकसः ॥ विषादं परमं गत्वा चिन्तामापेदिरे भृशम् ॥
သူတို့ထံမှ ကြားသိပြီးနောက် သဟသ္ရအက္ရှ (အိန္ဒြ) နှင့် အခြားသော နတ်လောကနေထိုင်သူအားလုံးသည် အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းညှိုးငယ်ကာ ပြင်းထန်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။
Verse 8
अयं कश्चिद्वरं लब्ध्वा ह्युमाकान्तान्महेश्वरात् ॥ अत्यूर्जितबलः श्रीमान्स्त्रैलोक्यं प्राप्स्यति ध्रुवम् ॥
“ဤသူသည် ဥမာ၏ချစ်သူ မဟေရှဝရထံမှ အချို့သော အပေးအကူ (ဗရ) ကို ရရှိပြီးနောက် အလွန်အမင်း အင်အားကြီးကာ ဂုဏ်သရေပြည့်ဝလာသည်; မသွေမယွင်း သုံးလောကကို ရယူလိမ့်မည်။”
Verse 9
यादृशोऽस्य महोत्साहस्तेजोबलसमन्वितः ॥ नूनमेष महासत्त्वो हरेत्स्थानं दिवौकसाम् ॥
“သူ၏ မဟာအားထုတ်မှုသည် တေဇောနှင့် ဗလတို့ဖြင့် ပြည့်စုံနေသဖြင့်၊ ဤမဟာသတ္တဝါသည် နတ်လောကနေထိုင်သူတို့၏ အဆင့်အတန်းကို မသွေမယွင်း လုယူလိမ့်မည်။”
Verse 10
यावच्चैवोजसा नाकमसौ चङ्क्रमते प्रभुः ॥ प्रसादयामो वरदं तावदेव महेश्वरम् ॥
“ထိုအင်အားကြီးသော အရှင်သည် မိမိ၏ ဩဇာဖြင့် နတ်ပြည်၌ လှုပ်ရှားသွားလာနေသေးသရွေ့၊ အချိန်မလွန်မီ ပေးပန်သူ မဟေရှဝရကို ကျေနပ်အောင် ပြုကြစို့။”
Verse 11
विधाता भगवान्विष्णुः प्रभुस्त्रिभुवनेश्वरः ॥ अभ्यधावंस्ततः सोऽथ स हि जानाति हृद्गतम् ॥
ထို့နောက် စီမံခန့်ခွဲသူ ဘဂဝန် ဗိဿဏု—သုံးလောက၏ အရှင်၊ အုပ်စိုးသူ—ထံသို့ သူတို့ ချဉ်းကပ်သွားကြသည်; အကြောင်းမူ သူသည် နှလုံးသားအတွင်းရှိ အရာကို သိမြင်တတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
Verse 12
कृतेन तेन विबुधाः पश्यन्ति मुनयश्च तं ॥ ततः स भगवान्विष्णुः सहदेवः सधात्रिकः ॥
ထိုအောင်မြင်ပြီးသော ကုသိုလ်ကံကြောင့် ဒေဝတားတို့နှင့် မုနိတို့သည် ထိုသူကို မြင်ကြသည်။ ထို့နောက် ဘဂဝန် ဗိဿနုသည် ဒေဝတားတို့နှင့် ဓာတೃ (ဗြဟ္မာ) တို့နှင့်အတူ ဆက်လက်ခရီးဆက်သွားတော်မူ၏။
Verse 13
जगाम तत्र यत्रासौ नन्दी तिष्ठति देववत् ॥ नन्द्युवाच ॥ सफलं जीवितं मेऽद्य सफलश्च परिश्रमः ॥
ထိုအခါ သူသည် နန္ဒိန်က ဒေဝတားကဲ့သို့ ရပ်နေသော နေရာသို့ သွားတော်မူ၏။ နန္ဒိန်က ပြောသည်— “ယနေ့ ငါ၏အသက်တာသည် အကျိုးသက်ရောက်ပြီ၊ ငါ၏ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုလည်း အကျိုးဖြစ်ပြီ။”
Verse 14
यन्मे दृष्टः सुराध्यक्षः सर्वलोकगुरुर्हरिः ॥ पर्याप्तं तन्ममाद्येह कृतकृत्योऽस्मि तेन वै ॥
ငါသည် ဟရီကို—ဒေဝတားတို့၏ အုပ်စိုးရှင်၊ လောကအားလုံး၏ ဆရာ—ကို မြင်တွေ့ရသောကြောင့် ယနေ့ ဤနေရာ၌ ငါ့အတွက် ထိုတစ်ခုတည်းပင် လုံလောက်၏။ ထိုကြောင့် အမှန်တကယ် ငါသည် ကိစ္စပြီးမြောက်သူ (ကೃತကೃತ்ய) ဖြစ်ပြီ။
Verse 15
यच्च मे प्रभुरव्यग्रः प्रीतः पापहरो हरः ॥ विधाय पार्षदत्वं मे वरानिष्टान्ददौ शिवः ॥
ထို့ပြင် ငါ၏အရှင်—စိတ်မလှုပ်ရှား၊ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူသော—ပാപဖယ်ရှားသူ ဟရ (ဟရ) သည် ငါကို မိမိ၏ ပါရ္ဿဒ (အနီးကပ်အမှုထမ်း) အဖြစ် ခန့်အပ်၍ ငါလိုလားသော ဝရများကို ပေးတော်မူ၏။ ထိုသို့ ပြုတော်မူသူမှာ ရှိဝပင် ဖြစ်သည်။
Verse 16
परो मेऽनुग्रहः सोऽत्र पूतोऽस्मि खलु साम्प्रतम् ॥ यच्छोक्तं विधिना वाक्यं देवान्प्रति महात्मना ॥
ဤနေရာ၌ ငါ့အပေါ် ထိုအရာသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ကရုဏာတော် ဖြစ်၏။ အမှန်တကယ် ယခု ငါသည် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ပြီ။ ထို့ပြင် မဟာတ్మာ ဗိဓိနာ (ဗြဟ္မာ) သည် ဒေဝတားတို့ထံ ပြောကြားခဲ့သော စကားတော်မှာ—
Verse 17
मामुद्दिश्य हितं तथ्यं तथैव च न चान्यथा ॥ यन्मां देवर्षयः प्रीत्या समागत्य प्रियंवदाः ॥
ငါ့ကို ရည်ညွှန်း၍ ပြောဆိုသော စကားသည် အကျိုးရှိ၍ အမှန်တရားဖြစ်ကာ ထိုသို့ပင် ဖြစ်သည်၊ အခြားမဟုတ်; ထို့ပြင် ချစ်ခင်မေတ္တာဖြင့် စကားချိုမြိန်သော ဒေဝရိရှီတို့ စုပေါင်းလာ၍ ငါ့ထံ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။
Verse 18
तेनास्मि परमप्रीत आदृतः परमेṣ्ठिना ॥ देवा ऊचुः ॥ वयं तं वरदं देवं द्रक्ष्यामस्ते वरप्रदम् ॥
ထို့ကြောင့် ငါသည် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်နှစ်သက်၍ ပရမေဋ္ဌင် (ဗြဟ္မာ) ထံမှ ဂုဏ်ပြုခံရသည်။ ဒေဝတို့က ဆိုသည်—“ငါတို့သည် ပရိသတ်သို့ ပရသဒပေးသော ထိုဘုရားကို မြင်တွေ့မည်၊ သင်အား ပရသဒပေးသူကိုပင်”။
Verse 19
तवैष तपसा तुष्टः स्वयं प्रत्यक्षताङ्गतः ॥ इत्युक्तवन्तस्ते देवाः पुनरूचुर्द्विजोत्तमम् ॥
“သူသည် သင်၏ တပသ (အာစီတပ) ကြောင့် ပျော်ရွှင်တော်မူပြီး၊ ကိုယ်တိုင်ဆန္ဒဖြင့် တိုက်ရိုက် ပေါ်ထွန်းလာတော်မူသည်” ဟု ပြောပြီးနောက် ထိုဒေဝတို့သည် ဒွိဇအထွတ်အမြတ်ကို ထပ်မံ မိန့်ကြား하였다။
Verse 20
न जाने कुत्र वा देवं कुत्रास्ते तद्गवेष्यताम् ॥ सनत्कुमार उवाच ॥ किमत्र नन्दिनं देवो येनासौ नोक्तवान्प्रभुम् ॥
“ဒေဝသည် ဘယ်မှာရှိသည်၊ ဘယ်မှာ တည်နေသည်ကို ငါမသိ; ထိုအရာကို ရှာဖွေကြစေ” ဟုဆို၏။ စနတ်ကူမာရက “ဤနေရာ၌ နန္ဒင်နှင့်ပတ်သက်၍ ဘာအကြောင်းရှိသနည်း၊ ထို့ကြောင့် ဒေဝက प्रभု (အရှင်) ကို မဖော်ပြခဲ့သနည်း” ဟု မေး၏။
Verse 21
तन्मे कथय देवेश गुह्यं किं चास्ति शूलिनः ॥ ब्रह्मोवाच ॥ यदुक्तवान्महेशानो नाख्येयोऽस्मि पुरान्जनि ॥
“ထို့ကြောင့် ဒေဝတို့၏ အရှင်တော်၊ သုံးမြှားကိုင်ရှင် (ရှီဝ) နှင့်ပတ်သက်သော လျှို့ဝှက်အကြောင်းအရာသည် အဘယ်နည်း၊ ငါ့အား ပြောပါ” ဟုဆို၏။ ဗြဟ္မာက “မဟေရှာနက ‘ဟေ ပုရဉ္ဇနီ၊ ငါသည် ဖော်ထုတ်၍ မပြောသင့်’ ဟု မိန့်ခဲ့သကဲ့သို့—” ဟုဆို၏။
Verse 22
किमुक्तवान्महादेवो नन्दिनं तच्छृणुष्व मे ॥ ईश्वर उवाच ॥ अस्ति कश्चित्समुद्देशः क्षितेः सिद्धोऽद्रिसङ्कटः
မဟာဒေဝါသည် နန္ဒိန်အား မည်သို့ မိန့်ကြားခဲ့သည်ကို ငါ့ထံမှ နားထောင်လော့။ ဣශ්ဝရ မိန့်တော်မူသည်—မြေပြင်ပေါ်တွင် တစ်နေရာရှိ၏၊ စိဒ္ဓ (ပြီးပြည့်စုံ) ဖြစ်ပြီး တောင်တန်းအခက်အခဲကြား၌ ရောက်ရန် အလွန်ခက်ခဲ၏။
Verse 23
पारे हिमवतः पुण्ये तपोवनगणैर्युतः ॥ तत्र श्लेष्मातको नाम वसते पन्नगोत्तमः
ပုဏ္ဏမြတ်သော ဟိမဝတ်တောင်၏ အခြားဖက်၌၊ တပောဝန (တပသ်တော) အစုအဖွဲ့များနှင့် ပြည့်စုံသောနေရာတွင်၊ «ရှလေရှမာတက» ဟု အမည်ရ နာဂအထွဋ်အမြတ် တစ်ပါး နေထိုင်၏။
Verse 24
सोऽनुग्राह्यो मयावश्यं तपसा दग्धकिल्बिषः ॥ तदभ्याशे च रुचिरं न चासौ वानराश्रयः
သူသည် ငါ၏ အနုဂ्रहကို မလွဲမသွေ ခံယူထိုက်သူ ဖြစ်၏၊ တပသ်ကြောင့် သူ၏ အပြစ်အနာအဆာတို့ မီးလောင်ပျက်စီးသွားပြီ။ ထိုအနီး၌ လှပသောနေရာတစ်ခုရှိသော်လည်း မျောက်တို့၏ ခိုလှုံရာ မဟုတ်။
Verse 25
तस्य नाम्ना च तत्स्थानं दिव्यं चिरतपोभृतम् ॥ श्लेष्मातकवनं नाम पुण्यशीलशिलोच्चयम्
သူ၏ အမည်ကြောင့် ထိုနေရာသည်လည်း ဒိဗ္ဗ (သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်) ဖြစ်၍ ရှည်လျားသော တပသ်ကို ထမ်းဆောင်ထားသဖြင့် ထိုအမည်ဖြင့်ပင် ကျော်ကြားလာ၏။ ၎င်းကို «ရှလေရှမာတက ဝန» ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ ပုဏ္ဏ-သီလ (ကောင်းမြတ်သဘော) ဖြင့် အမှတ်အသားရှိသော မြင့်မားသည့် ကျောက်တောင်စု ဖြစ်၏။
Verse 26
मृगरूपेण चरता तत्र वै त्रिदशा मया ॥ द्रष्टव्याः सञ्जिघृतक्षन्तः खिन्नाश्चान्वेषणे मम
ငါသည် မೃဂ (သမင်) ရုပ်ဖြင့် ထိုနေရာ၌ လှည့်လည်နေစဉ်၊ တြိဒశ (ဒေဝတား) တို့ကို ငါအမှန်တကယ် မြင်ရ၏—သူတို့သည် စုဝေးကာ အခက်အခဲကို သည်းခံပြီး ငါ့ကို ရှာဖွေရင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြ၏။
Verse 27
नाख्यातव्यं त्वया तेषां देवताप्सरसामिदम् ॥ अनुगृह्य वरैस्तैश्च तत्रैवान्तरधी यत
“ဤအကြောင်းကို သင်သည် ထိုဒေဝတားများနှင့် အပ္စရာများထံ မဖော်ပြရ။ ကောင်းချီး(ဝရ)များ ပေး၍ အနုဂြဟပြုပြီးနောက် ထိုနေရာ၌ပင် အန္တရာဓာန်၍ ပျောက်ကွယ်သွား၏။”
Verse 28
विद्योतयन्दिशः सर्वास्त्रिदशैः परिवारितः ॥ बालकेन्दुनिभं दिव्यमर्चितं दिव्यबिन्दुभिः
“အရပ်အနှံ့ကို တောက်ပစေ၍ တြိဒသ (ဒေဝသုံးဆယ်)တို့က ဝိုင်းရံထားလျက်၊ ကလေးလမင်းကဲ့သို့သော ဒိဗ္ဗသဘောတရားတစ်ရပ် ပေါ်ထွန်းလာ၏—ဒိဗ္ဗဘိန္ဒုများဖြင့် အလှဆင်၍ ရောင်ခြည်ထွန်းလင်းသည်။”
Verse 29
गणावृतश्च वरदो वरुणो यादसांपतिः ॥ वज्रस्फटिकचित्रेण विमाननातितेजसा
“ထို့နောက် ရေသတ္တဝါတို့၏ အရှင် (ယာဒသံပတိ) ဖြစ်သော ဝရုဏ၊ ဝရပေးသူသည် မိမိ၏ အဖွဲ့အစုတို့ဖြင့် ဝိုင်းရံလျက်၊ စိန်နှင့် စဖတိက (ကြည်လင်ကျောက်) ပုံစံများဖြင့် အလှဆင်ထားသော အလွန်တောက်ပသည့် ဝိမာနဖြင့် ရောက်လာ၏။”
Verse 30
तप्तकाञ्चनवर्णेन रत्नचित्रेण भास्वता ॥ विमाननागतः शृङ्गे द्योतयन्बै धनाधिपः
“ထို့ပြင် ဓနာဓိပ (ဓန၏ အရှင်) သည် တောက်ပသော ဝိမာနဖြင့် ရောက်လာ၏—ပူလောင်သော ရွှေရောင်ကဲ့သို့ အရောင်ရှိ၍ ရတနာပုံစံများဖြင့် အလှဆင်ထားကာ—တောင်ထိပ်ကို ထွန်းလင်းစေ하였다။”
Verse 31
विमानशतकोटीभिरागतो यक्षराक्षसैः ॥ श्रीमद्भिर्बहुभिर्दिव्यैर्विमानैः सूर्यसन्निभैः
“သူသည် ယက္ခနှင့် ရာက္ခသတို့နှင့်အတူ ရောက်လာ၍၊ ဝိမာန ရာကုဋိများဖြင့်—အလွန်တင့်တယ်သော ဒိဗ္ဗဝိမာန များစွာ၊ နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပလျက်—လိုက်ပါလာ၏။”
Verse 32
अधिष्ठितः सुकृतिभिः प्रायाद्वैवस्वतोपमः ॥ चन्द्रादित्यौ ग्रहाः सर्वे समग्रं त्वृक्षमण्डलम् ॥
ကုသိုလ်ရှိသူတို့က ဝန်းရံလျက် သူသည် ဝိုင်ဝස්ဝတ (ယမမင်း) နှင့်တူသကဲ့သို့ ထွက်ခွာသွား하였다။ လ၊ နေ၊ ဂြိုဟ်အပေါင်းနှင့် နက္ခတ်မဏ္ဍလ အဝိုင်းတစ်ခုလုံးလည်း အတူတကွ စုဝေး၍ လိုက်ပါသွား하였다။
Verse 33
विमानैरग्नितुल्याभैराजग्मुः खान्महीधरम् ॥ रुद्रास्त्वेकादशा याताः सूर्याः द्वादश चैव तु ॥
မီးကဲ့သို့ တောက်ပသော ဝိမာနများဖြင့် သူတို့သည် ကောင်းကင်လမ်းမှ တောင်သို့ ရောက်လာ하였다။ ရုဒြာများ—၁၁ ပါး—ရောက်ရှိလာပြီး၊ ထို့အတူ အာဒိတျများ—၁၂ ပါး (နေဘုရားများ) လည်း ရောက်လာ하였다။
Verse 34
आगतावश्विनौ देवौ मौञ्जवन्तं महागिरिम् ॥ विश्वेदेवाश्च साध्याश्च गुरुश्च तपसान्वितः ॥
အရှွင်ဒေဝ ၂ ပါးသည် မဟာတောင် မောဉ္ဇဝန္တ သို့ ရောက်လာ하였다။ ဝိශ්ဝေဒေဝများနှင့် သာဓျများလည်း လာရောက်ပြီး၊ တပဿာအင်အားပြည့်ဝသော ဂုရု (ဗြဟ္စပတိ) လည်း ရောက်လာ하였다။
Verse 35
संचाद्यैरावतपथं सहसाभ्याययुर्द्रुतम् ॥ स्कन्दश्चैव विशाखश्च भगवांश्च विनायकः ॥
အဲရာဝတ လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီး သူတို့သည် ချက်ချင်း လျင်မြန်စွာ နီးကပ်လာ하였다။ စကန္ဒ၊ ဝိသာခ နှင့် ဘဂဝန် ဝိနာယက လည်း ရောက်လာ하였다။
Verse 36
संप्राप्तस्तं गिरिवरं मयूरशतनादितम् ॥ नारदस्तुम्बुरुश्चैव विश्वावसुपरावसू ॥
သူတို့သည် မော်ရေများ ရာချီ၏ အော်သံဖြင့် တုန်လှုပ်မြည်ဟည်းနေသော ထူးမြတ်သည့် တောင်သို့ ရောက်ရှိ하였다။ နာရဒ နှင့် တုမ္ဘုရု လည်း လာရောက်ပြီး၊ ဝိශ්ဝာဝಸು နှင့် ပရာဝಸು လည်း အတူတကွ ရောက်လာ하였다။
Verse 37
हाहाहूहूस्तथा चान्ये सर्वे गन्धर्वसत्तमाः ॥ वैहायसैर्यानवरैर्विविधैर्वासवाज्ञया ॥
ဟာဟာနှင့် ဟူဟူတို့အပြင် အခြားအထွတ်အမြတ် ဂန္ဓဗ္ဗတို့လည်း ဝါသဝ (အိန္ဒြ) ၏ အမိန့်တော်အရ အမျိုးမျိုးသော အကောင်းမြတ် လေယာဉ်ယာဉ်များဖြင့် ရောက်လာကြသည်။
Verse 38
गुह्यकाश्च महात्मानः सर्व एव समागताः ॥ गन्धकाली घृताची च बुद्धा गौरी तिलोत्तमा ॥
ဂုဟျကများ—မဟာစိတ်ဓာတ်ရှိသော သတ္တဝါများ—အားလုံး စုဝေးလာကြသည်။ ဂန္ဓကာလီ၊ ဂှရိတာချီ၊ ဗုဒ္ဓာ၊ ဂေါရီနှင့် တိလိုတ္တမာ တို့လည်း ရောက်လာကြသည်။
Verse 39
सिन्धुश्च पुरुषश्चैव सरयूश्च महानदी ॥ ताम्रारुणा चारुभागा वितस्ता कौशिकी तथा ॥
စိန္ဓု၊ ပုရုෂ နှင့် သရယူး—မဟာမြစ်—တို့ ရောက်လာကြသည်။ ထို့အတူ တာမ္ရာရုဏာ၊ ချာရုဘာဂါ၊ ဝိတစ္တာ နှင့် ကောသိကီ တို့လည်း ရောက်လာကြသည်။
Verse 40
उर्वशी मेनका रम्भा पञ्चस्या च तथापरा ॥ एताश्चान्याश्च तच्छैलमाजग्मुर्देवयोषितः ॥
ဥရဝသီ၊ မေနကာ၊ ရမ္ဘာ နှင့် ပဉ္စသျာ အပြင် အခြားသူများလည်း—ဤဒေဝီယောသိတများအားလုံး ထိုတောင်သို့ ရောက်လာကြသည်။
Verse 41
पुलस्त्योऽत्रिर्मरीचिश्च वसिष्ठो भृगुरेव च ॥ कश्यपः पुलहश्चापि विश्वामित्रोऽथ गौतमः ॥
ပုလஸ္တျ၊ အတြိ၊ မရီချိ၊ ဝသိဋ္ဌ နှင့် ဘೃဂု; ထို့အပြင် ကശ്യပ နှင့် ပုလဟ; ထို့နောက် ဝိશ્વာမိတ္တရ နှင့် ဂေါတမ တို့လည်း စုဝေးလာကြသည်။
Verse 42
भारद्वाजोऽग्निवेश्यश्च तथा वृद्धपराशरः ॥ मार्कण्डेयोऽङ्गिरा गर्गः संवर्त्तः क्रतुरेव च ॥
ဘာရဒ္ဝါဇ၊ အဂ္နိဝေရှျ၊ ထို့အပြင် ဝృద్ధ-ပရာရှရ; မာရကဏ္ဍေယ၊ အင်္ဂိရသ၊ ဂရ္ဂ၊ သံဝတ္တ၊ နှင့် ကရတု—ဤမဟာရိရှီတို့ကို စာရင်းပြု၍ ဖော်ပြထားသည်။
Verse 43
मरीचिर्जमदग्निश्च भार्गवश्च्यवनस्तथा ॥ नियोगान्मम विष्णोश्च शक्रस्य त्रिदिवस्पतेः ॥
မရီချိ၊ ဇမဒဂ္နိ၊ ဘာရ္ဂဝ နှင့် ချျဝန တို့လည်း—(သူတို့သည်) ကျွန်ုပ်၏ အမိန့်၊ ဗိဿဏု၏ အမိန့်နှင့် သုံးကောင်းကင်၏ အရှင် သက္ကရာ၏ အမိန့်အရ (ရောက်လာကြသည်)။
Verse 44
पुण्या सरस्वती कोका नर्मदा बाहुदा तथा ॥ शतद्रूश्च विपाशा च गण्डकी च सरिद्वरा ॥
ပုဏ္ယာ၊ သရသွတီ၊ ကိုကာ၊ နရမဒါ နှင့် ဘာဟုဒါ; ထို့ပြင် ရှတဒရူ၊ ဝိပါရှာ နှင့် ဂဏ္ဍကီ—အထူးမြတ်သော မြစ်များ—ကိုလည်း ဖော်ပြထားသည်။
Verse 45
गोदावरी च वेणी च तापी च सरिदुत्तमा ॥ करतोया स शीता च तथा चीरवती नदी ॥
ဂోదာဝရီ၊ ဝေဏီ နှင့် တာပီ—အလွန်မြတ်သော မြစ်; ကရတိုယာ၊ ရှီတာ နှင့် ချီရဝတီ မြစ်တို့ကိုလည်း (ဤနေရာတွင်) ဖော်ပြထားသည်။
Verse 46
नन्दा च परनन्दा च तथा चर्मण्वती नदी ॥ पर्णाशा दैविका चैव वितस्ता च तथापरा ॥
နန္ဒာ နှင့် ပရာနန္ဒာ၊ ထို့ပြင် ချရမဏ္ဝတီ မြစ်; ပရဏာရှာ နှင့် ဒೈဝိကာ လည်းကောင်း၊ ဝိတஸ္တာ နှင့် အခြားတစ်စင်းလည်း—(ဤသို့) စာရင်းပြု ဖော်ပြထားသည်။
Verse 47
अन्यानि चापि मेदिन्यां तीर्थान्यायतनानि च ॥
ထို့အပြင် မြေပြင်ပေါ်၌လည်း တီရ္ထ (သန့်ရှင်းသော ရေကူးကမ်း) များနှင့် အာယတန (သန့်ရှင်းသော သာသနာတော်နေရာ) များ အခြားတော်တော်များများလည်း ရှိနေ하였다။
Verse 48
निजस्वरूपेणाजग्मुस्तत्र पुण्यान्यनेकशः ॥ उपागतानि चेन्द्रस्य नियोगादुत्तमं गिरिम् ॥
သူတို့သည် ကိုယ်ပိုင်သဘောသဘာဝပုံစံအတိုင်း ထိုနေရာသို့ ရောက်လာကြပြီး၊ ပုဏ္ဏမြတ်သော အရာ/နေရာများ များစွာလည်း အလွန်အကျွံ ရောက်ရှိလာ하였다။ ထို့ပြင် အိန္ဒြာ၏ အမိန့်ကြောင့် ထိုအထူးမြတ်သော တောင်သို့ လာရောက်하였다။
Verse 49
शैलोत्तमो महामेरुः कैलासो गन्धमादनः ॥ हिमवान्हेमकूटश्च निषधश्च महागिरिः ॥
အထွတ်အမြတ်တောင် မဟာမေရု၊ ကైలాస၊ ဂန္ဓမာဒန၊ ဟိမဝန်၊ ဟေမကူဋ နှင့် နိෂဓ—ဤမဟာတောင်များကို ရေတွက်ဖော်ပြ하였다။
Verse 50
विन्ध्यो महेन्द्रः सह्यश्च मलयो दर्दुरस्तथा ॥ माल्यवांश्चित्रकूटश्च तथा द्रोणः शिलोच्चयः ॥
ဝိန္ဓျ၊ မဟေန္ဒြ၊ သဟျ၊ မလယ နှင့် ဒာဒုရ; မာလျဝန်၊ စိတ္ရကူဋ၊ ထို့ပြင် ဒြೋဏ နှင့် ရှိလိုစ္စယ—ဤတို့ကိုလည်း ဖော်ပြ하였다။
Verse 51
श्रीपर्वतो लतावेष्टः पारियात्रश्च शैलराट् ॥ आगताः सर्व एवैते शैलेन्द्राः काननौकसः ॥
သရီပရဝတ၊ လတာဝေෂ္ဋ နှင့် ပါရိယာတြ—တောင်တို့၏ မင်း; ဤတောင်မင်းများအားလုံး၊ တောအတွင်းနေထိုင်သူများသည် ရောက်လာကြ하였다။
Verse 52
सर्वे यज्ञाः सर्वविद्या वेदाश्चत्वार एव च ॥ धर्मः सत्यं दमः स्वर्गः कपिलश्च महानृषिः
ယဇ္ဉအားလုံး၊ ပညာရပ်အားလုံးနှင့် ဝေဒလေးကျမ်း; ဓမ္မ၊ သစ္စာ၊ ဒမ (ကိုယ်နှင့်စိတ်ကိုထိန်းချုပ်ခြင်း)၊ စွဝဂ္ဂ (ကောင်းကင်ဘုံ) နှင့် မဟာရိရှီ ကပိလ—ဤအရာအားလုံး တစ်နေရာတည်း၌ စုဝေးရှိနေ하였다။
Verse 53
वासुकिश्च महाभागश्चामृताशी भुजङ्गराट् ॥ ज्वलत्फणासहस्रेण अनन्तश्च धराधरः
ထို့ပြင် အမရိတကို သောက်သုံးသော ကံကောင်းမြတ်သော နဂါးဘုရင် ဝါစုကီနှင့်၊ မီးလောင်တောက်ပသော ဖဏာတစ်ထောင်ကို ဆောင်၍ မြေကြီးကို ထမ်းဆောင်သူ အနန္တ—တို့လည်း ရောက်ရှိနေ하였다။
Verse 54
फणीन्द्रो धृतराष्ट्रश्च किर्मीराङ्गश्च नागराट् ॥ अम्भोधरश्च स श्रीमान्नागराजो महाद्युतिः
ဖဏီန္ဒြ၊ ဓြိတရာရှ္ဋြ နှင့် ကိရ္မီရာင်္ဂ—နဂါးဘုရင်များ၊ ထို့ပြင် သရဖူတင့်တယ်၍ တောက်ပကြီးမားသော နဂါးဘုရင် အမ္ဘောဓရလည်း ရောက်ရှိနေ하였다။
Verse 55
फणाशतधरो रूपी भूरिशृङ्ग इवाचलः ॥ अरिमेजयसंयुक्तः प्रज्ञावान् भुजगेश्वरः
ဖဏာတစ်ရာကို ဆောင်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်တောက်ပသည့် ဗုဇဂေရှဝရ—တောင်ထိပ်များစွာရှိသကဲ့သို့—‘အရိမေဇယ’ ဟူသော အမည်နှင့် ဆက်စပ်၍ ပညာဉာဏ်ပြည့်ဝစွာ ရောက်ရှိနေ하였다။
Verse 56
विनतो नागराजश्च कम्बलाश्वतरौ तथा ॥ भुजगाधिपतिर्वीर एलापत्रस्तथैव च
ဝိနတ နဂါးဘုရင်နှင့်၊ ကမ္ဗလ၊ အရှ္ဝတရတို့လည်းကောင်း၊ ထို့အပြင် ရဲရင့်သော ဗုဇဂာဓိပတိ အေလာပတ္ရလည်း ရောက်ရှိနေ하였다။
Verse 57
उरगानामधिपती कर्कोटकधनञ्जयौ ॥ एवमाद्याः समायाता भुजगेन्द्रा महाबलाः
နဂါးတို့၏ အධိပတိများဖြစ်သော ကရ္ကောဋကနှင့် ဓနဉ္ဇယတို့သည် ထိုသို့ပင် အခြားသူများနှင့်အတူ ရောက်လာကြ၍ အင်အားကြီးမားသော နဂါးမင်းများ စုဝေးလာ하였다။
Verse 58
अहोरात्र तथा पक्षाः मासाः संवत्सरास्तथा ॥ द्यौर्मेदिनी दिशश्चैव विदिशश्च समागताः
နေ့နှင့်ည၊ ပက္ခ၊ လများနှင့် နှစ်များ; ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်; အရပ်များနှင့် အလယ်အရပ်များပါ—အားလုံး စုဝေးလာကြသည်။
Verse 59
तस्मिन्देवसमाजे तु रम्ये शैलेन्द्रमूर्द्धनि ॥ पुष्पाणि मुमुचुस्तत्र तरवो ह्यनिलार्दिताः
ထိုသာယာလှပသော ဒေဝသဘင်၌ တောင်မင်း၏ ထိပ်ဖျားပေါ်တွင် လေတိုက်လှုပ်ရှားသဖြင့် သစ်ပင်များက ထိုနေရာ၌ ပန်းများကို ချွတ်ကျစေ하였다။
Verse 60
प्रगीताः देवगन्धर्वाः प्रनृत्ताप्सरसां गणाः ॥ पक्षिणः संप्रहृष्टाश्च कूजन्ति मधुरं तदा
ဒေဝဂန္ဓဗ္ဗများက သီချင်းသံကို သီဆိုကြပြီး၊ အပ္စရာအဖွဲ့များက ကပြကြသည်။ ထိုအခါ ငှက်များလည်း ဝမ်းမြောက်၍ ချိုမြိန်စွာ တေးသံကူးကြသည်။
Verse 61
पुण्यगन्धाः सुखस्पर्शास्तत्र वान्ति च वायवः ॥ एवमागत्य ते सर्वे देवा विष्णुपुरोगमाः
ထိုနေရာ၌ ကုသိုလ်သုဂന്ധနှင့် သက်သာချမ်းမြေ့သော ထိတွေ့မှုကို ဆောင်လာသည့် လေများ တိုက်ခတ်နေသည်။ ထိုသို့ ရောက်လာပြီးနောက် ဗိဿနုကို ဦးဆောင်သူအဖြစ်ထား၍ ဒေဝတားအားလုံး ထိုနေရာ၌ တည်ရှိကြသည်။
Verse 62
ततश्चैवागतैर्देवैर्यक्षैः सिद्धैश्च सर्वशः॥ आपूर्यत गिरेः शृङ्गे वेला काले यथोदधेः॥
ထို့နောက် အရပ်ရပ်မှ ရောက်လာသော ဒေဝတားများ၊ ယက္ခများနှင့် သိဒ္ဓများကြောင့် တောင်ထိပ်သည် ပြည့်နှက်သွား၏—ရေတက်ချိန်၌ သမုဒ္ဒရာ ပြည့်လျှံသကဲ့သို့။
Verse 63
श्रिया ज्वलन्तं ददृशुर्नन्दिनं पुरतः स्थितम्॥ स च तानागतान्द्रष्ट्वा गन्धर्वाप्सरसां गणान्॥
သူတို့သည် ရှေ့တွင် ရပ်နေသော နန္ဒင်ကို သရေတောက်ပစွာ မြင်ကြ၏။ ထို့နောက် သူသည် ရောက်လာသော ဂန္ဓဗ္ဗများနှင့် အပ္စရာများ၏ အစုအဖွဲ့ကို မြင်၍
Verse 64
सम्भ्रान्तः सहसा तेभ्यो नमस्कर्तुं प्रचक्रमे॥ नमस्कृत्य च तान्सर्वान् स्वागतानभिभाष्य च॥
ရုတ်တရက် ရိုသေသ敬虔စိတ်ဖြင့် လှုပ်ရှားကာ သူသည် သူတို့အား နမസ്കာရ ပြုရန် စတင်၏။ အားလုံးကို ပရဏာမ ပြုပြီး ‘ကြိုဆိုပါ၏’ ဟုဆိုကာ ပြောကြား၏။
Verse 65
सिद्धचारणसङ्घाश्च विद्याश्चाप्सरसाङ्गणाः॥ सत्कृतं देवदेवेन गणास्तमभिपूजयन्॥
သိဒ္ဓနှင့် ချာရဏ အစုအဖွဲ့များ၊ ဗိဒ္ဓယာ (ဗိဒ္ဓယာဒေဝီများ) နှင့် အပ္စရာ အဖွဲ့များသည်—ဒေဝဒေဝမှ သင့်တော်စွာ ဂုဏ်ပြုခံရပြီးနောက်—ထိုသူအား ပြန်လည် ပူဇော်ကန်တော့ကြ၏။
Verse 66
अर्घ्यपाद्यादिभिः शीघ्रमासनैश्च न्यमन्त्रयत्॥ प्रणिधानेन तस्यार्थं श्रुत्वा तत्प्रतिपूजयेत्॥
သူသည် အလျင်အမြန် အရ္ဃျ (arghya)၊ ပာဒျ (pādya) စသည့် ပူဇော်ပစ္စည်းများနှင့် အာသနများဖြင့် ဖိတ်ခေါ်၏။ ဧည့်သည်၏ လာရောက်ရခြင်း အကြောင်းရင်းကို အာရုံစိုက်နားထောင်၍ နားလည်ပြီးနောက် သင့်တော်သလို ပြန်လည်ဂုဏ်ပြုကန်တော့သင့်၏။
Verse 67
आदित्या वसवो रुद्रा मरुतश्चाश्विनावपि॥ साध्या विश्वे सगन्धर्वा गुह्यकाश्च प्रपूजयेत्॥
အာဒိတျများ၊ ဝစုများ၊ ရုဒ္ဒရများ၊ မရုတ်များနှင့် အရှွင်နှစ်ပါးကိုလည်းကောင်း; စာဓျများ၊ ဝိශ්ဝေဒေဝများကို ဂန္ဓဗ္ဗများနှင့်အတူ၊ ထို့ပြင် ဂုဟျကများကိုလည်း သင့်တော်သဖြင့် ပူဇော်ကန်တော့ရမည်။
Verse 68
विश्वावसुर्हाहाहू तथा नारदतुम्बुरू॥ चित्रसेनादयः सर्वे गन्धर्वास्तमपूजयन्॥
ဝိශ්ဝာဝစု၊ ဟာဟာဟူ၊ ထို့အပြင် နာရဒနှင့် တုမ္ဗုရု—စိတြာစေန အစရှိသော ဂန္ဓဗ္ဗအားလုံးနှင့်အတူ—သူ့ကို ဂုဏ်ပြုကန်တော့ပူဇော်ကြ၏။
Verse 69
तं वासुकिप्रभृतयः पन्नगेन्द्रा महौजसः॥ सौम्यमभ्यर्चयन्ति स्म दृष्ट्वा नन्दीश्वरं तथा॥
ထို့နောက် ဝါစုကိမှ စတင်သော အင်အားကြီး ပန်နဂမင်းများသည် နန္ဒီဣශ්ဝရကိုလည်း မြင်တွေ့ပြီးနောက်၊ သောမ്യ၍ မင်္ဂလာရှိသော ထိုအရှင်ကို အဘိဩာပူဇော်ကြ၏။
Verse 70
यक्षविद्याधराश्चैव ग्रहाः सागरपर्वताः॥ सिद्धा ब्रह्मर्षयश्चैव गङ्गाद्याः सरितस्तथा॥
ယက္ခများနှင့် ဝိဒ္ဓျာဓရများ၊ ဂြဟများ၏ အာနုဘော်တန်ခိုးများ၊ သမုဒ္ဒရာများနှင့် တောင်တန်းများ; စိဒ္ဓများနှင့် ဘြဟ္မရ္ဓိများ; ထို့အပြင် ဂင်္ဂါမှ စသော မြစ်များလည်း (အတူ) ရှိနေကြ၏။
Verse 71
आशिषः प्रददुस्तस्य सर्व एव मुदान्विताः॥ देवा ऊचुः॥ स सुप्रीतोऽस्तु ते देवः सदा पशुपतिर्मुने॥
အားလုံးသည် ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြင့် သူ့အား ကောင်းချီးမင်္ဂလာများ ပေးအပ်ကြ၏။ ဒေဝများက ဆိုကြသည်– “မုနိရေ၊ သင်၏ ဒေဝတော် ပశုပတိသည် သင်အပေါ် အစဉ်အမြဲ အလွန်နှစ်သက်တော်မူပါစေ။”
Verse 72
सर्वत्र चाप्रतिहता गतिश्चास्तु तवानघ ॥ भवनदेवैस्तु वा न स्यादत ऊर्ध्वं द्विजोत्तम ॥
အပြစ်ကင်းသူရေ၊ သင်၏သွားလာမှုသည် နေရာတိုင်း၌ အတားအဆီးမရှိပါစေ။ ဒွိဇတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးရေ၊ ယခုမှစ၍ နတ်တို့ဘက်မှပင် သင့်အား ဆန့်ကျင်မှု မရှိပါစေ။
Verse 73
इत्युक्तस्त्रिदशैर्नन्दी पुनस्तान्प्रत्युवाच ह ॥ नन्दीकेश्वर उवाच ॥ यद्भवद्भिः प्रियं सर्वैः प्रीतिमद्भिः सुरोत्तमैः ॥
နတ်တို့က ထိုသို့ ပြောကြသဖြင့် နန္ဒီသည် ထပ်မံ၍ သူတို့အား ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။ နန္ဒီကေရှဝရက ဆိုသည်— “နတ်တို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးတို့ရေ၊ မေတ္တာနှင့် ပြည့်ဝသော သင်တို့အားလုံးအတွက် ချစ်မြတ်နိုးရာအရာကို ပြောကြလော့။”
Verse 74
आशिषाऽनुगृहीतोऽस्मि नियोज्योऽहं सदा हि वः ॥ ब्रूत यूयं किमस्माभिः कर्तव्यं भवतामिह ॥
သင်တို့၏ အာသီသဖြင့် ကျွန်ုပ်သည် အနုဂြဟ်ရရှိခဲ့သည်။ အမှန်တကယ် ကျွန်ုပ်သည် သင်တို့အတွက် အမြဲတမ်း တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် အသင့်ရှိသည်။ ပြောကြပါ—သင်တို့အကျိုးအတွက် ဤနေရာ၌ ကျွန်ုပ်က ဘာကို လုပ်ဆောင်ရမည်နည်း။
Verse 75
आज्ञापयध्यमाज्ञप्तस्तस्माद्विबुधसत्तमाः ॥ तस्य तद्वचनं श्रुत्वा शक्रः प्रोवाच तं तदा ॥
ထို့ကြောင့် အမိန့်ပေးပါ၊ ဗိဗုဓတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးတို့ရေ၊ အကြောင်းမူ ကျွန်ုပ်သည် အမိန့်ခံသူဖြစ်သည်။ သူ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် ထိုအခါ၌ သက္ကရ (အိန္ဒြာ) သည် သူ့အား ပြော하였다။
Verse 76
शक्र उवाच ॥ कुत्रासौ प्रस्थितो भद्र कुत्र वा स गतोऽपि वा ॥ पश्यामो विप्र तं सर्वे देवानामधिपं विभुम् ॥
သက္ကရ (အိန္ဒြာ) က ဆိုသည်— “ကောင်းမြတ်သူရေ၊ သူသည် ဘယ်သို့ ထွက်ခွာသွားသနည်း၊ သို့မဟုတ် အမှန်တကယ် ဘယ်သို့ သွားရောက်နေသနည်း။ ဗြာဟ္မဏရေ၊ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးသည် နတ်တို့၏ အရှင်၊ အလွန်တန်ခိုးကြီးသော ဗိဘူကို မြင်လိုကြသည်။”
Verse 77
स्थाणुमुग्रं शिवं देवं शर्वमेव स्वयं मुने ॥ यदि जानासि भगवान् ईश्वरो यत्र तिष्ठति ॥
အို မုနိ၊ ထိုသူသည် စ္ထာဏု၊ ကြမ်းတမ်းသောသူ၊ ရှိဝဒေဝ၊ ရှရဝ ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်၏—ဘဂဝန် အီရှွရ မည်သည့်နေရာ၌ တည်ရှိနေသည်ကို သင်သိလျှင်…
Verse 78
तत्स्थानं नः समाख्याहि महर्षे शीघ्रमेव हि ॥ तच्छ्रुत्वा वचनं धीमदीरितं वज्रपाणिना ॥
အို မဟာရိရှီ၊ ထိုနေရာကို ကျွန်ုပ်တို့အား အမြန်ပင် ပြောပြပါ—အမှန်တကယ် မြန်မြန်။ ဗဇ္ရကိုင်သူ (အိန္ဒြ) က ပညာဖြင့် ပြောသော စကားကို ကြားပြီး…
Verse 79
प्रत्युवाच ततः शक्रं नन्दी पशुपतिं स्मरन् ॥ नन्दीकेश्वर उवाच ॥ श्रोतुमर्हसि देवेन्द्र यथातत्त्वं दिवस्पते ॥
ထို့နောက် နန္ဒီသည် ပသုပတိကို သတိရလျက် သက္ကရာကို ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။ နန္ဒီကေရှွရက ဆိုသည်—“အို ဒေဝိန္ဒြ၊ အို ကောင်းကင်၏ အရှင်၊ အမှန်တရားအတိုင်း နားထောင်လော့”
Verse 80
अस्मिङ्गिरौ मुञ्जवति स्थाणुरभ्यर्च्चतो मया ॥ प्रीतोऽसौ मां वरैर्दिव्यैरनुगृह्य हरः प्रभुः ॥ प्रीतो विनिर्गत इतस्तं विज्ञातुं बिभेम्यहम् ॥ यद्याज्ञापयसे देवं चाहं त्वच्छासने स्थितः ॥
ဤ မုဉ္ဇဝတ တောင်ပေါ်တွင် ကျွန်ုပ်သည် စ္ထာဏုကို အာရ္ချနာပြု၍ ပူဇော်ခဲ့သည်။ ပရဘု ဟရသည် ပျော်ရွှင်တော်မူ၍ ဒိဗ္ဗသော ဝရများဖြင့် ကျွန်ုပ်ကို အနုဂြဟပြုတော်မူ၏။ သို့ရာတွင် အရှင်သည် ပျော်ရွှင်တော်မူလျက် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားသောအခါ၊ အရှင် ဘယ်သို့သွားသည်ကို သိရန် ကျွန်ုပ် ကြောက်ရွံ့ခဲ့သည်။ အကယ်၍ သင် အမိန့်ပေးလျှင်၊ အို ဒေဝ၊ ကျွန်ုပ်သည် သင်၏ အမိန့်အောက်၌ ရပ်တည်ပါမည်။
Verse 81
एवमुक्त्वा तु ते तत्र मया सह सुरोत्तमाः ॥ गिरेर्मौञ्जवतः शृङ्गमाजग्मुर्देवनिर्मितम् ॥
ဤသို့ ပြောပြီးနောက် ထိုအထူးမြတ်သော ဒေဝတားတို့သည် ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ ဒေဝတို့က ဖန်ဆင်းထားသည်ဟု ဆိုကြသော မောဉ္ဇဝတ တောင်၏ ထိပ်သို့ သွားရောက်ကြ하였다။
Verse 82
कुत्र द्रक्ष्यामहे देवं भगवन्तं कपालिनम्॥ नन्द्युवाच॥ अनुगृह्य तु मां देवस्तत्रैवादर्शनं गतः॥
“ဘယ်နေရာမှာ ဘုရားသခင်၊ ကပာလင် (ခေါင်းခွံဆောင်) ကို ဖူးမြင်ရမလဲ” ဟု မေးကြသော်၊ နန္ဒိန်က “ကျွန်ုပ်ကို ကရုဏာပြုပြီးနောက်၊ ထိုနေရာမှပင် ဘုရားသည် မမြင်ရအောင် ပျောက်ကွယ်ကာ ထွက်ခွာသွားတော်မူ၏” ဟု ဆို၏။
Verse 83
कामगं रथमारुह्य महेन्द्रः समरुद्गणः॥ आयातः शैलपृष्ठान्तमोजसा पूरयन्निव॥
ဆန္ဒအတိုင်း သွားလာနိုင်သော ရထားကို စီးနင်း၍ မဟေန္ဒြ (အိန္ဒြ) သည် မရုတ်တပ်စုနှင့်အတူ အင်အားကြီးစွာဖြင့် တောင်ထိပ်အစွန်းသို့ ရောက်လာကာ၊ မိမိ၏တန်ခိုးဖြင့် ဒေသတစ်ဝန်းကို ပြည့်နှက်စေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။
Verse 84
अनिलश्चानलश्चैव धर्मः सत्यो ध्रुवोऽपरः॥ देवर्षयश्च सिद्धाश्च यक्षा विद्याधरास्तथा॥
အနိလ (လေ) နှင့် အနလ (မီး) တို့လည်း ရှိ၏။ ဓမ္မ၊ သတ္တျ၊ နှင့် ဓြုဝ တို့လည်း ရှိ၏။ ထို့ပြင် ဒေဝရိရှီများ၊ စိဒ္ဓများ၊ ယက္ခများ၊ နှင့် ဝိဒ္ယာဓရများလည်း အားလုံး တက်ရောက်နေကြ၏။
Verse 85
सिन्धुश्च पुरुषश्चैव प्रभासः सोम एव च॥ लोहितश्चाययुस्तत्र गङ्गासागर एव च॥
စိန္ဓု နှင့် ပုရုသ တို့လည်း ရှိ၏။ ပရဘာသ နှင့် ဆိုမ တို့လည်း ရှိ၏။ လောဟိတ နှင့် အာယုစ် တို့လည်း ထိုနေရာသို့ ရောက်လာကြပြီး၊ ဂင်္ဂါ-သာဂရ လည်း ပါဝင်၏။
Verse 86
ख्यातस्त्रिभुवने धीमान्नहुषोऽनिमिषेश्वरः॥ विरोचनसुतः सत्यः स्फुटोमणिशतैश्चितः॥
သုံးလောကလုံးတွင် ကျော်ကြားသော ပညာရှိ နဟုသ သည် အနိမိရှ (ဒေဝ) များ၏ အရှင်အဖြစ် ထိုနေရာ၌ ရှိ၏။ ထို့ပြင် ဝိရောစန၏ သား စတျာ သည်လည်း—တောက်ပလင်းလက်၍ ကြည်လင်သော ရတနာ မဏိများ ရာချီဖြင့် အလှဆင်ထား၏။
Verse 87
स हि तान्दैवराजेन सार्द्धमन्यैश्च दैवतैः॥ मूर्ध्ना प्रणम्य चरणौ प्राञ्जलिः प्रयतात्मवान्॥
သူသည် ဒေဝရာဇ အိန္ဒြာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့နှင့်အတူ၊ ရှိဝ၏ ခြေတော်၌ ခေါင်းချ၍ ပူဇော်နမಸ್ಕာရပြုကာ၊ လက်အုပ်ချီရပ်နေပြီး စိတ်ကို ထိန်းသိမ်း၍ တည်ကြည်အာရုံထား하였다။
Verse 88
निरामयोऽमृतीभूतश्चरिष्यति विभुः सुखी॥ लोकेषु सप्तसु विभो त्र्यम्बकेन सहाच्युत॥
ရောဂါကင်းစင်၍ အမတဖြစ်အောင် ပြုတော်မူပြီးနောက်၊ အာဏာတော်ကြီးသောသူသည် ပျော်ရွှင်စွာ လောကခုနစ်ပါးအတွင်း လှည့်လည်မည်—အရာရာကို လွှမ်းမိုးသော အချျုတ—တရိအမ္ဗက (ရှိဝ) နှင့်အတူ။
Verse 89
मार्गयामो हि यत्नेन भगवन्तं तु वासव॥
အို ဝါသဝ (အိန္ဒြာ)၊ အမှန်တကယ်ပင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ကြိုးစားအားထုတ်၍ ဘဂဝန်ကို ရှာဖွေကြစို့။
Frequently Asked Questions
The narrative frames cosmic stability as dependent on regulated power and transparent social conduct: even a divinely empowered figure (Nandikeśvara) is publicly honored, blessed with ‘unhindered movement,’ and integrated into a wider assembly rather than becoming a destabilizing rival. Sacred landscapes (mountains, rivers, groves) function as institutional spaces where order is reaffirmed through hospitality, praise, and collective decision-making.
No explicit tithi, lunar-month, or seasonal observance is prescribed in the received passage. The only temporal structuring is symbolic and cosmological: personified time-units (ahorātra, pakṣa, māsa, saṃvatsara) are said to ‘arrive’ at the assembly, signaling a totalizing, pan-temporal sanctification rather than a calendrical ritual rule.
Environmental balance is encoded through sacred geography: rivers, mountains, and groves are not mere settings but active participants in maintaining dhārmic order. The convocation at Muñjavat, including waterways (e.g., Sarasvatī, Narmadā, Godāvarī) and ranges (e.g., Himavat, Vindhya), models an integrated terrestrial network where honoring loci of water and highland ecology supports stability across ‘seven worlds’ (lokeṣu saptasu) in the text’s cosmology.
The chapter references major Vedic-Purāṇic sage lineages and cultural authorities as attendees: Pulastya, Atri, Marīci, Vasiṣṭha, Bhṛgu, Kaśyapa, Pulaha, Viśvāmitra, Gautama, Bhāradvāja, Vṛddha-Parāśara, Mārkaṇḍeya, Aṅgiras, Garga, Saṃvartta, Kratu, Jamadagni, and Cyavana. It also names nāga lineages and leaders (e.g., Vāsuki, Ananta, Karkoṭaka, Dhanaṃjaya), indicating a broad mythic ‘administrative’ ecology of beings tied to place.